Kiedy blask na ziemię zstąpił
Słońca promień rozświetlając
Pracowicie przez miliony
Nieskończenie długich lat

Szykowaniem mórz i lądów
Swym uśmiechem tak się zajął
Że swą pracą pogrążony
Zapominał chodzić spać

Pobudował gór wzniesienia
Dolin wylał płaskowyże
Drzew korzenie mocno w ziemię
Wszystkich wbił

Palcem rzeki narysował
Ich strumienie pognał chyrze
Z płuc swych chmury
I wiatr puszczał z całych sił

Wreszcie zasnął umęczony
Utulony w dłoni Boga
Który uśmiech swój
Nad jego głową krył

Bo dla blasku lat miliony
Dla ciepłego oka Boga
Zamieniło się jedynie
W siedem dni

29-30/05/2007