Jest piękna jesień.Ozłocona słońcem,którego promienie są jak palce wskazujące cuda...Czuję spokój.Usiadłam na chwilę,bo oczarował mnie świat.Moje osiedle,w którym dostrzegłam niezwykłą łagodność.Jestem szczęśliwa i patrzę na szczęście,na jego nadzwyczajną zwyczajność.Patrzę na drzewa,tak lekko unoszące nadmiar liści kolorowych,mieniących się barwami złota,koralu,całym bogactwem ich przeróżnych odcieni.Tak pięknie tańczą na zielonej wciąż trawie,odciążając drzewa i wołając ku sobie kolejnych
towarzyszy podróży w nieznane...Moje myśli wirują wraz z nimi.Siedzę,ogrzewana słońcem.Czuję lekki,przyjemny,pachnący wiatr..Patrzę jak unosi barwne liście,słyszę muzykę,która im gra.Piękna jesień..Nie bałam się zatrzymać i popatrzeć na nią.Widzę jak cudne liście,ubrane w tęczowe szaty rwą się ku odległemu światu..Gdzie powędrują za wiatrem?Jaką muzykę usłyszą?Jakie kolory przybiorą?Kogo na swej drodze szelestem swym dotkną?To piękne nie wiedzieć,ale robić wszystko,by spotkać je kiedyś w swej
własnej wędrówce,zatrzymać się znowu i móc je obejrzeć,usłyszeć muzykę i zatańczyć z nimi...