Ileż buntu niekiedy zburzyło się w sercu
i myśli wojowały,burza,nawałnice.
A nawet iskierka:któżby to goręcej
namawiał i radził,gdy poza granicą
rozsądku,doświadczenia umysł młody wzlatał.
Ponad światy,nad góry strome poszybował,
by tym boleśniej upaść-nie na trawę w kwiatach,
by potem cicho szlochał,na nowo budował.
A takie jest to trudne w życiu dorastanie
i dobrze mieć swą przystań i przytulny dom,
gdzie zawsze spotkać można miłość i oddanie,
gdzie można odpocząć,dać się koić snom.
Bez łez i zobowiązań...