Świat nagle stał się szmaragdowy,
pośród nocnej ciszy zakwitły magnolie;
chciałoby się rozpocząć,coś zacząć od nowa.
Zmienić,trochę zapomnieć-
i móc pożyć wolniej...
Chciałoby się wydobyć z duszy serca więcej,
nie ranić więcej słowem a nawet myśleniem.
Chciałoby się pomagać i kochać goręcej-
chciałoby się zostawić
co stało się cieniem.
A wiosna jak co roku biało-zielenieje.
Ciepłe wiatry pieszczotą rozwijają kwiaty.
Noc ciszą spływa,a świt złotem dnieje,
a czasu tak mało,
by wszystko zobaczyć...
Więc trzeba się zatrzymać przed słońca zachodem,
by tęczą kolorową przewiązać bukiety.
By nie stracić czasu zmęczonego słowem
tak często niepotrzebnie bolesnym-niestety.