Witam, pani Beato!

Obiecałam sobie, że do pani napiszę. Wiem ile jest podobnych listów i ludzi z podobnymi problemami, a w pani zalega pewnie wiele listów. Ale musiałam do pani napisać- tak mówiło mi po prostu serce.

Jestem. Mam na imię Karolina. Mam też szesnaście lat i jestem jedną z tysiąca Zagubionych. Ale powoli, małymi kroczkami zaczynam lubić siebie i zmieniać swoje życie na lepsze. Kiedy byłam małą dziewczynką, często płakałam. Moje życie składało się z Igrzysk Olimpijskich- zapaści alkoholowych mojego ojca i Olimpiad, czyli czasu pomiędzy jednymi Igrzyskami,a drugimi. Olimpiady trwały średnio trzy miesiące, trzy błogosławione miesiące, podczas których moja mama nie krzyczała, mój tato nie pił, a ja była szczęśliwa. Jedna z Olimpiad była dłuższa i trwała pół roku. Moi rodzice zaczęli wreszcie ze sobą rozmawiać. Co prawda, nie jak para zakochanych nastolatków, ale jak sąsiedzi, którzy mają wspólne podwórko. Wreszcie mieli coś, co ich łączyło. A ja uśmiechałam się pod nosem, kiedy słuchałam snuli wspólne plan. Miałam nadzieję, że tak będzie już zawsze. Ta Olimpiada była piękna, ale same Igrzyska okazały się tragiczne. Mój tato zmarł. Przez wiele miesięcy pytałam się: dlaczego?i na przemian obwiniałam o śmierć mojego taty siebie albo mamę. Potem zaczęłam szukać szczęścia.

 Marzyłam o Księciu z Bajki i naszej wspólnej przyszłości w Krainie Cudów. Powierzałam swój smutek Kościołowi, na próżno. Patrzyłam z zazdrością na tych wszystkich szczęśliwych ludzi. I pragnęła, też się tak czuć. Nie miałam chłopaka, nie umiałam się bawić w gronie moich rówieśników, nie miałam żadnej pasji, więc postanowiłam zostać wspaniałym uczniem. I tak stałam się autodestrukcyjnym potworem, który za każde niepowadzenia, surowo się karał. Przelewałam tysiące łez i zastanawiałam się dlaczego jestem taka beznadziejna. Wkrótce trafiłam na pani książkę. Przeczytałam. I postanowiłam znaleźć swoją pasję. Zaczęłam pisać. Przez wakacje pisałam opowiadania o pełnej pasji, rudowłosej dziewczynie, która pomimo wspaniałej pracy i kochającego męża, postanawia wyjechać w samotną podróż po Afryce. I wtedy czułam się wolna. Postanowiłam, że już nigdy nie będę skazywać siebie na karę za szkolne niepowodzenia. Napisałam do siebie kilka listów, które postanowiłam otwierać w chwilach załamania. Odkryłam jak cudowne może być fotografowanie.

Zaczęłam uczyć się na miarę swoich możliwości, w chwilach lenistwa wsiadałam na rower albo otwierałam kolejny list do siebie. Przyszedł maj. I spostrzegłam, ze prócz jednego niedokończonego opowiadania, nie napisałam nic. Postanowiłam to zmienić. Kupiłam zeszyt. Chwyciłam za pióro, a spod stalówki zaczęły wychodzić mi zdania, tak jakby ktoś odkręcił kurek pełen magicznych kropli, a one z kolei zaczęły składać się w słowa i zdania. Skończyłam gimnazjum, dostałam się do wymarzonego liceum i zaczęły się wakacje, a ja zaczęłam się martwić, czym dam sobie radę i czy przypadkiem nie wyjdę na głupka. Zaczęłam więc czytać repetytorium, pisać notatki. Rano biegałam, słuchałam radia i pyk! Nauka. Te dwie godziny były dla mnie męczarnią. Po pewnym czasie miałam już dosyć. Schowałam książki głęboko do szuflady. I ogarnęła mnie pustka!

Żeby jej nie czuć rysowałam, lepiłam anioły z masy solnej, ale nic. Ona nadal karmiła się moją duszą- zjadała siłę woli, optymizm, marzenia, plany. Nie! Nie chcę marnować sobie życia!- powiedziałam do siebie, kiedy znów mnie dopadła. I wzięłam się w garść. Wiem, ze jestem Dyrektorem własnego życia. Wiem, ze życie jest piękne, mimo tych wszystkich pułapek. Chcę żyć! Zaczynam: pisać. Czekanie na natchnienie, nie ma sensu. Trzeba po prostu: włączyć pozytywne myślenie, usiąść przy biurku, wziąć kartkę, chwycić do ręki pióro i pisać- to jest najlepszy sposób. Talent jest przecież jak ziarnko fasoli, które ma szanse wykiełkować dopiero wtedy, kiedy wypuścimy je z ręki na glebę. A jeśli będę unikać pisania, to znaczy, że mi na tym nie zależy. Jeżeli nie ma się w życiu pasji i żyje się jak kłoda zboża, lecąc z nurtem rzek, mając ciągle nadzieję, że nagle ktoś przyjdzie nam z pomocą- to to jest najlepszy sposób na zmarnowanie swojego życia. Muszę tylko włączyć w sobie pozytywne myślenie, uwierzyć w swoje możliwości, być sobą, i nie przejmować się tym, co pomyślą inni ludzie.

Zaciskam więc pięści i do dzieła. Będę się zdrowo odżywiać( zacznę o jedzenia owsianki z jogurtem na śniadanie, a na kolację kanapka, jogurt i jakiś, pyszny soczysty owoc. A i zacznę akceptować swój wygląd. Jestem przecież szczupła, mogłaby być trochę wyższa, ale widać tak się Panu Bogu spodobało. Mam oczy i brwi greckich przodków, usta po tacie, uszy są co prawda trochę odstające, ale od czego mam długie włosy, a nos, cóż szeroki, ale każdy ma przecież swoje „wystające żebra”, prawda?
Co jeszcze, jeśli tylko nadarzy mi się jakiś problem i nie będę umiała go rozwiązać napiszę do mojej wewnętrznej redakcji. Może zacznę pisać pamiętnik?

Ach! I będę się uczyć na miarę swoich możliwości. Pałka, przecież każdemu może się zdarzyć.
A i tak na koniec: kończę znajomości z wampirami. Bo to tylko strata energii. Niedawno zauważyłam, że takim właśnie wampirem jest, jak mi się do tej pory wydawało, mój przyjaciel. Będzie trudno. Ale dam radę! Nie warto przecież, komuś czegoś radzić tylko dla samych słów. Nie mogę! Kończę z pytaniami: co ona na to? I myślami: nie mogę jej teraz zostawić.

Mam jeszcze do pani jedno pytanko: jak rozbudzić w sobie wiarę w siebie i jak uwierzyć w swoje możliwości?

PS. Przepraszam za długość i niepoukładane myśli, ale sama pani rozumie, że to co się w człowiekowi dopiero budzi, zazwyczaj jest niepoukładane.

Witaj, Beatko. Znam Cię z książek podróżniczych i mądrych spostrzeżeń na Twojej stronie internetowej. Niestety nie miałam jeszcze okazji przestudiować ani „ W dżungli życia „ ani „ W dżungli miłości”- tylko przekartkowałam je obie gdzieś w kącie w empiku .

Rzadko udaje mi się zakupić książkę ,zadowalam się jedynie zapachem druku w księgarniach. Przyczyna-podobnie jak tysiące ludzi w tym kraju staję przed wyborem: książka albo jedzenie tudzież ksera materiałów na studia… Powiedz , jak Ty to robisz i skąd bierzesz siłę? Nie miałaś nigdy okresów załamania a jeśli miałaś to jak już odzyskałaś siły ta bezsilność i jakieś trudne do nazwania stłumienie siebie nigdy już nie powracało?...

Mam 25 lat. Jestem pasożytem , nikim jakby to powiedziała moja matka, która zresztą zaraz by dodała, że bardzo mnie kocha i chce mojego dobra. …Kiedyś byłam dziewczyną która była duszą towarzystwa, do której przychodzili znajomi bliżsi i dalsi zadając to samo pytanie co i ja teraz Tobie: skąd bierzesz siłę? Udało mi się przerwać stare studia-kultura Rosji-by iść na wymarzoną orientalistykę, zebrać się w sobie i zwalczyć anoreksję i depresję , gdy usłyszałam jak matka mówi do słuchawki koleżance: „…tylko pamiętaj, żadnych terapii ! żadnych wyrzutów sumienia! Rodzice nie popełniają błedów!to twój syn wpadł w złe towarzystwo i jedyną pomocą są egzorcyzmy….”i pomyślałam wtedy że jeśli nie wstanę i nie zrobię coś ze sobą umre duchowo albo fizycznie, i ze sama o siebie musze zadbać… .tylko jak dbać o kogoś kogo się nie znosi? Jak mieć poczucie własnej wartości gdy słyszysz kilkadziesiąt razy dziennie że masz oddać kasę za 25 lat życia, gdy słyszysz ,że nic nie umiesz nic nie potrafisz ,jesteś budzona w środku nocy żeby zobaczyć że „ o tam przez ulicę osiedlową idzie cała banda pijanych ludzi, szkoda że wczoraj jak wracałaś o pierwszej w nocy się z nimi nie spotkałaś, akurat towarzystwo dla ciebie może wzięliby cie do piwnicy i by ci się podobało” i „ ….ja Ci nie życzę ale musi cie dopiero ktos zgwałcić żebyś zrozumiała jakie jest życie” …etc etc….To boli .

Nie można się chyba uodpornić na słowa, które wg mnie bolą bardziej niż uderzenie.Jest taka fundacja „ Zły dotyk”, a ja myślę że powinna być tez „ Złe słowo” bo zostaje i czasem warunkuje nasze dalsze zachowanie… .Moja matka…65 lat, fanka radia Maryja , która nie ma nic wspólnego z Bogiem choć powołuje się na niego bez przerwy nawet mówiąc mi ,że gdy mój ojciec lekko nawiany przyszedł mnie zobaczyć gdy byłam niemowlęciem, Duch Swięty ją natchnął by gdy zapytany po co przyszedł odpowiedział : chcę zobaczyć moje dziecko, odpowiedziała mu „ to tylko jest moje dziecko!” licząc na to że przez stan w którym był opatrznie zrozumie jej odpowiedz , że nie jestem jego. Tak się stało. A sąsiedzi z bloku opowiadają że przychodził , a moja matka wzywała policję. Zdecydowała ,że chce mieć dziecko dla siebie. Ze tak będzie lepiej. Kto dał jej takie prawo? Nie znam ani imienia ani nazwiska swojego ojca, nie mam nawet fotografii nie będąc podobna do nikogo z własnej rodziny… Nawet nie mam pieniędzy na proces sądowy… Słyszę tylko że mam po nim skażone geny, żebym uważała z kim się zwiążę żeby w moim dziecku nie było genów takich jak ja mam …Można czuć się silnym i wartościowym słysząc takie słowa codziennie, prawda?...Moja matka-która otaczała mnie kloszem , nie mogłam nigdzie wyjść-raz jeden , jeszcze w liceum poszłam na juwenalia, wróciłam o pierwszej w nocy, szczęśliwa , ubłocona….. nigdy nie zapomnę co się potem działo: matka wrzaskiem obudziła sąsiadów, którzy wyglądali z mieszkań by zobaczyć co się dzieje, a ona kazała mi rozbierać się na korytarzu, wyrzuciła ubrania i gdy się ukąpałam dezynfekowała po mnie wannę bo na pewno zgwałciło mnie kilku facetów i mam hiv… .Buntowałam się , kłóciłam ,ale teraz się jakoś poddałam. Boję się jej niepoczytalności, tego że zadzwoni lub przyjdzie na uczelnie i swoim zachowaniem przekreśli mi kolejną szansę w życiu… bo już raz przyszła do pani dziekan….

Plany mam takie: chciałabym jechać do Egiptu, doprowadzić do perfekcji język-który jest i tak na tyle dobry ,że zaczęłam tłumaczyć opowiadania i nawiązać kontakty z literatami, poczytać ich dzieła. Jak Ci się podoba plan?:) Stypendium dostałam . zapłacić mam tylko za przelot i mieć przy sobie trochę drobnych na życie. tylko skąd je wziąć??????? Studiując dziennie nie pracuję , chcąc wyprowadzić się od matki z domu musiałabym pracować minimum na ¾ etatu żeby móc się utrzymać , a pracując na ¾ etatu nie mam szans na dobre wyniki na uczelni bo po prostu nie będzie kiedy się uczyć. Teraz próbuję szukać pracy na wakacje , próbuję już od miesiąca i nic!... a nawet jeśli śa jakieś drobne idą na ksero, jedzenie i podstawowe artykuły- matka ma tylko niską emeryturę i mnóstwo długów…Drugiej szansy na stypendium nie będzie..

Nie wiesz czy istnieją jeszcze jakieś fundacje , oprócz studenckich, które udzieliły by mi wsparcia finansowego na realizację mojego planu badawczego i przy okazji na realizacje samej siebie bo może gdy tam cos osiągnę i sama siebie zobaczę w innych oczach. A może znasz kogoś osobiście kto by mnie wsparł? Czasem sobie myśle ludzie wygrywają w radiach miliony, przeznaczają je na rozrywki-mają do tego prawo, wiem- a ja chcę się uczyć , zrobić coś nowego innowacyjnego , z czego mogę i chcę się potem rozliczyć, i nie mam jak? Możesz mi jakoś pomóc? Proszę, nie odmawiaj…

Nie umiem też nawiązywać relacji z ludżmi, poznaję ludzi szybko i szybko się wycofuję, nie umiem kontynuować… nie mówiąc już o miłości. Pragnę jej i nie mogę uwierzyć że mogłaby do mnie przyjść. A nawet czując intuicyjnie że obok jest taka osoba, która też kryje w sobie jakiś ból, i być może zrozumielibyśmy się bez słów, nie umiem powiedzieć nic. Jestem jak głaz, mając tak wiele do powiedzenia…
Napisz do mnie , proszę.
Dorota

Szanowna Pani Beato,
Byłam ostatnio na Pani spotkaniu autorskim w Cafe Empik w Kazimierzu Dolnym, zdobyłam pani autograf, ale odczuwam jeszcze chęć bezpośredniego zwrócenia się do Pani z kilkoma pytaniami. Siłą rzeczy na takim spotkaniu autorskim jest raczej tłoczno i trudno jest skupić myśli. Spotkanie było bardzo ciekawe , stwierdzam, że mówi Pani równie ciekawie jak pisze.

Ale nie o podróże, egzotyczne dla nas miejsca i ludy chciałam zapytać, choć książkę o Czarnym Lądzie nabyłam i przeczytałam z ciekawością. Chciałam wrócić do Dżungli miłości , na którą natrafiłam przypadkiem w Empiku i wpływu , jaki ta książka wywarła na moje życie.

Jestem zaskoczona, że tak młoda osoba iak Pani prezentuje tak dojrzałe poglądy. Dla mnie, kobiety ponad 50-letniej były odkrywcze i pozwoliły mi zdiagnozować moje problemy , podjąć decyzję o wyjściu ze związku ( rozwód po 27 latach małżeństwa) i pracy nad sobą. Ja całe swoje życie byłam niewolnikiem licznych zobowiązań , uważałam, że bardzo sie staram i nie mogłam zrozumieć, dlaczego nie otrzymuję w zamian tego czego oczekiwałam i dlaczego jestem tak sfrustrowana i nieszczęśliwa.

Pojęcie leniwca i wojownika trafiło mi do przekonania. Bardzo pomogła mi wspomniana w książce zasada , że wszystko, co człowiek robi drugiemu człowiekowi , dobre czy złe, wraca do niego z większą siłą. Muszę przyznać, że powstrzymało mnie to przed zrobieniem rzeczy, których bym teraz niewątpliwie żałowała , czyli przed zemstą i odpowiedzią złem za zło. A jak czytałam książkę to byłam zrozpaczona i myślałam, że tylko zemsta uleczy moje rany. Uświadomiłam sobie, że przecież ja wiem, że trzeba zawsze postępowac zgodnie ze swoim sumieniem i że różne rzeczy, w których uczestniczyłam przez lata jako żona budziły mój wewnętrzny sprzeciw.Teraz odcięłam się zdecydowanie i jest mi lepiej.

Ale jeszcze o czymś chciałam napisać. Jak poniechałam myśli o zemście i rozpoczęłam pracę nad sobą otrzymałam niespodziewaną informację, że wygrałam główną nagrodę w konkursie , organizowanym przezz jeden z magazynów- samochód. Stałam się posiadaczką pierwszego w moim życiu samochodu, co znakomicie rozwiąże wiele moich problemów ( dojazdy do chorego ojca, ) o ile oczywiście opanuję szybko sztukę prowadzenia samochodu ( mam prawo jazdy, ale 30 lat nie jeździłam).Czuję się teraz tak, jakbym obudziła się z długiego letargu , rozejrzała i zobaczyła zupełnie inny świat. Jestem wszystkiego ciekawa , bo wydaje mi sie, że muszę szybko nadrobić zaległości.

Chciałabym jeszcze poznać Pani zdanie w następującej kwestii-jak można uwolnić sie od strachu , szczególnie jak na człowieku spoczywa odpowiedzialność za innych?
Jak Pani odpoczywa ?
Jak Pani organizm znosi te odmienne od naszych warunki klimatyczne?
Jakimi językami posługuje się Pani najczęściej na swoich wyprawach?
Czy zawsze podróżuje Pani z zeszycikiem i zapisuje na gorąco ciekawe informacje?

Serdecznie pozdrawiam
Hanna

Witam,
miałem to szczęście i byłem na spotkaniu z Panią w Kazimierzu Dolnym. W pewnym sensie spełniło się moje marzenie - spotkać Panią osobiście. Napisałem w pewnym sensie bo to jedno z takich wydarzeń, które po fakcie, po uporządkowaniu sobie wszystkiego w głowie nabierają rangi spełnionego marzenia, o istnieniu którego świadomie niekoniecznie się wiedziało. Od dawna jestem zafascynowany tym co Pani prezentuje w swoich książkach, w radio i telewizji. Podziwiam w Pani tą wolność i dystans do świata.

Pod koniec kazimierskiego spotkania był czas na pytania publiczności. Mam jedno trudne pytanie, którego nie ośmieliłbym sie zadać publicznie, dlatego zadaję je drogą mailową. Jaki jest Pani stosunek do osób z homoseksualną orientacją?

Zadałem Pani to pytanie, bo zastanawiam się czy zwiedzenie tylu zakątków świata, poznanie tylu kultur i zachowań ludzi pozwala obiektywnie spojrzeć na temat homoseksualizmu i wyciągnięcie wniosków. Ja należę do tej mniejszości i często zastanawiam się jaki interes przyroda miała w tym abym urodził się właśnie taki. To nie jest kwestia wyboru. Tego nie
można zmienić jak koloru włosów. Ludzie często myślą, że to jest moda, zachcianka i jedną z metod nawrócenia na właściwy tor jest łopata i ciężka praca, aby wywietrzały z głowy niepoprawne myśli. Przecież łatwiej iść z prądem niż pod prąd, nie wyróżniać się z tłumu, być takim jak każdy. Czy ktoś kiedyś zastanowił się nad tym, że opluwanie, wyszydzanie i upokarzanie gejów boli. Przecież nikt tego nie chce na własne życzenie i jeśli byłoby to możliwe każdy z nas oddałby wszystko by mieć normalną orientację seksualną bo homoseksualizm nie jest czymś normalnym.

Na spotkaniu opowiadała Pani o takim momencie, kiedy po długiej drodze przygotowań, wreszcie dochodzimy do celu podróży. Dzieją sie wtedy magiczne rzeczy. Ja to przeżyłem w tym roku. Nie była to daleki zakątek, ale polskie Tatry. W wieku dwudziestu ośmiu lat zobaczyłem je po raz pierwszy i pomimo nieprzespanej nocy w rozlatującym się autobusie PKS, poczułem dreszcze na plecach. To była szczególna podróż. Moja pierwsza z moim chłopakiem. Musieliśmy pokonać wiele przeszkód, aby razem wyjechać. Mieszkamy w małej miejscowości. Nie jesteśmy po "coming oucie". Nie chcemy się z tym obnosić, to nie służy nikomu i niczemu. Nie jesteśmy też za adopcją dzieci ani za równouprawnieniem w kwestii małżeństw.

Na kazimierskim spotkaniu byliśmy razem. Mój Chłopak dotychczas znał Panią tylko z radia. Na spotkanie przyjechał ze mną bo był ciekaw kim się tak zafascynowałem. No i go wzięło. Już pożyczył ode mnie Pani książki. Urzekła go Pani swoją skromnością i bezpośredniością oraz tym z jaka pasją opowiada Pani o swoich przygodach. Można powiedzieć, że mamy
już wspólną Idolkę(chociaż nie lubię tego słowa).

Pozdrawiam serdecznie
Krzysztof

Witam,
Dzięki mojej koleżance przeczytałam "W dżungli życia" oraz "W dżungli miłości". Ona bardzo zachwala obydwie Pani książki, przyjmując je poniekąd jako własne poglądy, co nie zawsze jest dobre (w późniejszej części maila napisze dlaczego). Mi osobiście bardziej podobała się "dżungla życia". To taki oryginalny poradnik jak poradzić sobie z sobą, co często dzisiaj nie wychodzi niektórym ludziom, być może z zagubienia.

Opisała Pani wszystko przez co Pani przechodziła, dzięki czemu nawiązuje Pani pewną magiczną więź podobnych przeżyć z czytelnikiem. Ta książka podobała mi się bez żadnego ale. Jeśli chodzi o "dżungle miłości", wywołała ona o wiele więcej kontrowersji. Na początku zacięcie kłóciłyśmy się z koleżankami o trafność Pani stwierdzeń. Moja koleżanka, która pierwsza ją przeczytała, na przykład wyciągnęła pochopny wniosek, na podstawie czytania któregoś z rozdziałów, że "wszyscy mężczyźni zdradzają i nie można jej ufać". Więc jak zbudować związek, bez zaufania? Po co poznajemy kogoś? To poznanie daje nam pewną gwarancję, że ten człowiek jest godny naszego zaufania. Ze stwierdzeniem, że mężczyzną do końca nie można ufać, bo trzeba zawsze mieć oczy szeroko otwarte, bardziej bym się zgodziła. Może ukazując Pani kolegę, który cały czas zdradzał swoją żonę, miała Pani coś innego na myśli, ednak można to w różne strony interpretować.

Podobało mi się stwierdzenie "Obie osoby muszą tego chcieć tak samo mocno(...) muszą czuć się ze sobą bezpiecznie i mieć pewność, że to jest właśnie to, co chcą zrobić" słowa z proste, a jednak piękne.

Dzięki Pani książce, zrozumiałam, że powinno się bardziej panować nad negatywnymi emocjami, że nie warto tak bez sensu wybuchać, bo szkoda życia, ale nie mogę tak do końca się zgodzić, że trzeba w ogóle złość wyrugować ze swojego życia. Z jednej strony bylibyśmy zdrowsi, ale jak naczej wyrazilibyśmy swoje niezadowolenie w krytycznych momentach? Nie
można ukrywać uczuć, bo ktoś może nas mylnie odebrać. Pozbawilibyśmy się pewnej cząstki, która w niektórych sytuacjach, w małych ilościach jest potrzebna. Popieram, że w codziennych sytuacjach można trochę przystopować i starać się spokojnie przekazywać coś komuś, nawet jeśli esteśmy na tą osobę zdenerwowani, ale czasem trzeba podkreślić słowa
emocjami.

Ukazała Pani miłość w trochę innym świetle, w świetle jednostki. Aaa i jeszcze jedno mnie wzbudziło, napisała Pani, że można w każdej chwili wyjść ze związku biorąc tylko swój tobołek na plecy i być tym samym człowiekiem, co wcześniej. Tak można byłoby zrobić, jeśli w grę nie wchodziłyby uczucia. Przywiązujemy się do ukochanej osoby, zdobywamy nowe doświadczenia, nowe pasje, rozwijamy się, po prawdziwym związku już nie jest się takim jak wcześniej, przynajmniej całkowicie.

W pełni zgadzam się z Panią, że w związku trzeba pozostać jednostką, by partner nie hamował naszego rozwoju, nie ograniczał nas. To jest zdrowy związek.

Mam nadzieję, że Pani nie zanudziłam. To kilka moich najważniejszych refleksji. Dobrze, że napisała Pani te książki, na pewno nie jednej osobie otworzyła Pani oczy na pewne sprawy.
Pozdrawiam
Paulina

Witaj Beatko,

Chciałbym poradzić się Ciebie w imieniu swoim i kolezanki.

Postanowilismy wspólnie że chcemy wyjechać gdzies samodzielnie tak jak często Ty proponujesz by to zrobić. Koszt jest wtedy mniejszy.

Ja miałbym chęć by odwiedzić Ameryke Południową a Gosi bardzo zależy na Peru.z uwagi że mam wakacje bardzo przyglądam się Peru, kupilismy przewidnik, mnóstwo informacji jest w Internecie. I im dłużej przeglądam wszystko tym bardziej przekonuję się że peru to
jeden z mniej odpowiednich krajów. Choćby dlatego że 4 razy większy od Polski a wszystko co chce się tam zobaczyc jest "porozrzucane" i odległe od siebie o kilkaset kilometrów.

Wydaje mi się bardzo trudne by logistycznie to mogło sie odbyć gdy wiele rzeczy ma się dziac ""na bieżąco" a mamy niewiele ponad dwa
tygodnie (tyle może Gosia). Moim założeniem jest by zmieścic sie lipcu bądź sierpniu.

Początkowo bardziej zależało mi na odsunięciu sie od miast i podróżowaniu w bardziej pustych rejonach a w bliskości przyrody.
Kultura Peru gdy zaczalem czytac spodobala mi sie ale chyba nie da sie zobaczyc Titicaca, Machu Picchu, Cusco i dzungli na północy w tak krótkim czasie gdy nie jest to wycieczka zorganizowana i wszystko gotowe, bus czeka i mozna zaplnowac loty w Peru bo wiadomo ze bedzie sie na miejscu i o czasie.

mogłabyś poradzić i napisac czy moje obawy są trafne?

Za to fajnym krajem wydaje się Wenezuela Wenezuela to przede wszystkim przyroda, dzika i piękna. Nie ma szans na włóczenie się po miastach, muzeach, sklepach ale jest za to gwarancja oderwania się od wszelkich dzieł ludzkiej cywilizacji i przeżycia czegoś prawdziwego, bliżej przyrody.

Możecie nastawić się na podróż łodziami, spotkanie z kapibarą czy anakondą, przeżycie ulewnej tropikalnej burzy, spanie w hamakach,
słuchanie odgłosów dżungli nad ranem, przejście za wodospadami, kąpiel w rzece lub w morzu czy testowanie termitów.

Jeśli przeraża cię wysoka wilgotność (czyt. wiecznie spocona koszulka), upały, zwierzęta (nie tylko w lesie ale również w twojej
chacie), podróże rzeką czy też brak łazienki, to Wenezuela nie jest miejscem dla ciebie. To raj dla amatorów przyrody i przygody. Pełno
tam miejsc, gdzie jeszcze nie dotarła masowa turystyka.


Lub Ekwador bo czytam opinię że przez to że kraj jest mały tez łatwo doświadczyc róznej przyrody itp...

Napisz proszę w wolnej chwili gdy nie będzie to dla Ciebie problemem.

Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie
marcin

Czesc Beato,

Wybieramy sie na wakacje samochodem do Wenecji. Czy masz jakies sprawdzone adresy pol namiotowych/campingow? Szperam w internecie, ale tam co jeden to mądrezjszy, wolalabym zasiegnąc rady eksperta. Moze masz jakas stronę , ktora mogłabys polecic? bede wdzieczna

Joanna

Witam Pani Beato,

Nazywam sie Agnieszka,mam 27lat-wkoncu zdecydowalam sie do Pani napisac-"wkoncu"bo mam poczucie ze co beda obchodzic innych moje problemy,ale trudno zaryzykuje. Jestem z Lublina,tutaj skonczylam studia, ale wybral go za mnie moj ojciec,a nie ja.W kazdym razie probuje znalesc dla siebie miejsce w zyciu,obrac jakis cel,ale jest to trudne,gdyz niewiem co chce robic w zyciu-wiem ze to kiepsko brzmi bo mam 27lat a juz powinno sie gdzies pracowac cos miec w zyciu,a ja ani pracy niemam ani chlopaka ani kolezanek czy nawet znajomych,jest to straszne uczucie-byc samemu jak palec,a jedynyi osobami z ktorymi rozmawiam sa rodzice(mieszkam jeszcze z nimi niestety).

W tym roku wyjechalam do Warszawy do pracy,gdyz bardzo chce zmienic miejsce zamieszkania ale popracowalam 3miesiace i sie zwolnilam bo nieczulam sie tam dobrze.Niestety nieznalazlam innej pracy w Warszawie i musialam wrocic do domu.Itak siedze w Lublinie,gdzie kazdy dzien jest podobny do siebie i niewiem co mam ze soba zrobic,a czuje jak zycie przecieka mi przez palce.

Pewnego dnia natknelam sie na Pani ksiazke"w dzungli zycia",kupilam,przeczytalam i troche odnalazlam siebie w Pani historiach,tez szukalam pomocy u psychologow ale tak do konca nieumieli mi pomoc,przeczytalam w ksiazce ze rzucila Pani studia,ja swoich nierzucilam a powinnam. Licze,ze Pani ksiazka bedzie dla mnie wskazowka,bo niecche zeby moje
zycie dalej tak beznadziejnie przebiegalo jak dotychczas,podoba mi sie ze Pani pokazuje jak konkretnie trzeba sie do tego zabrac(np.zadac sobie pytanie na glos itd). Miala i ma Pani wiele szczescia w zyciu,czego szczerze zazdroszcze,bo mi ono niebylo dane.

A chcialam jeszcze zapytac czy bedzie Pani podpisywala ksiazki w Lublinie jakos w najblizszym czasie-jesli tak to kiedy?bo bardzo bym chciala miec wpis w moim przewodniku "w dzungli zycia" :)

Mam nadzieje,ze nie przynudzilam zbytnio,ale niemam z kim o tym wszystkim porozmawiac. Pozdrawiam Pania serdecznie,mam cicha nadzieje ze mi Pani odpisze,
Agnieszka