Witam
zaczynam list, do którego zbierałam się przez długi czas. Nie wiem od czego zacząć, więc po prostu zacznę :)
Odkąd pamiętam zawsze czułam się outsiderem wśród innych, choć starałam się nie pokazywać tego po sobie. Zawsze starałam się "dopasować" do otoczenia, choć tak do końca nigdy mi się to nie udało. Nie miałam łatwego dzieciństwa, więc może to są "ubytki" w mojej psychice spowodowane ciężkimi przeżyciami. A może właśnie to, że zostałam zmuszona do rozumienia, wyrozumiałości, wybaczania i odpowiedzialności za dorosłych jest nienormalne. W każdym razie łamię swój charakter, próbując byc taka, jak ode mnie oczekują inni i jest mi z tym źle. Czasem się buntuję i wtedy jest jeszcze gorzej, bo przecież nie powinnam teoretycznie narzekać.
Zawsze chciałam mieć ciekawe życie i jest ciekawe, niestety nie w takim kontekście jak to sobie wyobrażałam :(
Brakuje mi bycia tak do końca sobą, zostałam tego oduczona, ale gdzieś podświadomie buntuję się, kiedy widzę w pracy i wokół siebie ludzi tworzących "elity", każących mi postępowac w określony sposób, plotkujących, wymyślających coraz to nowe intrygi, żeby komuś dokopac. Mnie to nie bawi i nigdy nie bawiło. Nie interesują mnie "wielkie wyprawy" na zakupy, plotkowanie o ciuchach i o tym, która jak się ubrała i jak ona tak mogła. Jest to pewnien wzorzec sposobu bycia, do którego ja nie pasuję, ale którego nie mam odwagi zmienic.

Mam już 34 lata i nadal nie wiem jak żyć.

Pozdrawiam serdecznie i jednak nie dam się tak łatwo, bo mimo bagażu niełatwych doświadczeń jestem pozytywnie nastawiona do życia i wolę jego jasne strony od tych ciemnych i złych.
Mam tylko nadzieję, że Pani nie uśnie zanim dobrnie do końca czytania;)

I tak sobie jeszcze myślę, że takich wyobcowanych ludzi jest więcej, ale na co dzień zakładają maski, żeby nie zostac odrzuconymi przez ogół, wielu nie ma siły ani odwagi, żeby przyjąc to odrzucenie, zamienic powinnośc, obowiązek i odpowiedzialnośc narzucone przez innych na realizację siebie i swoich marzeń. Może niektórym się uda, może i mnie też :))

Jeszcze raz pozdrawiam i dziękuję
za to, że Pani jest
i za Pani umiejętnośc życia,
bo życ trzeba umiec,
ale nie każdy potrafi,
a dzięki Pani może się nauczyc :)))

Anita

Dzieńdobry Od zawsze moim marzeniem jest podróz do Afryki i
Wenezueli Niestety jeszcze nie miałam okazji sie tam wybrać:(Bardzo
lubie Pani ksiązki oraz program "Podróże z żartem" czy też "Świat według
blodynki"...W swych opowiadaniach oddaje Pani klimat tego miejca i
przedstawia Pani jeszcze więcej niż da się zobaczyć:)Bardzo proszę o
odpowiedż...
Jestem szczęśliwa, ze mogłam do Pani napisać... to także jedno z moich
marzeń... które wydawało sie niedospełnienia...;*;*;*

Marlena

Pani Beato!
Od kilku lat śledzę Pani karierę, czy może inaczej - Pani piękną podróż przez życie, czytam Pani książki ( wielokrotnie!), artykuły w prasie, słucham audycji radiowych... Długo odkładałam napisanie tego listu( zresztą jak wiele innych ważnych spraw w moim życiu), ale nawarstwiające się wyrzuty sumienia, coraz głośniej huczały w mojej głowie, że jestem to Pani winna!Przecież czerpię z tych wszystkich"dóbr", w które wkłada Pani tyle ciężkiej pracy, energii, pasji, radości i nie przesadzę mówiąc, że także miłości - miłości do życia... Tak - jestem to Pani winna!!! Stała się Pani moją przewodniczką, objaśniającą świat i życie w jego wszystkich najważniejszych wymiarach, powiem więcej - choć zważywszy na to, że mam już 23 lata i może to zabrzmieć bardzo infantylnie - stała się Pani moją drogą przyjaciółką...:) Oczywiście w przenośni:) Od dawna zastanawiałam się, co mam Pani napisać...jest wiele różnych spraw, które chciałabym poruszyć, ale zdaję sobie sprawę z tego, że wszystko musi mieć jakiś umiar :), tak więc postaram się nie zamęczać Pani moją biografią, bo nie o to chodzi...Poza tym trudno  ubrać w odpowiednie słowa to, co chce się powiedzieć swojemu mistrzowi..:) Wierzę jednak, że to, co najważniejsze trafi z serca do serca...:)

Właściwie dzisiejszy list to efekt ostatnich wydarzeń z mojego życia ( a jednak biografia!:)) Nie będę zapewne pierwszą ani ostatnią osobą, dla której Pani książka " W dżungli życia " była objawieniem...Choć inne Pani książki czytałam też wcześniej. Ta jednak jest specyficzna i pojawiła się w momencie, kiedy przeżywałąm bardzo trudny okres w moim życiu, poniekąd przełomowy. Nic nie dzieje się bez powodu... podjęłam pierwszą w swoim życiu pracę a także w końcu po długim czasie męki powiedziałam "kocham" , także po raz pierwszy w życiu. Niestety okazało się, ze bez wzajemności, choć wiele wskazywało na to, że jest inaczej... Nie wdając się w szczegóły, powiem tylko, że bardzo cierpiałam, ból psychiczny odczuwałam wręcz fizycznie, brakowało łez i najmniejszej ochoty, żeby wstać z łóżka. .. Na szczęście miałam pracę, która mobilizowała mnie, by zrobić rano ten ten krok, zatuszować makijażem spuchnięte od płaczu oczy i wyjść do ludzi...teraz myślę, ta praca - hmmm...nic nie dzieje się bez powodu...

Dzięki niej "jakoś" przeżyłam to, tzn.mobilizowałam sie do tego, by " wykonywać" podstawowe czynności życiowe. Wracając do książki - no cóż, czytając ją, wydawało mi się, że jest o mnie, czułam jak krew mi pulsuje w żyłach, wypieki występują na policzkach, serce biło jak opętane - naprawdę! To był jednocześnie bardzo bolesny proces czytania... Zobaczyłam to wszystko, co się we mnie pogmatwało i nie tylko chodzi tu o uczucia do chłopaka. Przypomniałam sobie moment, kiedy po raz pierwszy z bijącym sercem jednym tchem czytałam książkę "Zapach Afryki", jak studiowałam wszystkie atlasy i publikacje o kontynencie afrykańskim, jak rozkładałam wielką mapę na podłodze mojego pokoju i planowałam wyprawy, jak marzyłam o podróżach wpatrując się w samoloty na niebie...itd...jak uwielbiałam obozy wędrowne w góry, na które jeździłam co roku...

Boże, co się z Tobą stało, Monia? - zapytałam samej siebie, gdzie Twoje pasje, marzenia, plany? I zobaczyłam siebie - dzisiaj... Wstyd i wyrzuty sumienia przeszyły moje całe ciało, każdą moją komórkę...Przeanalizowałam cały okres studiów, rok po roku, każdą iluzję, jaką tworzyłam o swoim życiu każdego dnia...wszystko sprowadzało się do tego że -jutro, albo pojutrze, mam jeszcze dużo czasu,może lepiej imprezka... stop, tyle wystarczy... westchnęłam i rozpłakałam się. Nad sobą, to niesamowite, że tak perfidnie można oszukiwać samego siebie... Stałam się w tym mistrzynią...Boże, ja te lata zmarnowałam - pomyślałam, zmarnowałam czekając na coś, co nie nadeszło i samo nie nadejdzie...Chore uczucie do ukochanego zabijało we mnie całą twórczą energię, wszystko,to, co dobre, co moje...Nie było mnie, był tylko ON...

Dziś nie myślę o tym w kategoriach straconego czasu, widać tak miało być, nie ma co patrzeć wstecz, dostałam szkołę od życia, a teraz najważniejsze, żeby nie popełnić nigdy tego samego błędu! Poświęcenie się dla kogoś całkowicie, bez najmniejszego marginesu dla siebie, zabija w nas, to co najpiękniejsze, naszą wyjątkowość, to, co podziwiają w nas inni! Ja doprowadziłam sie do stanu, że byłam żałosna, z honorowej, twardo stąpającej po ziemi,racjonalnej kobiety przepoczwarzyłam sie w niedowartościowaną, słabą cierpiętnicę, uzależnioną i nie potrafiącą żyć bez tego człowieka.. Właściwie sama to sobie zrobiłam.. Ta znajomość niszczyła mnie, to buło chore..Trudno jest się do tego przyznać ale tak było...Kochałam całą swoją osobą, cokolwiek robiłam , gdziekolwiek byłam myślałam o Nim...Był obecny w każdym momencie mojego życia, a ja? no właśnie - mnie nie było... Zapomniałam o sobie, o tym, co zawsze było dla mnie najważniejsze, o czym marzyłam, co pragnęłam robić... DO tego jeszcze doszły komplikacje ze zdrowiem, trudna choroba - uznałam, ze świat mi się zawalił i że nic dobrego już mnie nie spotka w moim jałowym życiu... Pojawiały się różne myśli...jakie zapewne Pani najlepiej wie...

Pani książka wiele jeszcze innych rzeczy mi uświadomiła... Ale po uświadomieniu czułam wielką niemoc, czułam, ze nie mam tyle siły, energii, żeby walczyć o szczęście, żeby uwierzyć, że będę kiedyś szczęsliwa i zrobić coś w tym kierunku... To jeszcze bardziej przytłoczyło mnie. Ale czytałam dalej, każdego dnia wieczorem po pracy, potem jeszcze raz, i jeszcze raz wracałam do najważniejszych stron, zrobiłam listę rzeczy do zrobienia... Nie mogę napisać że odtąd wszystko potoczyło się jak w bajce..Bo tak nie było..Ale nastąpił przełom! Olśnienie!? Zapomniane pragnienia odżyły w moim serduchu:) jeszzce przez długi czas walczyłam o ukochanego - bezskutecznie, wybrał inna...Cierpiałam, momentami wręcz żebrałam o uczucie, a potem nie mogłam się po tym pozbierać, żałowałam, po czym robiłam to samo... Musiało stać się wiele różnych rzeczy, musiało dojść do wielu różnych spotkań, rozmów, bym mogła być dziś w tym momencie, w jakim jestem.To był bardzo trudny rok,ale jednocześnie chyba bardzo potrzebny..

Proces leczenia jest niezwykle bolesny i wymaga dużo pracy nad sobą, upadania i wstawania...Dziś mija miesiąc od naszego ostatniego spotkania. Dla mnie to bardzo długo, codziennie bowiem pojawia się pokusa, by zadzwonić, napisać, ale nauczyłam się już z tym radzić. Dziś już wiem, ze całkowite zerwanie kontaktu to jedyna szanasa, bym wyleczyła się. Wcześniej tez to wiedziałam, ale teraz już tego nawet chcę. Tak jest łatwiej, lepiej. Przyjaźń i bezbolesna akceptacja jego związku z inną dziewczyną jest niemożliwa, dlatego należy zakończyć tę znajo0mość. Spotkania z Nim odbierają mi energię. Potem muszę dochodzić do siebie i dystansować się. Nie, nie czuję nienawiści. A jeśli jeszcze go kocham, to wyrażą się to tylko w tym , ze chcę, żeby był szczęśliwy i żeby dobrze ułożyło mu się życie.

w tym ostatnim czasie wiele dobrego wydarzyło sie w moim życiu. W końcu( od dawna to planowałam, ale, ale jakoś się nie składało oczywiście) napisałam CV i zaniosłam w miejsce, gdzie zawsze chciałam odbyć praktyki. Szanse były niewielkie, ale zostałam zaproszona na rozmowę i... udało się!:) Wychodziłam stamtąd jak na skrzydłach - to był kolejny zwrotny moment...Nie dalej niż w ubiegły wtorek wygrałam konkurs i dostalam nagrode.

Tak więc ostatnie tygodnie były wypełnione ciężką, ale radosną pracą i przypomniałam sobie to uczucie, kiedy siadam przed komputerem i poddaję się jakiejś niesamowitej mocy, a potem satysfakcja, z tego, co ze mnie "wyszło"a co nabrało materii, kształtów..A kiedy jeszcze ktoś to doceni radość jest wielka!:) Nie chcę, żeby pomyślała Pani, ze to nie jest szczęście, lecz zwykła próżność...Bo tak nie jest... czuję, ze odzyskuje siebie, swoje zycie, swoje marzenia...Musiałam przewartościować sobie pewne rzeczy. Poukładać. Na razie zaplanowałam sobie wakacje, ale myślę już o tym, co dalej.

Poza tym niedawno przeżyłam piękny moment, idąc aleją w kwitnącym i pachnącym majowo parku, po raz pierwszy od dawna pomyślałam nie o NIm, jak zawsze w takich momentach, lecz powiedziałam do siebie: Boże, jak jest pięknie!:)I przeżyłam niesamowite uczucie wolności, radości i miłościw jednym..to była autentyczna radość z życia, którą coraz częściej odczuwam, uczę się jej...Poczułam się też silniejsza, czułam, ze mam taką samą siłę jak inni i że chcę wziąć życie w swoje ręce,. Poczucie posiadania kontroli nad własnym życiem to naprawdę ważna sprawa. Co nie znaczy, że jak coś się nie uda to świat się zawali.

Na mojej liście jest jeszcze wiele rzeczy do zrobienia, wiele podróży do odbycia:) Znowu podczas czytania książek podróżniczych czuję ten uścisk w sercu:) Kiedy wstaję rano już nie myślę o tym, że On jest z nią a nie ze Mną, ale o tym, co mam do zrobienia i jak pięknie świeci słońce za oknem:) Maj to cudowny moment na przełomy:)
Nie mogę powiedzieć, ze jest łatwo i że nie przychodzą trudne chwile.. Bo przychodzą! Ale uczę się radzić z tymi emocjami, staję przed lustrem i mówię do swojego odbicia" Poradzimy sobie Moniu!" :) Może to naiwne, ale działa!

W najtrudniejszych jednak momentach, kiedy czuję, ze w samotności nie poradzę sobie z tym, co się we mnie w środku zaczyna dziać, spędzam czas z moimi wspaniałymi przyjaciółmi, których mam wielu. To dzięki mojej wspaniałej rodzinie i przyjaciołom, bardzo wyrozumiałym, jestem jeszcze na tym świecie, od nich otrzymuję niesamowite pokłady otuchy, zrozumienia, radości i ciepła. Byli ze mną przez te całe 5 trudnych, pełnych cierpienia, lat.Pocieszali, czasami tylko "byli", przemilczając moje kolejne potknięcia i powielane błędy, akty żałości ...długo by o tym mówić. Pani Beato...wiem dziś jednak, ze takie więzi to skarb i za tych ludzi, których spotkałam na swojej drodze (łącznie z Panią:))codziennie dziękuję Bogu. To z pewnością też nie było przypadkowe!:)Powiem więcej, w ostatnim czasie poznałam kilku nowych wspaniałych ludzi. Czyżby znowu zbieg okoliczności?:) W ogóle mam ostatnio nieodparte wrażenie, ze ludzie mi się dziwnie przyglądają na ulicy, hmmm - nie dziwnie - miło, to są sympatyczne gesty i uśmiechy:) Proszę mi uwierzyć - nie zmyślam na potrzeby tego listu:) - tak jest! Uśmiech i pogoda ducha przyciągają ludzi!To, co dajemy, dostajemy od innych! Nawet nie zdając sobie z tego sprawy!

pani Beato, kończąc powiem, ze to nie jest tak,że ogarnął mnie słomiany zapał, jakaś złudna chwilowa euforia... ja czuję, ze wszystko powoli zaczyna się układac we mnie i w moim połamanym życiu...Powraca moje zagubione , prawdziwe "ja", odzyskuję siebie. Powracają marzenia i pragnienia, coraz silniej i realniej...Już nie tylko marzę, ale działam, krok po kroczku, ale działam...Nie siedzę, nie płaczę, nie piję, nie chcę marnować czasu. Chcę żyć, planować, pracować, podróżować, spotykać się z ludźmi!

Dziś jestem już nawet w stanie podziękować Bogu za to doświadczenie miłości, wprawdzie chorej, ale wielkiej i zdolnej do największych poświęceń. Znam ludzi, którym takie uczucie nigdy się nie przydarzyło. A ja pomimo wszystko przeżyłam z Nim wiele pięknych chwil, nadawaliśmy na tych samych falach, rozumieliśmy sie bez słów, jedność...mamy wiele pięknych wspomnień!To jest wspaniały wartościowy człowiek i tak tylko chcę o Nim myśleć.

Ja wiem, ze nie będzie łatwo, obawiam się tej ostatniej rozmowy z Nim...O tym, że to koniec naszej znajomości, tym razem definitywny. Wcześniej pozorowałam takie decyzje. Powtórzę - wiem, że nie będzie łatwo, ale jak wspomnę sobie to wszystko, przez co przeszłam, to wiem, ze tak musi być i że to jest najlepsze dla mnie wyjście.Teraz czas pobyć trochę z samą sobą, ból jeszcze pewnie będzie wracał, ale coraz rzadziej i wierzę, że któregoś dnia spotkam tego, który jest mi przeznaczony...Nie można walić głową o mur - koniec i kropka.

I teraz czas na podziękowania... Właściwie żadne słowa nie oddadzą tego, ile mam ciepłych i pozytywnych myśli o Pani, jak wiele Pani zawdzięczam, choć nigdy pani nie spotkałam ( mam nadzieję jednak, że kiedyś to nastąpi:)) Dziękuję za książkę " W dżungli życia", która przywróciła mnie do życia...( za inne ksiązki i publikacje również!) Czasami, kiedy nachodzą mnie chwile lęku, smutku, bądź zwyczajnej rezygnacji, od razu sięgam po po nią, przyciskam mocno do siebie, otwieram i czytam, tak długo, aż chandra minie :) ( ten sposób mógłby figurować jako 9 na liście Pani ostatnich rad, co do radzenia sobie ze smutkiem:)) To działa! Dziękuję, że jest pani tak blisko swoich czytelników, że niestrudzenie przypomina nam o tym, o czym zapomnieć nie wolno - o naszych pasjach i marzeniach. Dziękuję, ze daje Pani mi nadzieję i wiarę, ze ja również mogę kiedyś stanąć na popękanej od słońca ziemi afrykańskiej i spojrzeć w oczy pięknych kobiet z plemienia Himba, noszących niecodzienny make - up:))) Dziękuję za wszystkie pozytywne emocje, jaki Pani do nas kieruje. Na "koniec końców" proszę o kilka słów otuchy, które staną się moją tarczą:) w trudnych momentach i proszę za mnie trzymać kciuki, żeby się udało, bo wierzę w moc duchowego wsparcia.

Czas kończyć - niestety nie obyło sie bez biografii...Trzeba wziąć się za resztę rzeczy, jakie zaplanowałam na dzisiaj:) A przede mną ciężka sesja egzaminacyjna i wiele stresów, ale trzeba być dobrej myśli:)- oby do wakacji = planuję wyjazd w moje ukochane góry, na który długo oszczędzałam:)

Jeszcze raz za wszystko Pani dziękuję, życzę wielu sukcesów i wspaniałych wypraw, o których nam Pani potem opowie:) I być może do zobaczenia na szlaku...Proszę mi wybaczyć wszelkie uchybienia w tym liście, ale jestem niezwykle przejęta faktem, ze piszę go właśnie do Pani...:)

Pozdrawiam bardzo serdecznie!
Monika

I co Pani robi, jak ma Pani wszystkiego dosyć? O ile kiedykolwiek miała Pani czegoś dość? Bo ja czasami mam i wtedy się wściekam na wszystko i wszystkich, bez powodu. Przepraszam, że tak Panią męczę, ale chciałabym się jeszcze wiele dowiedzieć i wiele nauczyć, a Pani wydaje się być do tej roli odpowiednia, a wręcz najlepsza.........

Iza

Witam P.Betao! mam nadzieję, że juz Pani wróciła gdyz ostatnio gdy pozwoliłam sobie do Pani napisać otrzymałam info, że jest Pani gdzieś daleko- tylko pozazdrościć. Ciekawa jestem jak ja musze mocno uwierzyć w swoje marzenia, żeby zechciały sie spełniać?! Za 2 dni tj; 24 maja mam imieninki i jak co roku otrzymuje wspaniały prezent bo w księgarniach jest dostępna kolejna Pani książka, bardzo za nią dziękuję , bo znów przysporzy mi wielu wrażeń podczas czytania. Pozdrawiam bardzo gorąco

Joanna

Proszę przyjąć serdeczne pozdrowienia od 70-latka, byłego pilota "Orbisu", który cieszy się od niedawna "internetem" a który znalazł tę stronę teskniac za tym ,czego już nie może mieć. Nawet nie wiem czy Pani to przeczyta ale się cieszę, że do Pani piszę. Przez "podróże z żartem" jest Pani naszą znajomą.

Ślicznie dziękujemy! Ryszard z Zegrza

Pani Beato, być może zawracam Pani głowê niepotrzebnie, ale mam pytanie, gdzie można kupić Pani wczeœniejsze książki; pytałam w ksiêgarniach, ale raczej nie ma szans; przyznam, że wczoraj na Targach kupiłam Pani najnowszą książkê (to jedyna książka Pani,którą posiadam), zaczêłam ją czytać wieczorem, jestem pod wrażeniem.

Serdecznie Panią pozdrawiam

Marzena