Pani Beato - gdzie moge kupic Pani Poradnik Gloptrorera.


Pozdrawiam Janusz z Zielonej Gory.

Beato, przeczytałam artykuł w piśmie "Vita". Bardzo, bardzo Ci dziękuję, że dzielisz się swoimi doświadczeniami i że w takich gazetach (takich=czytanych przez wiele młodych dziewczyn) mówisz PRAWDĘ o tych chorobach.

Wydaje mi się, że teraz w mediach zapanowała swoista "moda" anoreksję i bulimię. Z tym, że te artykuły, nie pomagając, ani nie wyjaśniając nic nawet bliskim, podsycają jeszcze chorobę. Ukazują to całe cierpienie jako: "spektakularny sposób chudnięcia". Nikt nie skupia się na DUSZY.

Doskonale znam to poczucie siły i wyższości nad innymi, to uzależnienie od niejedzenia, które daje złudne poczucie aktywności. Kiedy szłam sobie ulicą czując jak mój żołądek zjada się od środka, dumna z mojej rewelacyjnej "diety" i patrzyłam z litością na biegnących do pracy ludzi, którzy pewnie jak zwykle rano się "obżarli" (=zjedli śniadanie) czułam się rewelacyjnie bezpieczna, czułam, że mogę wszystko, że wreszcie znalazłam "mój własny sposób na życie", na jego kontrolę. W rzeczywistości znalazłam pustkę, rozpacz i depresję.

Dlaczego nikt nie pisze młodym dziewczynom, że nie można uzależniać całej swojej wartości i swojego szczęścia od cyferki na wadze??? NIGDY nie będą zadowolone i NIGDY nie znajdą w tym szczęścia!!! Bardzo mnie boli narastająca "plaga" anoreksji i bulimii.

Obserwuję to teraz bardziej trzeźwym okiem i widzę dookoła siebie dziesiątki dziewczyn, które zatracają się w pogoni za szczupłym ciałem, myśląc, że chude=piękne, chude=sukces i wreszcie chude=szczęście??? Myślę, że właśnie media są pewnym zapalnikiem dla tych chorób. Wiem to, bo sama, bombardowana od najmłodszych lat takim przekazem mediów, porównując się do superszczupłych pań z okładek magazynów, myślałam: "nie wyglądam tak jak ona, to znaczy, że jestem gruba i brzydka, a jeśli jestem gruba i brzydka to jestem nic nie warta". To NIEPRAWDA, liczy się to, co mam w głowie i to co mam w sercu :) Dlaczego nie wszystkie dziewczyny, które się odchudzają zapadają na te choroby?

Bo to choroby DUSZY,to oszukiwanie samego siebie wynikające z niskiej (zerowej?) samooceny, są tylko symptomem problemów, które przeżywają w środku. I dlatego tak bardzo trudno z tego potem wyjść.

Poszłam kiedyś do pani psycholog, bo nie mogłam już tego dłużej wytrzymać. A ona zapytała: "A ile byś chciała ważyć?". Rzuciłam jej jakąś liczbę, a w głębi serca pomyślałam : "Kobieto, ja chciałabym zniknąć!..." I wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że tu wcale nie chodzi o moją "tuszę", a o coś zupełnie innego... I już do pani psycholog więcej nie wróciłam, bo właśnie zaczęłam uświadamiać sobie, że odpowiedzi na wszystkie moje pytania znam tylko ja i nie chcę do końca życia być uzależniona od porad innych.

To też właśnie uświadomiłaś mi Ty w swojej książce - że poczucie siły i kontroli, które daje niejedzenie i kontrola wagi, i za którym, nie ukrywam, tak bardzo tęskniłam pogrążając się w drugiej skrajności - w rzeczywistości nie istnieje, że w rzeczywistości nie panuję nad niczym. I że moje ciało jest tu zupełnie niewinne! I dzięki temu poczułam, że CHCĘ wziąć moje życie we własne ręce i że MOGĘ, ja sama MOGĘ to zrobić.

Anoreksja i bulimia wcale nie są "piękne i modne" - wręcz przeciwnie - kryją ogromne cierpienie, bierność, bezradność i coraz większą izolację od realnego świata, to czysta wegetacja, nie mająca nic wspólnego z prawdziwym życiem. Nie ma nic pięknego w byciu niewolnikiem własnych słabości i w odrzuceniu swojej duszy. Czy te wszystkie dziewczyny nie zdają sobie sprawy, że są chodzącymi ofiarami mediów, które zresztą na ich cierpieniu zbijają ogromne pieniądze, a także, że są chodzącym przejawem nieakceptacji samych
siebie? To ogromna strata, że ktoś kto ma wszelkie możliwości do bycia "kimś" i zmieniania tego świata i siebie samego na lepsze, poświęca każdą chwilę egoistycznej, obsesyjnej pogoni za czymś, co w głębi duszy wcale nie jest jego celem. To choroby, na które składa się wiele czynników, ale w sumie mam coraz większe wątpliwości czy to są rzeczywiście choroby, czy po prostu nałóg: uzależnienie od własnej bierności i słabości. Bo choroba to coś czego nie można zmienić, ale zaburzenia odżywiania różnią się od innych "zwykłych" chorób tym, że owszem, ma się do tego pewne skłonności, ale można WYBRAĆ czy chce się w tym tkwić i pozwolić się temu rozwijać, czy nie. Ale tego trzeba BARDZO CHCIEĆ.

Ostatnio moja bliska koleżanka zwierzyła mi się, że ma bulimię. Bardzo chciałabym jej pomóc, ale widzę, że nie mogę, bo za bardzo jej jeszcze z chorobą wygodnie. To po prostu jest pójście na skróty, na łatwiznę, ale też na bardzo krótką metę. I tak samo jest ze smutkiem (takim smutkiem, kiedy wszystko wydaje się bez sensu i już nie wiesz nawet dlaczego płaczesz, wiesz tylko, że ci źle i z
każdą minutą jest coraz gorzej). To nie prowadzi donikąd! Niszczy zdrowie, pozbawia sił i z każdą sekundą pozbawia jednej szansy na zrobienie czegoś pozytywnego i oddala cię od osoby, którą chcsz być. Nie można marnować ani chwili swojego życia na udawanie kogoś kim się nie jest!!!

Nie wiem dlaczego to wszystko napisałam, ale bardzo mnie boli ta moda na słabość i uciszanie krzyku własnej duszy i własnego sumienia. Może to komuś otworzy oczy. Tak się nie da żyć!!