Pani Beato co tu dużo mówić,bardzo Pani zazdroszcze w pozytywnym słowa tego znaczeniu.patrząc na Panią w programach telewizyjnych mam wrażenie,że w Pani jest początek i koniec tego co ja chciałabym zobaczyć i przeżyć.Być szczęśliwą dla mnie, to właśnie żyć w taki sposób jak Pani.Widać,że Pani nie musi przekszykiwać się w opowiadaniu, Pani wie jak jest.Myślę,że opanowanie jakie zauważyłam u Pani jest poczuciem gruntownego poznania świata i obyczajów ludzi.Pozdrawiam i życzę dużo fajnych przygód.

Bogumiła

Kochana Pani Beato!
Postanowiłam do Pani napisać Ostatnio często widywałam Panią w świetnym programie TVP2 "Podróże z żartem". Kiedyś byłam też słuchaczka Pani audycji w Radiu Zet "Świat według Blondynki". Kilka dni temu w księgarni wpadła mi w ręce Pani książka pt.: "W dżungli życia". Przejrzałam ją szybciutko i od razu wiedziałam, że muszę ją mieć :).

Zaczęłam czytać. Wciągnęło :). W Pani osobie sprzed wielu lat ujrzałam siebie jak w krzywym zwierciadle. Jestem niemalże taka sama, jak Pani dawniej: zagubiona. samotna, niepewna siebie, zakompleksiona, etc. Czytywałam wiele książek psychologicznych i poradników, które obiecywały, że podadzą mi "złoty środek" na życie, wskażą najlepszą drogę, itd. Po lekturze takich książek czułam się jeszcze gorzej niż przed sięgnięciem po nie. Nie czułam się na siłach, by wziąć swe własne życie w swoje ręce i pokierować nim! Jestem w
trakcie czytania Pani książki. Jest naprawdę fantastyczna. Pisze Pani o rzeczach tak prostych i logicznych, że większość ludzi chyba nie zastanawia się nigdy nad nimi. A Pani doszła do tego wszystkiego sama, przeżyła to Pani na własnej skórze. Imponujące.

 Postanowiłam zmienić swoje nudne życie. Skoro Pani mogła, to i ja mogę! Może każdy! Ja co prawda nie miałam nigdy tak ogromnej pasji, jak Pani - muzyki i pisania opowiadań, ale myślę, że odkrycie swej pasji i przeznaczenia jeszcze przede mną! Na pewno nie będę się zniechęcać! Wiele razy chciałam zmienić moje życie, ale kończyło się na słomianym zapale. Potem byłam na siebie jeszcze bardziej wściekła i rozczarowana swoją osobą.

Dziś piszę do Pani ten list. Jest 1.03.2007r. Ładna data, prawda? Wczoraj postanowiłam, że będzie to data wspaniała. Zacznę nowe lepsze życie. Będę dla siebie dobra, ale wymagająca. Pokazała mi Pani jak żyć i co jest tak naprawdę ważne. Chcę określić swój cel, brać z życia pełnymi garściami, nie bać się! Dziś rano wstałam bez ogromnego entuzjazmu, który często bywa złudny i szybko mija. Nie wyrosły mi wspaniałe skrzydła. Nic nie zrobi się samo. Ale wiele zrozumiałam. I nie zamierzam się poddać. Moje życie jest w moich rękach, jestem swoim własnym Dyrektorem i rozliczam się ze swego postępowania tylko i wyłącznie przed sobą. Otworzyła mi Pani oczy, Pani Beato. Jestem naprawdę wdzięczna. Poprzez wydawałoby się zwykłą książkę, zrobiła Pani dla mnie więcej niż te wszystkie "mądre"
podręczniki, które wciskały mi dziwne hasła. Nie czuję się najmądrzejsza, najcudowniejsza itd. ale wiem już, że nie muszę taka być! Bo nikt nie jest idealny. Niby prosta prawda, ale dopiero teraz to do mnie doszło! W wieku 20,5 lat! Dziękuję Pani. Naprawdę dziękuję.

Asia

Kochano Pani Beato!

Sledze od jakiegos czasu Pani niezwykle ciekawa strone internetowa. Tam wlasnie znalazlam kacik "napisz do mnie" wiec postanowilam napisac, z nadzieja, ze otrzymam odpowiedz.

Jestem z Poznania i mam obecnie 28 lat a wybieram sie za miesiac do Peru i Boliwii z krakowskim Supertrampen. Do tej pory sie nie stresowalam, ale jak zajrzalam w kalendarz i zobaczylam, ze 23 marzec tuz tuz, troche sie przestraszylam. Musze zaczac sie konkretnie przygotowac a nie wiem od czego zaczac. Jak zna Pani jakies dobre strony internetowe lub przewodniki sprawdzone o tych krajach to bylabym wdzieczna za informacje. Kazda informacja jest dla mnie na wage zlota:) tak daleko jeszcze nie wyruszalam. jesli chodzi o strone medyczna to bylam u lekarza wiec jakies pojecie mam:)
Serdecznie dziekuje i pozdrawiam
Karolina Grzewinska

Droga Pani Beato!

Piszę ten list, ponieważ mam problem i nikt mnie nie rozumie. Do tego jest to z pozoru mały problem, który staję się wielki, bo w zasadzie jest niejasny... Eh.... Zacznijmy od początku: Nazywam się Ania i mam 14 lat (tzn. prawie 14 lat... pełnie będzie w czerwcu :)) i już tu zaczyna się problem, bo bardzo przeszkadza mi moje położenie i to, że inni coś mogą a ja NIE (chodzi tu głównie o różnicę dorośli-dzieci i szkołę) np. W szkole: Nauczyciele mają ciepłą wodę a my uczniowie NIE mamy, bo na to nie starcza pieniędzy! I jak ja mam umyć ręce?? Lodowatą woda i to bez mydła (które w łazience nauczycieli sobie leży i czeka, trzeba zaznaczyć też, że my do tej łazienki wstępu nie mamy, bo inaczej pożyczyłabym sobie to mydło) bo mydło można wrzucić do toalety i zrobi się piana (im się wydaje, że dla nas to takie śmieszne, co jest raczej nieprawdą, bo my jesteśmy jednak cywilizowani i wiemy do czego służy mydło...) a nawet po tej zimnej wodzie nie mam w co wytrzeć rąk! (chyba, że we własne ubranie co nie jest cywilizowanym sposobem... to tak jak z mydłem i pianą) A dlaczego nie mam w co? Bo papierem można by było zatkać toaletę! (ha-ha-ha-ha)

Nie wspomnę już o lustrze., które można by było stłuc zamiast się przy nim uczesać... Nie rozumiem dlaczego nauczyciele myślą, że zaraz zepsujemy coś co jest nam potrzebne... Nie jesteśmy szkołą dzieci nadpobudliwych. Jesteśmy małą ale normalną szkołą w małej miejscowosci, której szczerze mówiąc nie lubię. Najbardziej irytuje mnie to, że mogłabym mieszkać w górach które tak
kocham.  I prosiliśmy o mydło (rodzice również) lecz zawsze były te same odpowiedzi- "Nie ma pieniędzy" (szczerze mówiąc skoro nie ma pieniedzy na wodę to ciekawi mnie skąd wzięły się pieniążki na nowe meble do gabinetu dyrektorki...?) lub "Zaraz wszystko popsują" Mam tego serdecznie dość, bo dzisiaj mało brakowało a wyszłabym ze szkoły podczas apelu ale stoczyłam walkę ze sobą i wściekła zostałam jeszcze dwie godziny. Chodzi o identyfikatory. Dostaliśmy najbrzydsze jakie mogły być. Beznadziejnie żółte z imieniem i pierwszą literą nazwiska ("bo niektórzy nie mają brzydkie nazwisko i nie chcą by było widoczne" lecz wypowiadająca e słowa dyrektor swoje nazwisko dumnie wydrukowała większymi literami na środku...) Ale to mało, bo że brzydkie to brzydkie ale jest przykazane, że musimy je nosić po lewej stronie na piersi. Ale ja chce sobie go przypiąć na smycz na szyje. "Nie wolno, bo za to obniżamy ocenę ze sprawowania"

Mi w szkole wszystkiego nie wolno! Nie wolno przekroczyć mi progu, nie mogę patrzeć w okno podczas w-f nie mogę nie słuchać nauczyciela, nie mogę zapomnieć identyfikatora, nie mogę nie mieć dzienniczka ucznia, nie mogę opuszczać piętra na którym mam lekcje, bo spóźnię się na nią (szkoła wcale nie jest taka duża, i tak naprawdę to się raczej na lekcje nie spóźnia, bo to nauczyciele się spóźniają i jest duużo czasu na dojście do klasy- wiem, bo próbowałam) nie mogę się spóźniać, nie mogę wagarować, nie mogę "pyskować", nie mogę wyjść z klasy bez pozwolenia nauczyciela i nie mogę ubierać się jak chcę. Ale za to muszę bardzo wiele rzeczy!

Czuję się jak w więzieniu. A ja nie chcę tak! Do tego nauczyciele pogarszają sprawę swoją złośliwością. Noszę wiele bransoletek, które na rosyjski i w-f muszę zdejmować, bo przeszkadzają! Wszystkim tylko nie mi! Dlaczego ja stale muszę się im podporządkowywać?? Dlaczego pani od muzyki zawsze karze mi isć do łazienki i się uczesać? Skoro tam nawet nie ma lustra!! No dobrze, może wyglądam jak wiedźma... Ale ja chcę tak wyglądać!!!

Do tego jestem samotna, a samotność baardzo boli (pewnie wie Pani jak bardzo) W przyszłości chciałabym być podróżnikiem, tłumaczem lub/i dziennikarką. Chciałabym móc wyjechać i wrócić kiedy będzie mi się podobało. Chce żyć chwilą. W zasadzie ciągle myślami jestem daleko, daleko i z tąd uwagi nauczycielek przez co jeszcze bardziej znienawidzam szkołę. W zasadzie nie uczę się najgorzej... Uczę się dla siebie. Ale to nie jest problemem. I gdzie my mamy się wszyscy podziać? Dzieci i młodzież?Na podwórku nie, bo za głośno. (U nas na podwórku mieszka pan który krzyczy i pani która rzuca doniczkami, ja jeszcze doniczką nie dostałam, ale "kolega" tak) na klatce nie wolno, włóczyć sie nie powinno, szczególnie gdy ciemno a przeważnie gdy kończymy szkołę jest już ciemno. Tylko dom-szkoła. Ciągła monotonia, która mnie bardzo denerwuje. Jeśli spełnię swoje marzenia to ona zniknie. Wiem, ze je spełnię, ale jak to nie wiem ;

Szczerze mówiąc im głębiej wyobrażam sobie swoją przyszłość ona staje się bardziej skomplikowana. Na razie żyję chwilą :) Każda pogoda jest wspaniała na spacer. Gdy pada deszcz i wszyscy mówią, ze jest beznadziejna pogoda, ja uważam ją za cudowną i idę na spacer lub na rower. Jaka ja więc jestem??

Wciąż narzekająca buntowniczka której się wszystko nie podoba, czy optymista która wszystko uważa za piękne? Nawet tego nie wiem, choć zawsze myślałam, że świetnie sie znam. Więc kim jestem i jak mam dowiedzieć się tego dowiedzieć? Czy mam na tyle silnej woli aby spełnić swoje marzenia?

Dlaczego wszystko jest tak niesprawiedliwe? Czy na pewno nie można tego zmienić? Czy to dobrze, że jestem inna niż wszyscy?

Na koniec chciałam przeprosić za tak długi list... Naprawdę nie chce pani przemęczać ale gdy panią słyszę i gdy czytam pani książki od razu robi mi się cieplej :) Ma pani tak melodyjny głos, że az ma się ochotę pani słuchać :) Pani książki są wspaniałe :) Od dawna anonimowo czytam Pani dziennik. Dziękuję że jest :) Przeczytałam trzy i będę czytać dalej. Lubię jeszcze czytać pana Fiedlera, pana Burcharda i innych. Lubię czytać książki, bo wypełniają mój czas i niektóre przybliżają marzenia a postacie obecne w książkach stają się przyjaciółmi, którzy choć drukowani wypełniają samotność.
Dziękuję za przeczytanie, za możliwość napisania do Pani, za wspaniałe książki i za stronę Oliwkowo i serdecznie Panią pozdrawiam :)
Ania

Witam Pani Beato,

Postanowiłam do Pani napisać, muszę przyznać, że chciałam to zrobić zaraz po tym jak jednym tchem przeczytałam "W DŻUNGLI ŻYCIA" jednak później się rozmyśliłam. Dziś piszę, ponieważ uważam Panią za bardzo mądrą osobę, ajakakolwiek szansa otrzymania porady od Pani napawa mnie nadzieją.

Dokładnie za tydzień skończę 18 lat. Czuję, że znajduję się w ważnym momencie życia. Z jednej strony się cieszę, ale z drugiej mam wiele obaw. Nie wiem sama do końca w czym tkwi mój problem, ale chyba boję się, że nie uda mi się zrealizować marzeń. Miotam się między myślami, cały czas poszukuję i gubię się w tym. Być może Pani dostaje setki takich listów, przepraszam, że zanudzam, ale mimo to liczę, iż mi Pani odpowie. Chodzę do drugiej klasy w jednym z poznańskich ogólniaków. Wir obowiązków, braku czasu, ciągłej nauki
spowodowały, że przestały mnie cieszyć drobiazgi. Naprawdę szczęśliwa jestem będąc na wakacjach w pięknych miejscach wraz z rodziną. Wtedy myślę tylko o tym jakie życie jest wspaniałe. Ale w czasie roku szkolnego, a szczególnie od niedawna ciągle zastanawiam się co dalej z moją przyszłością. Chodzę do klasy matematyczno-geograficznej. Nie lubię matematyki, a jeśli chodzi o
geografię to zależy. Nie mogę powiedzieć, żeby uczenie się na pamięć tras ropociągów, gazociągów i magistrali wodnych było szczególnie interesujące, nie oszukujmy się, ale w szkole uczymy się mnóstwa bezsensownych rzeczy. Zdecydowałam jednak, że geografia jest mimo wszystko ciekawa i zdam ją w przyszłym roku na maturze. Nie wiem jednak ciągle jaki kierunak studiów
wybrać. Zawsze lubiłam pisać, poszłam do klasy hum., ale po kilku tygodniach stwierdziłam, że nie zniosę tak dużej ilości historii i zmieniłam profil.

Zastanawiam się nad zdawaniem WOS-u, oprócz geografii. Nie wiem jednak czy dam radę, gdyż musiałabym nauczyć się tego przedmiotu zupełnie sama, lubię czytać gazety, ale nie wiem czy sama dam radę przyswoić odpowiedni
materiał, gdyż ten przedmiot mam w szkole tylko przez rok, w 3 klasie. Chciałabym studiować psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, ale żeby toosiągnąc musiałabym bardzo dobrze zdać maturę również z języka polskiego, oczywiście rozszerzoną. Wiem, że trzeba próbować realizować swoje marzenia, ale boje się co zrobię i jak zareaguję w razie porażki. Proszę Panią o
jakąś życiową poradę i wskazówkę. Aha, jeszcze jedno, zaczęłam jakiś czas temu pisać książkę, to dopiero początki, ale marzę o tym, żeby kiedyś, gdy ją skończę, została wydana, czy myśli Pani, że to możliwe?

Przepraszam za ten zbyt długi list, ale wierzę, że mnie Pani zrozumie, bo kiedyś miała problemy w odnalezieniu szczęścia. Pani się w końcu udało, ja marzę o tym każdego dnia, ale tak naprawdę marzę o spełnieniu marzeń, bo mam kochaną rodzinę bez której byłabym nieszczęśliwa, czyli ja jednak jestem szczęśliwa? Pewnie tak! Chciałabym kiedyś zobaczyć Góry Skaliste w Ameryce Północnej, są piękne.
Przepraszam jeśli w liście pojawiły się jakiekolwiek błędy, ale nie chcę go czytać, bo boję się, że odmyślę się i go nie wyślę.

Dziękuję za wyrozumiałośc, pozdrawiam
"Lady"