Droga Blondynko. Jestem Mała. Z Krainy Kotów. Nie pamiętam od kiedy zaczęła fascynować mnie Afryka i obudziła się chęć podróżowania. Może zawsze siedziała we mnie ta pasja, a dziwne zbiegi okoliczności, przypadki i ludzie których napotkałam w swoim życiu tylko rozniecali ten ogień. W tym roku rozpoczęłam studia geografii. Moim marzeniem było dostać się na nie, bo jak sądziłam pomogą mi rozwijać pasję podróżowania. Spotkam na nich pokrewne dusze i będzie to ogólnie fascynujący, kreatywny czas w moim życiu- czyli miałam dokładnie takie same nadzieje związane z wyższą uczelnią co Ty, będąc w moim wieku. Rzeczywistość okazała się zupełnie  inna. Uczę się rzeczy, które mnie nieciakwią, nie mają związku z  podróżami(statystyka, fizyka, skamieniałości...)a przede wszystkim- nie rozwijają mnie, mojej pasji. Z każdym dniem czuję jak uchodzi ze mnie optymizm, a rośnie smutek i rozgoryczenie. Co więcej- od pewnego czasu odzywa się we mnie TĘSKNOTA.Tęsknota za miejescem mojego przeznaczenia, największe marzenie-Afryka. Nigdy nie byłam w tym kraju. Ale od kiedy pamiętam, zawsze wzbudzał we mnie ciekawość, która później przerodziła się w miłość. Teraz będąc na studiach, które okazały się rozczarowaniem, czuję, że stoję w miejscu i nie robię nic w kierunku wyjazdu do Afryki. Jestem w rozterce. Chciałabym rzucić studia i wyjechać do Angli, aby-stojąc na zmywaku, czy obsługując pijanych Anglików- zacząć zarabiać na podróż życia. Mam PEŁNĄ świadomość tego, że nie będzie łatwo...Jednak będę robić już coś w kierunku podróży. Ponadto nie wybrałabym się w "ciemno"lecz do przyjaciółki, która nieraz proponowała mi abym mieszkała z jej rodziną w Londynie. Pracy również się nie boję. W wakacje podjęłam się pierwszych,  płatnych zajęć. Pracowałam jako pomocnik pakowacza, nieraz na nocną  zmianę. Ale byłam wtedy niesamowicie szczęśliwa. Z każdą przepracowaną godziną planowałam wyjazdy, które opłacę właśnie za zarobione pieniądze. 

Paradoksalnie- byłam wolna, gdyż był to MÓJ wybór, miałam cel i realizowałam go. Jedyną "rzeczą" jaka powstrzymuje mnie przed tym, aby rzucić studia jest moja rodzina,a szczególnie mama. Wie, że chcę podrózować, jednak chyba nadal ma nadzieję, że zmienię zdanię, "dojrzeję"... Co więcej, zarówno ona jak i jej siostry nie mają wyższego wykształcenia, które-według nich- zapewniłoby im dostatnie życie. Nie rozumie mnie, że mogę nie marzyć o domku z czerwonej cegły, szybkim samochodzie i bogatym mężu. Przeraża ją  to, iż pragnę wyjechać do Afryki i razem z Masajami, jadać wspólnie posiłki, śpiewać i kochać życie... Sądziłam, że dla jej "świętego spokoju"  zdobędę tytuł magistra, a później i tak wyjadę za granicę, aby zarabiać "na zmywaku" na Afrykę. Nie przewidziałam tylko jednego- że studia zaczną mnie tak przytłaczać.

Piszę do Ciebię, choć wiem, że to ja sama muszę podjąć decyzję co do mojej przyszłości. Postanowiłam dać sobię "rok próby"- jeśli wciągu niego nie odpowiem sobię na pytanie: po co mi są te studia- rzucę je. Chciałabym jednak wiedzieć jakie jest Twoje zdanie na ten temat i czy uważasz, że studia(tu-zwłaszcza geografia) w jakikolwiek sposób mogą pomóc mi w podróżowaniu?

Dziękuję, że jesteś. Dzięki Tobie ten ogień, który jest we mnie wciąż płonie. Tylko w Drodze jestem szczęśliwa.

Ściskam mocno.

Kochana Beato,
Długo się zbierałam w sobie, żeby to napisać... Jest jeden problem, który nie daje mi spokoju. Próbowałam uporać się z tym sama, ale to ciągle do mnie wraca i blokuje mnie na drodze do celu.  Mianowiciejest we mnie coś czego baardzo nie lubię, ale czego nie mogę  w żaden sposób zmienić - takie "wystające żebra" :) no i jest to związane  niestety z ciałem, ale tu nie ma nawet żadnej alternatywy z operacją ;) 

Po  prostu musi to zostać tak jak jest i nie mam tu wyboru.  Próbowałam podejść do tego konstruktywnie. Staram się przetłumaczyć sobie, 
że nikt nie jest idealny i że kompleks ma to do siebie, że nam wydaje się  to  sto razy gorsze niż widzą to inni, może czasem nie zauważają a już na  pewno  się tym nie przejmują :) Ale w moim przypadku jest to problem bardziej  "wewnętrzny". Nie przejmuję się opiniami ludzi i umiem się bronić, gdy  słyszę jakąś uwagę na ten temat, ale no wiadomo - potem strasznie taką  uwagę  "odchowowuję", bo sama przed sobą bardzo się tego wstydzę i uważam to za okropne, wstrętne i obrzydliwe. Czuję się przez to gorsza, wynaturzona,  jak odszczepieniec" - to okrutne, ale tak właśnie jest. Udaje mi się o tym czasem zapomnieć, ale gdy tylko mam gdzieś wyjść, spotkać nowych ludzi -  od  razu o tym myślę. Strasznie obniża to moje poczucie własnej wartości. 

 Wiem,  że to niedojrzałe, ofiarne - to co piszę, wiem, że powinnam się cieszyć,  że  mam zdrowe ciało. Jestem za to wdzięczna. Ale po prostu nie potrafię tego   pokonać w sobie. Ciągnie się to za mną już wiele lat i z wielu rzeczy przez  to zrezygnowałam, wycofywałam się no bo właśnie - strasznie się  wstydziłam i  czułam się z ty bardzo źle. W sumie to bez sensu, bo kiedy patrzę na  innych-  w życiu by mi nie przyszło do głowy osądzać ich po wyglądzie,  i w  ogóle  bym nie przypuszczała, że ktokolwiek może mieć tak ogromne kompleksy. I 
tu  nie chodzi o to, że chcę być piękna i inne takie. To nie jest mój  priorytet  w życiu :) Tu chodzi o takie dziwne "niedopasowanie", taką  inność.

Ja nie wiem, skąd to się bierze. 
Co Ty o tym sądzisz? Jak z tym walczyć? Bardzo potrzebuję obiektywnej  oceny  "z zewnątrz".

Dobry wieczór Pani Beato,

Chciałabym chwycić swoją chwilę i poczuć, że żyję naprawdę. Moim marzeniem jest podróż do Tybetu; bo to dla mnie magiczne miejsce na Ziemi ( brzmi to jak wytarty slogan ale tak jest)  Mam jednak malutki problem: jestem osoba niepełnosprawną,(poruszam się o  kuli) ale całkiem nieźle sobie radzę; właśnie kończę studia;  jestem na V roku historii sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego  Mój problem tak naprawdę polega na tym, że nie wiem jak się zabrać za
organizowanie wyprawy, i nie mam towarzysza wyprawy; nikt nie jest na tyle zwariowany aby ze mną się tam wybrać !!

Jak wybierałam się na studia też niewielu wierzyło że mi się uda a wszystko wskazuje na to że się uda!! Tak bardzo nie chciałabym rezygnować ze swych marzeń!! Bo życie jest za krótkie!!! Jeśli mogłaby mi Pani coś doradzić lub może jakoś pomóc będę wdzięczna Pozdrawiam i życzę miłego wieczoru

kryś:)

Droga Pani Beato!

Chciałoby się napisać „Kochana Beato”, ale nie wypada, bo przecież Pani mnie nie zna a ja Panią tak.
Czuję się tak, jakbyśmy właśnie wróciły ze wspólnej wyprawy do Ameryki Południowej.
Nazywam się Basia, mieszkam na Mazurach, w krainie tak pięknej jak niepokornej i tak bogatej jak ubogiej.
Czytałam Pani książkę „W dżungli życia” i żałowałam, że nie napisała jej Pani jak miałam 17 lat.
Na szczęście mam dwie córki i książka będzie czekała na ich dojrzewanie w rodzinnym księgozbiorze.

Moja starsza córka jest Pani wielbicielką. Zawsze lubiła słuchać Pani audycji w radio, a od kiedy pojawiła się Pani w „Podróżach z żartem” nie odpuściła żadnego odcinka.

Prosiła mnie o kupienie Pani książek, co uczyniłam. Zamówiłyśmy w księgarni internetowej „Blondynkę u szamana" i „Blondynka śpiewa w Ukajali". Paczka przyszła w piątek. Wylosowałyśmy po jednej książce i już w niedzielę rano wymieniłyśmy się przeczytanymi pozycjami.

I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że moja corka ma prawie 9 lat. Nie wszystko zrozumiała, więc niektóre fragmenty czytałyśmy wspólnie a na deser zaserwowałyśmy sobie sesję zdjęciową z Oliwkowa. Kwintesencją jej wrażeń z wizyty u szamana było stwierdzenie, że "...taki szaman to ma bardzo odpowiedzialne i trudne życie."

Bardzo serdecznie Panią pozdrawiam i dziękuję za Pani książki.

Basia

Dzień dobry Pani Beato,

Oglądam program prowadzony przez Dorotę Welman i Marcina Prokopa, z Pani udziałem (bardzo mi się podoba), Ale raczej do tej pory nie słuchałam w ZETce „Swiata według Blondynki”,
Generalnie częściej słucham Trójki, w niedzielę radia słucham rzadko, dziś pracuję przy komputerze, a w tle Pani wywody na różne tematy,

Pani Beato, nie chcę „ słodzić”, ale uważam że mówi pani wiele bardzo interesujących, ciekawych, mądrych rzeczy.
Fajna z Pani babka,
Miło ze „odkryłam „ niedzielną Beatę w ZETce. Trzymam za Panią kciuki J, mało takich ludzi, ale super że są.

Pozdrawiam bardzo serdecznie
Anka

WITEM SERDECZNIE PANIA BEATKE!
mam na imie tomek lat28.Pochodze z malej wioski niedaleko od Zywca.
Jednakze splot roznych okolicznoscisprawil,ze od dluzszego czasu mieszkamna na stale w UK(chester).Gdzie to pracoje i takie tam!
Dlaczego pisze?bo czuje ze powinienem!
TO zdumiewajace,ze wlasnie teraz w takich okolicznosciach i samopoczuciu ,dotarl do mnie Pani przekaz w postaci tresci zawartej w ksiazce pt.W DZUNGLI ZYCIA.Tak szczeze,to wczesniej modlilem sie na rozne sposoby do BOGA o jakies wskazowki na dalsze zycie.I czuje, ze je wlasnie dostalem za posrednictwem Pani.Czytajac pewne opowiadania mialem wrazenie jakby pani pisala o mnie.Tresc tego przekazu,rozjasnila moj umysl i pozwolila popatrzec na wszystko z gory.Uzmyslowilem sobie,gdzie wlasciwie
popelnilem bledy i co musze zrobic,aby osiagnac prawdziwe szczescie.Tak nawiasem piszac,to pani ksiazka jest jedyna ktora przeczytalem w swoim zyciu z takim zapalem.Tak wiec zostala PANI moja ulubiona pisarka.Pozwole sobie wyrazic opine,ze bylo z Pani niezle ziolko.Ale to teraz nie wazne,wazne kim Pani teraz jest.Jest pani jedna z nielicznych,KTORZY proboja naprawiac ten zepsuty swiat!
Z okazji Nowego Roku zycze PANI azeby najlepszy dzien starego roku byl najgorszym dniem w biezacym.
Chcialbym Pani jeszcze cos wyznac,ale to przy nastepnej okazji.Jezeli PANI nie ma nic przeciwko?bedzie to dla mnie zaszczyt,jezeli PANI odpisze!

POZDRAWIAM Z WYSPY