Droga Pani Beato,
pisze do Pani, gdyż mam ważny powód. Chciałam Pani podziękować za to, że Pani jest i za to, że Pani pisze. Każdy z nas ma problemy, lecz nie każdy otrzymuje od kogoś pomoc, kiedy jest mu źle i czuje się samotny. Ja właśnie to dostałam od Pani, czytając „W dżungli życia" dostałam od Pani pomocną dłoń. I wiem, że nie tylko ja.

Ludzie są różni, różne też są ich problemy, ale lekarstwo jest uniwersalne – pani książka.

Zacznę może od początku (wiem, że nie ma pani wiele czasu, ale mam nadzieje że uda się pani przebrnąć przez mój list do końca).
Mam 20 lat i wiele problemów z samą sobą. A raczej miałam wiele problemów, dopóki nie przeczytałam pani książki. Byłam wiecznie nieszczęśliwą nastolatką, która sama nie wiedziała czego chce, co jej sprawia przyjemność i czym jest dla niej szczęście. Od życia oczekiwałam tylko tego, żeby się mną ktoś zainteresował, żeby ludzie zwracali na mnie uwagę, a tak naprawdę to ciągle przed nimi uciekałam i byłam zła, smutna, zrozpaczona, gdy zostawałam sama z sobą. Miałam ogromną potrzebę bycia zauważaną! Bałam się swojego życia, bałam się siebie i podejmowanych przeze mnie decyzji. Ciągle czekałam że ktoś za mnie zdecyduje, powie co mam robić, a może nawet wyręczy. Czułam się fatalnie, zamykałam się w sobie i starałam nie wychylać, choć tak naprawdę miałam ogromną potrzebę odnalezienia siebie, pokazania światu jaka jestem i co potrafię! Jednak to wszystko, te odważne myśli, podbijające świat, były głośne tylko w moim umyśle. Na zewnątrz byłam szarą myszką, która nie potrafiła wyrazić swojego zdania, bo najzwyczajniej się bała.
Wiedziałam, że to nie tak powinno być, że długo tak nie pociągnę, że muszę coś zmienić. Nie miałam do kogo się z tym zwrócić. Z mamą ciężko było mi o tym rozmawiać (w końcu to jej nadopiekuńczość do tego doprowadziła-przynajmniej takie wyciągam wnioski patrząc na to wszystko co się działo, z perspektywy czasu), przyjaciele nie do końca mnie rozumieli, uważali że lubię sobie sama stwarzać problemy(po części mieli rację). Nikt mnie nie rozumiał, albo nie miał ochoty zrozumieć. I tak żyłam sobie wśród moimi przytłaczających myśli, czekając na dzień, kiedy to wszystko się skończy, kiedy będę miała siłę to wszystko zakończyć sama, albo ktoś inni za mnie to zrobi…(jak zwykle)

Na szczęście, dostałam w ręce Pani książkę i oto jestem tu, siedzę przed komputerem mrużąc oczy i starając się ubrać swoje myśli w słowa. Dziękuje Pani za to, że my wszyscy, którzy mamy problemy sami ze sobą, możemy wziąć do ręki pani książkę i znaleźć tam, nie tyle pocieszenie, co radę i nadzieję na to, że można się zmienić, zawalczyć o siebie, swoje szczęście i marzenia. Teraz wiem, że wszystko zależy ode mnie, a nie od innych, że liczyć trzeba przede wszystkim na siebie, stawiać sobie wymagania, cele. Wiem, że jesteśmy w stanie zrobić wszystko jeśli gdzieś tam na końcu drogi widzimy nasze marzenie, z jednej strony odległe w czasie i przestrzeni, a z drugiej tak bliskie, bo w sercu.

Dziękuje za to, że pokazała pani, że można wygrać walkę z samym sobą, pokonać słabości i osiągnąć szczęście, które niejednokrotnie wydawało mi się nieosiągalne.

Przede mną jeszcze długa droga, aby zmienić siebie na lepsze, aby zmienić siebie na tyle, by być zdolnym walczyć o marzenia i je realizować.

Odkąd przeczytałam pani książkę diametralnie zmieniłam podejście do życia. Zaczęłam dużo planować, zaczęłam głośno mówić o swoich marzeniach i przestałam przejmować się tym, że mogę być niezrozumiana, wyśmiana czy odrzucona. Już mi to nie przeszkadza bo mam swoje marzenia o które będę walczyć i których się nigdy nie wyrzeknę ze strachu przed własnych życiem.

Z całego serca dziękuje Joanna

P.S. Byłam na Targach Książki w Krakowie, jednak nie zdobyłam się aż na taką odwagę, żeby pani osobiście podziękować ( Kontakty w cztery oczy zawsze napawały mnie lękiem, a już tym bardziej w takim tłumie i o takich rzeczach ciężko mi było z panią rozmawiać, poza tym strasznie mnie pani onieśmieliła w momencie kontaktu wzrokowego – aż mnie zatkało<zawstydzony>)
Jeszcze raz ślicznie dziękuje.

Serdeczne pozdrowienia Pani Beatko!

Nie wiem czemu , ale wydaje mi sie że czerwcowi ludzie mają podróże i zamiłowanie do przygód we krwi :)Może to nasza skaza, a raczej błogosławieństwo :) Dlatego też podjęłam się studiowania geografii :) rewelacja.Pozostaje wkrótce zabrać sie do realizacji swoich marzeń ( w tym roku bronię prace dyplomową)a nie siedzieć . Słusznie powiedział Bob Dylan "Możesz zbudować drabinę do gwiazd i zdobywać każdy jej szczebel". I o to właśnie chodzi. Jestem pełna uznania dla ludzi takich jak Pani.Mam nadzieje ze bede miała na tyle odwagi, zeby cokolwiek przedsięwziąc, a kiedyś dotrę tam gdzie woła mnie od dzieciństwa jakiś nieznany mi głos - Australia...i Kenia...:D wszyscy mówią ze zwariowałam :D Oby tak dalej :D Pozdrawiam Serdecznie.Powodzenia !

Anna

Witaj Beato :)

Bardzo podoba mi się dieta owocowo-warzywna i system trójfazowy, ale nie rozumiem... Co z takimi produktami jak jajka, mleko, sery, ryby, chleb i makaron- czy one są w ogóle wykluczone w diecie w znaczeniu "odchudzanie się", a jeśli tak to jak je wkomponować w dietę w znaczeniu "sposób odżywiania się"? :).

I drugie pytanie :) Napisałaś, że jesz tylko wtedy, kiedy jesteś naprawdę głodna, a zaraz potem, że surowe owoce i warzywa można jeść bez ograniczeń, tzn. nawet wtedy, kiedy chcesz po prostu coś "przegryźć"? :))) No i jeszcze- czy surowe owoce są traktowane na tej samej zasadzie co surowe warzywa, czy też warzywa od razu liczą się jak obiad? :)
Wybacz te pytania, ale chcę wiedzieć czego się trzymać :)