Dzień dobry
nigdy nie trafiłem na Pani książki - zawsze jakoś tak kątem oka widziałem tytuły ale nie miałem pojęcia co zawierają - teraz wiem że dużo straciłem - ale chyba lepiej późno się o tym dowiedzieć niż wcale. Dopiero przeczytanie wywiadu z Panią otworzyło mi oczy. Świat jest
bardzo piękny i podoba mi się sposób w jaki Pani go opisuje. Piękne jest to że dzięki swoim podróżom i pisaniu sprawia Pani że coraz więcej osób decyduje się zrobić ten pierwszy najtrudniejszy krok za próg domu a dalej już scieżka sama poniesie. Gdybym wcześniej trafił na kogoś takiego pewnie wcześniej zacząłbym swoje przygody a tak sam musiałem zrobić ten krok. Kiedyś myślałem, że najpierw zarobię pieniądze a później będę podróżował - zarobiłem ale równie łatwo je straciłem i teraz wiem że to nie tędy droga. Jeżeli coś się chce trzeba to poprostu zrobić. Od tego czasu odwiedziłem mnóstwo miejsc na świecie i kiedy wracam na chwilę do Polski znajomi zazwyczaj mówią "ale Ty masz fajnie - ja też tak chcę". Kilku już przekonałem że jeżeli naprawdę się chce to nic nie stoi na przeszkodzie. Teraz będę im polecał Pani stronę i książki.

Życzę Pani miłego dnia, myślę że kiedyś spotkamy się gdzieś na tej kuli ziemskiej która w rzeczywistości nie jest taka duża jak się
mi się kiedyś wydawało
Pozdrawiam
Sławek

Kochana Szamanko,
czy na spotkanie w spotkanie autorskie, Klub Minga, Bulwar Nadmorski, godz. 19.30 przewidywane sa bilety albo zaproszenia?  i czy nie orientuje sie Pani w jakiej cenie?

pozdrawiamy z Torunia
Justyna
Agnieszka

Dzień dobry Pani Beatko,

Mam na imię Michał. Mam 37 lat. Ostatnio wpadł mi w ręce magazyn "Pani", który jak zwykle "dorwałem" przed moją żoną Beatką. Moim oczom ukazał się artykuł, w którym jest część poświęcona Pani. O Pani podróżach wiele słyszałem i czytałem i jestem pod ogromnym wrażeniem, ale kiedy przeczytałem o tym, że organizuje Pani wyprawy dla ludzi chętnych zwiedzać z Panią wspaniałe zakątki świata po prostu oniemiałem. (Bogu dzięki za kobiece pisma).

I tak od kilku dni chodzę z głową pełną pomysłów. Postanowiłem odkładać pieniądze na wyprawę (np. do Peru), nauczyć się hiszpańskiego (jestem filologiem i mówię biegle po angielsku i całkiem nieźle po francusku, a z hiszpańskim jest tak, że dużo rozumiem, ale tak na poważnie nie uczyłem się jeszcze tego języka). Zarówno mnie jak i moją żonę fascynują podróże i jak tylko znajdziemy się w jakimś nowym kraju, nie potrafimy usiedzieć na miejscu. Dużo zwiedzamy, staramy się poznawać nowe kultury. W maju na zaproszenie kuzyna pojechaliśmy na Korsykę. Objechaliśmy sporą część południowej partii wyspy raz po raz chłonąc wspaniałe widoki, zwiedzając malownicze miasteczka, czy chodząc po górach. Było wspaniale! Mój Brat i Bratowa to też "typ podróżniczy". Właśnie od 3 i pół godziny lecą na Kubę. Kiedy spotkałem ich niedawno Bratowa, opowiadając o planowanej podróży, pokazała mi Pani nową książkę :)
Jestem pewny, że chętnie pojechaliby kiedyś z Panią i nami do Ameryki Południowej, o której moja Bratowa marzy od dawna.

Od chwili kiedy nauczyłem się czytać mój Tato wybierał mi książki ze swojej sporych rozmiarów kolekcji, które ja pochłaniałem z ogromnym zapałem. To były książki takich autorów jak Cooper czy Coorwood. I tak szybko stałem się wielbicielem Indian północnoamerykańskich i Inuitów. Widząc mój entuzjazm Rodzice, Dziadkowie i inni krewni sprezentowali mi kolejne pozycje. Dzięki temu poznałem Azteków, Inków i Indian z amazońskiej dżungli. Równocześnie pasjonowałem się (i tak jest do dzisiaj) geografią, historią i przyrodą. Pewnego dnia wpadła mi w ręce trylogia K. A. Szklarskich i to był dla mnie moment zwrotny. Absolutnie zakochałem się w Indianach amerykańskiej prerii. Wojownicy tacy jak mój ulubiony Szalony Koń działali mi niesamowicie na wyobraźnię. Z biegiem lat poszerzałem swoje zainteresowania o coraz to nowe obszary. Od lat gromadzę książki i filmy na temat rdzennych
mieszkańców USA i Kanady w języku polskim i angielskim.

W grudniu 2003 roku po prawie rocznym pisaniu i gromadzeniu danych ukończyłem moją jedyną dotąd powieść. Jest to fikcja historyczna osadzona w 19-wiecznych Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku napisana po angielsku. Zaczęło się od napisania krótkiego opowiadania (obecnie to jeden z rozdziałów) które skłoniło mnie do napisania całej powieści. Nagle w głowie powstał pomysł i tak się zaczęło. To było wspaniałe uczucie. Aby uwiarygodnić moją powieść przekopałem się przez mnóstwo tekstów. Chciałem żeby wyglądało to tak jakby taka historia naprawdę mogła się wydarzyć. Książkę po dodaniu ilustracji i oprawieniu podarowałem mojemu Ojcu, który wzbudził przed laty moje zainteresowanie wspaniałymi kulturami rdzennych mieszkańców Ameryki.

Z jednej strony jestem z siebie dumny, że udało mi się zrealizować zamysł napisania książki, ale z drugiej nie mam pojęcia czy to co stworzyłem jest dobre czy może ma pełno braków czy błędów. Do tej pory tylko Tato i Brat przeczytali książkę. Dyskutowaliśmy na jej temat, ale ogólnie rzecz biorąc podobało się im. No, tak ... To w końcu moi najbliżsi. Tacy recenzenci, to za mało.

Byłbym absolutnie zaszczycony i uradowany gdyby znalazła Pani kiedyś chwilę czasu i przeczytała moją powieść. Jestem przygotowany na wszelką krytykę i uwagi. Jedną sprawą jest bycie zadowolonym z siebie, a drugą jest odbiór przez innych. To jest coś bardzo cennego i umożliwia nam rozwój.

Życzę miłego dnia, wielu owocnych pomysłów, dużo zdrowia i uśmiechu na każdy dzień.
Serdecznie Panią pozdrawiam
Michał