Dzień dobry Pani Beato,
Zachwyciłam się książka "Z Dzungli Życia", w każdym rozdziale odnalazłam odpowiedzi na pytania, które ciągle sobie zdawałam . Uważam,że ksiażek tego typu,powinno być więcej,żeby ludzie nie gubili się w tym zwariowanym swiecie . Czytajać ksiazkę "Z Dzungli Życia" uzmysłowiłam sobie,ze nie należy poddawać się przy każdym popełnionym blędzie,tylko trzeba isć i żyć dalej . 

 Puszka Coca-Coli, którą Pani stworzyła jest bardzo fajna,tylko jak i gdzie można jš zdobyc ? 
 
Pozdrawiam serdecznie i życze dużo udanych i fascynujących podróży po œwiecie :) 
Eleanora

Beato,
przerabiam każdy rozdział "Dżungli Życia", każdy wers i każde słowo własną duszą. To co przeczytałam pół roku temu w Twojej książce nie daje mi spokoju. Nie mogę spać, miotam się i myślę cały czas. "Dżungla" wprowadziła do mojego życia niesłychany zamęt, dzieje się w nim teraz rewolucja, która musiała mieć kiedyś miejsce i dzięki Bogu (i Tobie!)- przyszła tak wcześnie! 

Tak więc, obudziłam się dzisiaj "oświecona": 
To dlatego mam taki zamęt w głowie i tak się miotam na wszystkie strony, bo jestem "ćwierćinteligentem emocjonalnym"!. Tak, to prawda! Strasznie trudno mi szczerze odpowiadać sobie na pytania dotyczące mojego życia, bo nigdy wcześniej o nic siebie nie pytałam. Nawykowo wciąż oglądam się na innych, szukam wsparcia z ich strony i marzę o tym, że przybędzie mój książe i rozwiąże za mnie wszystkie problemy (wróć- marzyłam do dziś! Koniec z tym.) A to wszystko dlatego, że inni stworzyli dla mnie klosz, żeby ochronić mnie przed "zagrożeniami w tym brutalnym świecie" (zupełnie jak Mały Książę- dla swojej Róży), a ja nie wiedziałam, że trzeba się go jak najszybciej pozbyć. Nigdy mi niczego nie brakowało, miałam kochający dom, pełną rodzinę, żadnych problemów finansowych. Miałam wszystko, a czułam tę okropną pustkę i samotność, o której tak pięknie piszesz w książce. Bo tak naprawdę to nie wiedziałam, że nie mam nic, oprócz siebie! 

To dla mnie dopiero początek drogi. Strasznie mi trudno być sobą, bo nauczono mnie być grzeczną, bezproblemową, poukładaną dziewczynką z dobrego domu. Całe życie uczono mnie robić to, co powinnam, co "wypada" i "należy", podporządkowywać się, rozliczać się przed innymi i nigdy przed samą sobą. Trudno mi odgadnąć, co czuję, bo w mojej rodzinie wszystko zawsze robiło się razem. Zawsze się mówiło: "No to, co robimy?". To Tata zawsze wiedział, gdzie wybieramy się na wakacje, a Mama czy przypadkiem nie jest nam zimno (!) i czy nie jesteśmy głodni (!). Dlatego zadręczałam się, że wszystko, co robię jest głupie i "nie wypada" i ciągle patrzyłam na swoje odbicie w oczach innych ludzi i nie akceptowałam siebie. Nie zawsze byłam uśmiechnięta (przestałam się uśmiechać w liceum, kiedy przestałam też grać na fortepianie, pisać ksiązkę o dziewczynce, która nigdy nie dorasta, grać w kabarecie, śpiewać, tańczyć- przeoblekłam się w grubą, głupią i powierzchowną dziewczynę z kompleksami, która bała się czuć zbyt wiele, bała się, że inni ją wyśmieją i ukradną jej duszę).

Dziękuję Ci za "Dżunglę Życia" po raz setny i będę Ci dziękować ZAWSZE :))), 
Magda

Witam - nie pisze do Pani czesto (ze sredniej wypada jakos tak... co dwa lata ale za to nie moge, po prostu nie moge oprzec sie opisaniu paru szczegolow z mojego zycia, ktore - szalone - nie pozwala mi zagrzac nigdzie miejsca.  A zaczelo sie wszystko od amazonskiej mrowki...  No, moze nie do konca, ale..

Pewnego dnia, tradycyjnie spozniony, dotarlem z wywieszonym jezykiem, posapujac jak poczciwy burek po zabawie w aportowanie, na spotkanie z Pania w Warszawskiej Bibliotece Uniwersyteckiej. Nie pamietam dokladnie, bylo to ponad dwa lata temu, jednak wiem, ze kiedy dobrnalem do stolika mialem do Pani 1003 pytania co gdzie jak i kiedy, "wydebilem" jedna z ostatnich mrowek amazonskich (ktora rytualnie pozarlem w domu) i utonalem w Pani blekitnych oczach.

Tego dnia zdecydowalem, ze chocby nie wiem co, MUSI mi sie udac dotrzec do Meksyku - kraju tak bliskiego memu sercu ale jednoczesnie tak odleglego, ze zdawaloby sie iz jest tylko mirazem, uluda, albo i legenda wymyslona przez znudzonych starcow kolyszacych sie na swoich fotelach.

Urodzilem sie w Zabrzu, ale za chlebem wyjechalem do Warszawy i przezylem tak kilka ladnych lat, pokochalem to miasto jak swoje wlasne i wdzieczny mu jestem za opieke nade mna przez ten czas. Potem wrocilem do Zabrza, z glowa przepelniona marzeniami i planami, myslami jak do ciezkiego licha mam zobaczyc Meksyk, skoro pieniedzy starcza mi na utrzymanie sie na powierzchni codziennosci. Po pol roku, zakonczywszy calkiem mily kontrakt z pewna firma, stojac w obliczu niechybnej kleski finansowej, zdecydowalem ze stawiam wszystko na jedna karte - wyjezdzam do Anglii a z tej - tak szybko jak tylko uda mi sie zarobic na bilet - do Meksyku. Bilet lotniczy w jedna strone (bo tylko na taki bylo mnie stac - wtedy 80zl), 90Ł w kieszeni (wszystko co udalo mi sie wyskrobac z moich szczuplych zasobow), lomoczace serce i skromny plecak w ktorym poza ubraniami znalazlo sie pare konserw na czarna godzine, ktora przy takich zasobach finansowych nadejsc niechybnie musiala. Jeszcze tylko sprawdzilem czy mam wszystko - plecak, paszport (dziewiczy i nowiutki), lopoczace serce, wydruk z rezerwacji biletu przez internet scisniety w spoconej dloni.. I FRU!

Bywalo ciezko, bywalo nawet bardzo ciezko, ale kiedy stalem sam, przemoczony i chory na pewnej londynskiej uliczce w poblizu Leyton, bez grosza przy duszy i mieszkania - przymykajac oczy widzialem sloneczny, kolorowy Meksyk, Voladores smialo wirujacych w powietrzu, azteckich tancerzy na Zocalo niedaleko pradawnej Templo Mayor, widzialem wielkie jak gory piramidy w Teotihuacan... Wiele razy chcialem sie poddac, ale nie potrafilbym spojrzec sobie w twarz, pogodzic sie z przegrana i siedziec w domu wciaz marzac o tym co nigdy ma nie nadejsc. Zaciskalem wtedy zeby i jezdzilem nocnymi autobusami zeby przetrwac jakos noc z dala od zimna i deszczu.
Udalo sie.

W rok pozniej, w koncu udalo mi sie usiasc wygodnie w samolocie z Barajas w Madrycie do Benito Juares w Miescie Meksyk. Przez wszystkie te lata poprzedzajace moja wyprawe, gdzie wszyscy wokolo mowili, ze to niemozliwe i zebym stanal na ziemi i przestal zyc marzeniami - przez caly ten czas rozmawialem przez internet z pewna slodka Meksykanka, z ktora nasza internetowa znajomosc przeszla w cos wiecej. W koncu wybralem sie do Niej, rad wielce rowniez z tego, ze poznam Meksyk nie od strony typowego turysty, ale od strony kogos kto tam po prostu pomieszka.
To co tam zobaczylem, przezylem i - haha - zjadlem, przeszlo moje najsmielsze oczekiwania. Moj kochany Meksyk, moje marzenie od wielu lat, kraina z kart ksiazek - stala sie nagle rzeczywistym, pieknym - choc czasem niebezpiecznym - swiatem! Za jakies 300Ł przezylem tam cudownie miesiac (kwatere mialem wraz z moja "media naranja" i jej liczna rodzina, jedzenie przygotowywalismy sami albo objadalismy sie w miejskich knajpkach (nie ma to jak gigantyczne tortas, a na deser churros i goraca czekolada... mmmmmmmmmmmm). Nie spotkala mnie "zemsta Montezumy" jak wielu turystow, raz zapadlem na jakies chorobsko ktore podobno przenosza tam komary (ale nie o malarie tu idzie).

Potem powrot, wilgotne oczy itd, smutna Anglia (obrzydliwa - przez te dwa lata jakie tu siedze po prostu znienawidzilem ten kraj, ludzi, polityczna poprawnosc, ukryty ale wszechobecny rasizm, glupote przykryta nieuzasadnionym poczuciem wlasnej wartosci... moglbym tak w nieskonczonosc.) Jakis czas pozniej moja slodka Angelita przyleciala do mnie i pomieszkalismy tu w Londynie jakies pol roku - na tyle pozwalala Jej wiza. A teraz - jesli zdarzyl sie cud i dotarla Pani az tutaj - wylatuje do Meksyku na ... stale. Bede odwiedzal Polske, ale chce isc dalej, chce podrozowac po Meksyku, Belize, Gwatemali, chce tez pisac i robic zdjecia - czuc ze zyje!

I po raz kolejny, jak w to warszawskie popoludnie, kiedy wyludzilem od Pani wspomniana juz wiele razy, biedna, przypieczona mrowke - niejako mimochodem pomogla mi Pani. Nie dalej jak wczoraj ogladalem wywiad z Pania na Onecie - potem zerknalem na Pani stronke (jest wspaniala - z zawodu jestem grafikiem, odpatrze kilka motywow jesli Pani i producent pozwola i.... PROMOCJE LOTOW!!! Dzieki Pani informacjom okazalo sie, ze duzo taniej wyjdzie mi wylot z Polski do Meksyku - i to z pobliskich Katowic! Uratowalo to mnie i przyspieszy moja podroz do malego miasta w stanie Tabasco - Emilliano Zapata, niedaleko oslawionych ruin w Palenque! Pozdrawiam BARDZO Serdecznie - dziekuje po stokroc - zycze szczescia i jesli tylko bedzie Pani miala ochote za jakis czas - zapraszam do Zapata, Palenque i Villahermosa! Mowie serio - odezwe sie kiedy juz tam sie zadomowie z moja ukochana :D.

Pozdrawiam raz jeszcze,
Slawek

Witam!
Jestem studentką we Wrocławiu...  Prowadzę takie sobie typowe życie, jakby to powiedzieć -  ustabilizowane... choc ostatnio bardzo mocno potrzebuje zmiany i to 
mocno drastycznej... muszę w końcu coś zrobić i znowu zacząć  gonić marzenia, jak kiedyś... nawet za cenę samotności... 

Przypadkiem trafiłam na Pani stronę, choć "znam" Panią od dawna,  przyznam że nie czytałam jeszcze żadnej książki, ale zamierzam  kiedyś mieć je wszystkie w zasięgu swojej ręki, tak aby zawsze  móc do nich wrócić, bo wiem, że są tego warte :) Od dziecka  marzyłam o podróżach, namiętnie oglądałam wszystkie programy w  tv o dzikich lądach :) i czułam w błębi duszy, że to moja  droga... niestety jak do tej pory nic mi się w tym kierunku jeszcze  nie udało zrobić... Potrzebny mi ktoś, kto mogłby mnie wesprzeć  w drodze do marzeń... bo najbliższa mi osoba wciąż tylko  "ściąga mnie z nieba na ziemię" - a ja tak nie chcę! ja chce  marzyć i łapać za ogon to co mi ucieka w życiu... muszę mieć  gdzieś w sobie jeszcze ta siłę, która pozwalałaby mi znów  myśleć pozytywnie, że jednak wszystko mi się uda! Czas na zmiany  w moim życiu! i tego muszę się trzymać! Mam nadzieję, że uda  mi się z Panią skontaktować, zawsze chciałam być kimś takim  jak Pani, ale w pewnym momencie coś we mnie zgasło, zabrakło  sił... a teraz znów wszystko się budzi! tęskonota za nieznanym  światem... i zawsze tak będzie! więc chcę być taka jak Pani i  mam nadzieję, że w jakiś sposób mi Pani w tym pomoże... Już  tylko Pani wie w jaki :) 
 
Gorąco pozdrawiam 
Paulina - marzycielka :) która chce wreszcie zacząć 
spełniać marzenia...

:)))))))
Taki radosny uśmiech na początek :)
dziekuje że pomogla mi Pani w pewien sposób odkryć siebie zrozumieć że każdy może być inny i miec swoją scieżke w dżungli

dziekuje że otworzyla mi Pani drogę do spełniania marzeń :) wiem że sie powtarzam ale jestem taki radosny ostatnio że musiałem się tym podzielić :)))
Pozdrawiam gorąco z mocą ściskaczy promienisto słonecznych :)))))))))))))

ps
Łowców tęczy wyporzyczylem w bibliotece oliwkowej
jednak moje poszukiwania nie ustały, nadal mam puste miejsce na półce :)

Dzień dobry Pani Beato! Zawsze z wielkim zainetersowaniem czytam dziennik. Na samym początki chciałabym się zapytać spotkanie w ramach Eko Road Show które odbędzie się w Krakowie. Czy aby przyjść na spotkanie trzeba się zarejestrować, czy to dotyczy tylko osób
chcących wziąść udział w konkursach?

Chciałabym się również zapytać o Baobaby:)czy orientuję sie Pani czy w Krakowie istnieje możliwość kupienia nasionek tego drzewa? a jeżeli nie to czy byłaby możliwość w jakiś sposób przesłania przez Panią mi tych nasion?Bardzo prosze o odpowiedź.
Przesyłam serdeczne pozdrowienia!

Katarzyna

Droga Pani Beato,

Pani książka W DŻUNGLI ŻYCIA jest dla mnie niezwykłym skarbem, wspaniałym odkryciem, wręcz terapeutycznym doznaniem. Powracam do niej wielokrotnie i mimo, iż mam świadomość, że opisuje Pani swoje życie, to jednak odczuwam każdy wers tej książki jakby dotyczył mnie samej. To niezwykłe. Życiowe dylematy, zagubienie, poszukiwanie i odkrywanie własnych potrzeb. Pomaga mi ona dotrzeć do tego co ważne w życiu, a o czym na co dzień zapominam, by poznać i walczyć o swoje marzenia, nie oglądając się na oczekiwania innych ludzi.

Podziwiam Panią za odwagę, bogate wnętrze (głęboką refleksyjność), upór w dążeniu do celu i wiarę w samą siebie. Dziękuję, że chętnie dzieli się Pani swoimi przeżyciami z czytelnikami.
Pani książki to prawdziwy skarb. Mimo, że czytam wiele książek psychologicznych, pedagogicznych i psychiatrycznych, to jednak właśnie Pani książka skłania do refleksji nad sobą, podjęcia zmian w swoim życiu, wejrzenia w siebie. Jest ona niezwykle szczera i piękna. Jest ona jedna z moich najwspanialszych książek i stoi w zasięgu wzroku, sąsiadując z książką Ryszarda Kapuścińskiego pt. „Heban”. Do obu książek często powracam.

Dziękuje bardzo!
Serdecznie pozdrawiam,

Anna