Witam,
dzisiaj kupiłem Twoją nową książkę i zaraz zabieram się za czytanie. Mieszkam w Krakowie, wiem, że niedługo bedziesz na UJocie, strasznie zależy mi na wzięciu udziału w spotkaniu z Tobą. Czy trzeba gdzieś kupić bilety albo rezerwować miejsce? I najważniejsze - czy mogę liczyć na Twój autograf na mojej książce? Znajdziesz chociaż kilka minut na
rozdawanie autografów? Mam nadzieję, że tak ;) Pozdrawiam serdecznie i
już nie mogę się doczekać 22 maja ;)

Piotrek z Krakowa.

Witam!
Chciałabym Pani bardzo podziękować za książkę " W dżungli życia". Powinna zostać wydana jej kieszonkowa wersja :) żebym zawsze mogła mieć ją przy sobie i zaglądać w pewnych sytuacjach. Jednak zawarte w niej rady wykuję na pamięć i postaram się, żeby weszły mi w krew!

A dlatego, że w moim dotychczasowym życiu przeszłam przez podobne problemy jak Pani ( do tej pory udało mi się rzucić palenie po 10 latach, wyjść z bulimii po 3 latach męki, wyjść z narkotyków - paliłam marihuanę i brałam amfetaminę, piłam dosyć regularnie alkohol, zostałam zgwałcona dwa razy będąc pod wpływem narkotyków - więc to moja wina, próbowałam popełnić samobójstwo, wyjechałam z rodzinnego domu do dużego miasta żeby poczuć się lepsza i wolna). Było to dla mnie bolesne i chodziłam do psychologów. Teraz jestem osobą dosyć spokojną wewnętrznie, dużo zrozumiałam i nauczyłam się. Kiedyś dużo płakałam i myślałam nad życiem. Czasem czuję się samotna, mimo iż jestem osobą lubianą.

Dzięki Pani książce dowiedziałam się, że brak mi pasji. Mam wiele zainteresowań, uprawiam sporty, ale nie ma takiej rzeczy, bez której nie mogłabym żyć. Od dziś chcę szukać swojej pasji, czuć się dobrze sama ze sobą. Jest niesamowite jak Pani podsuwa gotowe i życiowe rozwiązania oraz doskonale nazywa rzeczy po imieniu. Ma Pani prawdziwy talent pisarski, na pewno włożyła Pani całe serce aby napisać tę książkę. O wielu rzeczach wiedziałam, ale nie umiałam ich nazwać. Teraz mam porządek w głowie, cieszę się, że znalazłam odpowiedni poradnik. Mam do Pani następujące pytanie: co sądzi Pani o wróżkach oraz o przeznaczeniu?
Pozdrawiam i życzę samych udanych wypraw :)
Karolina

Witam

Zachęcony zakończeniem książki "proszę o listy ....", postanowiłem coś napisać...
Przeczytałem Pani książkę dzisiaj, dostałem ją w kwietniu na 37 urodziny od jak mniemam życzliwej mi osoby. Lektura Pani ksiązki, w jakiś sposób wyrwała mnie z lekkiej drzemki, obudziła mnie. Od pwenego czasu trwam w jakiejś bezsensownej pustce, która powoduje, że mam wrażenie że marnuję własne życie. Pani ksiażka przypomniała mi, coś co kiedyś wiedziałem, nie tak dawno, po otarciu się o śmierć, że jestem sam odpowiedzialny za siebie. Chyba o tym potem lekko zapomniałem.

Czytałem wszystko z wielkim zaciekawieniem, książka uważam jest wspaniała, bardzo lubię kiedy o ważnych rzeczach mówi się tak bezpośrednio i prosto. Jeszcze niektóre myśli we mnie bulgoczą i przeżuwam je. W paru momentach może mogłbym się niezgodzić z Panią, wierzę, też, że nie ejst to paradnik "jak żyć" i nie do wszystkich żyć da się zastosować, choć wielkokrotnie mówi pani o prawdach uniwersalnych.

Mnie powiem zaskoczyło zakończenie "najważniejsze w życiu to mieć plan", i choć rozumiem jak to ważne, tak gdzieś w środku we mnie, coś krzyczy, "nie ma co w życiu robić planów". Niestety ostania lekcja od życia, którą dostałem złotymi literami wyryła mi się w środku takim właśnie stwierdzeniem. Jeśli masz plan, życie i tak napisze swój scenariusz, najczęściej się on nie pokrywa z naszym planem. Smętne nie?
A i jeszcze coś o budowaniu, że to co się zbuduje to się moze zburzyć i że raczej chodzi o to o czym też pani pisze, o "zasiewaniu", czyli to tym, że niegdy nie wiemy, jakiego znaczenia może nabrać kiedyś dana rzecz.

Serdecznie pozdrawiam
Roman z Krakowa

Dzień dobry pani Beato.

Mam watpliwosci czy przeczyta Pani osobiscie mój list. Ale chciałam powiedziec a w zasadzie napisac ze bardzo Panią podziwiam za odwage i upór w dazeniu do celu. Mimo przeciwnosci losu spełnia Pani swoje marzenia.

Z wielkim zainteresowaniem słucham pani reportarzy i wiem ze nigdy nie doświadcze takich przygód jak Pani i bardzo tego żałuje.

Chciałam jeszcze zyczyć przychylności wszechswiata, siły w ramionach i czystego ognia w sercu co zapali wszystko wokół Pani szcześciem i radością.

Gorąco pozdrawiam.
Ewelina

Witaj Beato,
Jose Torres chyba ma rację - ’zakochałaś się w tej Kubie’ - twój tembr głosu... Zdaje się, że Jose nie podziela twojego zachwytu i nie ze wszystkim się z tobą zgadza, co jest również bardzo ciekawe. Dobry program, świetny gość i przewodnik po Kubie.

P.S. Kubę czekają gruntowne reformy, kiedy zagości tam wolność gospodarcza, tylko to słońce i ’Castro’ im w tym przeszkadza. Słońce i muzyka... Jakoś nie ciągnie mnie na Kubę, ale lubię podróżować z Tobą.

Pani Beato, chcialam podziekowac za napisanie i wydanie ksiazki "W dzungli zycia". Najpierw sama ja przeczytalam, a potem kupilam swojej corce i znajomym. Gdybym mogla to kupilabym ja wszystkim ludziom. Moze po przeczytaniu jej staliby sie szczesliwsi i bardziej zadowoleni z zycia.

Jest to ksiazka dla kadego, bez wzgledu na wiek. Jest tez ksiazka, po ktora mozna siegac wiele razy, bo zawiera w sobie nieprzemijajace wartosci i tresci. I jak na dobry poradnik  przystalo podaje tak proste "przepisy" na zycie, ze mozna tylko  zalowac, ze samemu sie do tych prawd nie doszlo. Jest po prostu  SUPER. Juz teraz jest moja ulubiona lektura, ktora nie tylko dodala  mi sil i optymizmu, ale uswiadomila, ze zycie to seria roznych,  dobrych i zlych doswiadczen, ktore musza sie wydarzyc w naszym  zyciu, bysmy stali sie madrzejsi i lepsi przede wszystkim dla siebie samych.

Goraco pozdrawiam, Bozena S.

witaj Beatko!!
za 2 tygodznie zdaje juz maturke:) po niej mam wiele propozycji pracy, ponieważ chciałabym odciążyć finansowo trochę rodziców i sama zacząc zarabiać na swoją pierwszą podróż do Indii, bo to jest kraina moich marzeń- pełna magii, różnorodności krajobrazu i kultur.

jednak trzeba isc na studia....mam zamiar studiowac iberystyke ale jednocześnie jestem pełna wewnętrzynych wahań, dlatego, że dostałam propozycję bycia stewardessa na irlandzkich liniach lotniczych (loty po Europie) ale na min. rok, więc rok mam w plecy ze studiami, a boje sie, ze pozniej juz nie bedzie mi sie chciało, że tak powiem iśc na studia, bo może latanie mi się tak spodoba, że juz na pare ładnych lat zostane na niebie:)) z drugiej strony mam propozycje bycia kelnerka na krecie -na okres około 4 miesięcy, więc do października wróciłabym na studia i rozpoczela je z biegu-od razu po maturze. zawsze chciałam podróżować i swoja przyszłosc chce związac z podróżami, wiec wybor jezykow obcych na studiach jest najlepszy.z kolei tak jak ty marzyłas,zeby zostac prezydentem USA( a zostałas ambasadorem) :) tak ja tez chciałabym zostac stewardessa.

Beatko, prosze cie doradz co mam zrobic, powiedz czy studia sa aż tak ważne. mam wiele planow, marzen, boje sie ze nie starczy mi czasu, aby zrealizowac wszystko to, co chce...chociaz wszystkie plany mam polaczone z podróżami, a chcialabym poznac jezyki obce...narazie mowie płynnie po angielsku ale w miare jedzenia apetyt rośnie....:) wiec staje przed pierwszymi powaznymi wyborami w zyciu...doradz cokolwiek....
pozdrawiam ciepło i serdecznie i mam nadzieje,ze kiedys spotkamy sie w jakiejs podróży :) albo wybierzemy sie razem na podbój Ameryki Południowej - jak tylko zbiore pieniądze:)
Monika

p.s.moja mama w lutym wróciła z Kuby -była 2 tyg na wycieczce obiazdowej po calej wyspie, za pare dni ma urodziny okrągłe 40 i dzieki tobie wiem, co jej kupie...poza tym, tez jest blondynką:))

Dzień dobry Beato!
Nazywam się Emilia i mam 11 lat i chodzę do piątej klasy. Dziś rano skończyłam twoją książkę "W dżungli życia" i chciałam Ci powiedzieć, że bardzo mi ona pomogła. Rozwiązała wiele moich problemów i sprawiła, że zaczęłam lubić i szanować siebie. Bardzo wielu ludziom się wydaje, że taka mała dziewczyna jak ja nie ma problemów, ale to nieprawda.

Moi rodzice są po rozwodzie, mój tata ma dziewczynę (z czym ciężko jest mi się pogodzić) i jeszcze do niedawna mjałam ogromne kompleksy związane z tym iż przytyłam.Dopiero niedawno doszło do mnie,że jest związane z moim dojrzewaniem.Oczywiście nie tylko, bo nie będę ukrywać jem słodycze.Jeszcze przed świętami byłam na diecie, a teraz będę tą dietę kontynuować z małą zmianą (nie bęcie to dle mnie kara), lecz coś przez co chcę dąrzyć do mojego celu, a mianowicie chcę schudnąć.Jeśli chodzi o rozwód to czasami po prostu chcę się wypłakać, lecz zanadto nie rozpaczam.Jest jeszcze jedna rzecz, o kórej pani napisałam-mojego taty dziewczyna. Racja może i jest ona trochę fajna, ale naprawdę coraz trudniej jest mi się pogodzić z tym iż jest jego dziewczyną. Bardzo bym prosiła żebyś mi poradziła coś na temat jak będzie mi łatwiej pogodzić się z faktem o dziewczynie mojego taty.
Bardzo proszę o odpowiedź.
Emila