Dzień dobry. Mam na imię Łukasz i mam 15 lat. Czy może mi pani podać tytuły wszystkich książek jakie pani napisała lub stronę gdzie je znajdę. Pozdrawiam

Łukasz

Dzien Doooobryy Pani Beato :)))))) Chcialem Pani podziekowac za wywiad w ostatniej "Gali" i za zdjecia ktore ilustruja tenze wywiad. Przede wszystkim za prawde, prawdy  zawarte. Wazne rzeczy Pani mowi. I ksiazka i wywiad mowia o swiadomosci. O tym ze Pani jest swiadoma siebie i swojej sily. Innymi slowy swojej wartosci jako jednostki i kobiety. Przede wszystkim kobiety ktora idzie przez zycie bez podporek a jesli juz sa te podporki to sluza jakiemus celowi a nie po to ze sa bo bo tak trzeba.

I za jedna rzecz jeszcze podzieka za okreslenie "szczesliwy singiel" i za te swiadomosc ze zycie w pojedynke jest tak samo wartosciowe, wazne, bogate jak zycie w parze. Od wczoraj pozwalam sobie zaczac uzywac tego okreslenia "Szczesliwy singiel".

Ciekawe ze ja dopiero teraz dojrzalem dopiero pod koniec 30-tki doszlo do mnie ze musze zabrac sie za siebie. I ze tak naprawde to bardzo malo wiem.I ten glod wiedzy o sztuce,
kulturze, malarstwie, architekturze, historii blizszej i dalszej, fascynacja swoim miejscem zamieszkania pojawily sie calkiem niedawno. Rosnaca lista ksizek do przeczytania dzieki pracy z ksiazkami ktora ubogaca. Praca ubogaca nie lista :))).

Talent mi nie jest dany ale wrazliwosc i patrzenie zachwyt naszczegoly jest mi dany. Ciagla ciekawosc i swiata i tago co wokol. Podrozowanie tez. Moze bardziej turystyczne nizpojedyncze ale tez. Bo przeciez archtektura jest fantstyczna i wiele innych spraw. Z obecnej mojej pozycji ja sobie po prostu nie wyobrazam bycia z kims. Jest mi po prostu dobrze tak jak jest. Moze to gnusnosc a moze po prostu wolnosc jednostki Bardziej niz mnie moja singlowatosc martwi i boli moja Wasna Maminke, ktora mysli rzeczowo i w jakims sensie ma racje martwiac sie o mnie i oto ze na starosc bede sam i nie bedzie mial mi kto szklanki wody przyslowiowej podac.

Ale gdzie jest powiedziane ze kazdy musi miec swoja polowke. Jesli ma byc to bedzie jesli nie to przeciez nie zaplacze sie na smierc ze wzgledu na to ze nie znalazlem. Dobrze mi z tym.To troche jest tez w tym i egoistycznego myslenia. Ale mysle sobie ze lepsze egoistyczne swiadome zdrowe myslenie niz obsesyjne szukanie kogos drugiego.Tyle moich refleksji nad wywiadem i tego co mi na mysl przyszlo.

Wiele razy pewnie Pani to slyszy i czyta w listach. Ale ja tez to powiem.Dobrze ze Pani jest tu i teraz.Bo budzi Pani ludzi i daje im swoja sile i wiare w siebie.Pani Beato niech Dobre Anioly zasze prowadza Pania prostymi sciezkami. Wszystkiego co dobre i piekne na dzis jutro i kazdy dzien. Uklony i serdecznosci

Robert

Szanowna Pani Beato!
Czytam Pani książkę " W dżungli życia " i jestem pod wrażeniem.. jestem zaczarowana Pani mądrością..refleksjami..pomysłem na życie..i tym wszystkim co zawsze chciałam a czego nie robiłam..
Trochę tak jak by czytała o sobie..o sobie teraz i takiej jaką bym chciał być.

Jestem po 2 latach terapii i to wszystko co znalazłam w pani książce, już kiedyś słyszałam..i niby rozumiałam ale jednak gdzieś w środku nie chciałam poczuć.
A teraz poczułam..zrozumiałam tak naprawdę i zapragnęłam coś zmienić. Zmienić swoje życie.. Poszukać w sobie odpowiedzi..zaczęłam wierzyć że to jest we mnie i że mogę sama, ze nie muszę szukać wokół..
Dziękuję..
to najpiękniejszy prezent jaki mogłam dostać.

Zanim dostałam ta książkę kiedyś przypadkiem w nocy przelatując pilotem po kanałach telewizyjnych natknęłam się na wywiad z Panią i pomyślałam to jest mądra kobieta..która wie jak żyć, pełna spokoju i radości życia.. Zastanawiałam się z skąd Pani to wszystko wie, jak to możliwe??
Za tydzień miałam imieniny..poprosiła kolegę by na prezent kupił mi Pani ostatnią książkę..niewiedziałam o czym jest.. co spotkam..I kiedy miałam ją w rękach wiedziałam już ze to jest coś na co długo czekałam i dziekowałm Bogu ze tak tym wszystkim pokierował..
Ja jeszcze niewiem czego pragnę, co chcę zrobić, jak żyć..
Ale wiem jedno chcę to zmienić i odnaleźć w swojej wewnętrznej dżungli sens życia..
jedynym prawdziwym hobby to książki..do nich zawsze miałam słabość..i dobrze!;)

Mam 31 lat, 10 letniego syna, jestem po rozwodzie..
Moje życie kiedyś to był jeden wielki koszmar, ojciec chory psychicznie z wtórnym alkoholizmem do tego bardzo dużo przemocy.. Byłam katowana..samotna..nieszczęśliwa..
Ale byłam dzieckiem, to przeszłość..
Teraz jako dorosła czułam się tak samo..
życie bez celu, bez sensu, ciągle smutek i żal do świata że mnie to spotkało..
Ale ja już tak nie chcę..
Chcę być szczęśliwa..
jestem szczęśliwa Pani Beato.. choć mam 31 lat to czuje się jak bym zaczynała życie od początku..
Chcę żyć najlepiej jak potrafię..
Chcę myśleć..
Pozdrawiam..
Kasia

Witaj Beato !
Pozdrawiam serdecznie na wstępie napisze ze jestem zagorzałą twoja wielbicielką , nie dajesz się zyciu i to mi sie podoba , mało jest tak odwaznych ludzi którzy z zapamiętaniem realizują swoje marzenia . bez pracy nie ma kołaczy myslę że ta lekcję pojełaś już dawno błyskawicznie , dlatego jak to pisze Coelho cały wszechswiat sprzyja Tobie potajemnie !

ja niestety nie znazłam w sobie tyle odwagi i entuzjazmu , a może tak znalazłam i zgubiłam , z wiekiem coraz gorzej , mam 35 lat i mysle że jestesmy jak to się mówi pokoleniowymi równolatkami , podziwiam ciebie tym bardziej ze wychowana jestem własciwie przez pradziadka , który czytywał mi do poduszki arkadego fiedlera i kontynenty ! stąd mój szacunek i sentyment do ludzi takich jak Ty , jednym tchem przeczytałam twoje (narazie niestety tylko dwie ) książki i nawet wypróbowałam przepis na ciasto bananowe super , mniam !

w "młodości ":-) jezdziłam do jarocina , pozniej mieszkałam przez pewien czas w niemczech i miałam mnóstwo znajomych z róznych stron świata , troszkę mi tego brakuje u nas w kraju tym bardziej ze mieszkam w sumie małej miejscowosci oddalonej od rewala 30 km. dlatego jeszcze raz pozdrawiam i sciskam serdecznie , oby więcej takich ludzi nas otaczało i abym byc może wreszcie ja również obrała prawidłowy azymut !

agnieszka z gryfic

Witam!
Nazywam się Emila i już od dawna miałam zamiar napisać ten list. Bardzo podobają mi się pani książki. Przeczytałam "Blondynkę w dżungli", "Blondynka śpiewa w Ukajali", "Blondynkę u Szamana" i "W dżungli życia". Wiele czytałam książek podróżniczych - Fiedler, Centkiewiczowie, Tony Halik i in., ale pani są wyjątkowe. Opowiadają o ludziach, pokazują świat takim, jakim on jest i przede wszystkim: mają niebanalny humor. To
fantastyczne, co pani osiągnęła.

Swietnie, że przygotowała pani audycję o ptakach, ponieważ to jest to, czym się zajmuję. Studiuję biologię, wkrótce będę bronić pracy licencjackiej o wypluwkach sów, ale z przyjaciółmi jeżdżę też w nocy na nasłuchy do dalszych badań. Zawsze wiedziałam, że chcę to robić. Moje studia są moją pasją. Pół życia spędzam w lesie fotografując i rysując
przyrodę. Bawię się też w artykuły do różnych gazet i referaty na studenckie konferencje. Mam królika, papugę, żółwia, 2 psy. Aha, i jeszcze siostrę! Czytuję pani felietony w "Moim psie" i bardzo mi się podobają.

Kiedyś miałam różne problemy w kontaktach z ludźmi, bo moje zainteresowania są
dziwne. Uciekałam w książki, aż za bardzo. Ale w liceum postanowiłam: nigdy więcej! Nie przejmuję się nimi i robię co do mnie należy. I nagle okazało sie, że zaczęłam mieć wielu znajomych - jako osoba uczciwa i konkretna, choć skryta.

Duża część "W dżungli życia"opowiada o mnie. Miałam problemy z odżywianiem i różne inne, choć nie wagarowałam i miałam świetne oceny. Tylko, że moja motywacją była pasja i wiedza. Ale doskonale wiem, jak cierpią takie osoby. Wiem, jak boli sukces.

Pani książki, sposób postępowania i aktywność są dla mnie ważnym przykładem. Serdecznie pozdrawiam i życzę dużo dobrego, pani Beato!
Emilia, Kielce

P.S. A ten tytuł jest taki jak życie: raz jest burza, raz świeci słońce. Oba te
zjawiska w przyrodzie są piękne. A życie? Byłoby nudne bez burzy, ale
zawsze można znaleźć jakieś promienie słońca na swoim małym niebie.

Dzień dobry,

Jestem studentem z Krakowa, mam 24 lata. Niedługo kończę studia i stanę przed wyborem co dalej w życiu robić.
Mam kilka pomysłów i w związku z nimi pytanie do Pani, jako podróżnika.
Wyjazdy, podróże, poznawanie nowych miejsc i ludzi. To wszystko nie jest mi obce, oczywiście na małą skalę (w porównaniu z Pani dokonaniami). Wszystko to bardzo pięknie dopóki jest się studentem.

A potem? Praca, nie ma czasu na urlop, a jak jest to nie ma za dużo pieniędzy, bo trzeba coś w domu zrobić, albo dziecku kupić. Powie Pani, że to kwestia wyboru swojej drogi życia. Zgadzam się. Rozmyślam nad tym od kilku lat. I w związku z tymi myślami nurtuje mnie cały czas jedno pytanie; co potem, kiedy będzie się miało 60-70 lat?

Pracując zapewniamy sobie emeryturę (lepszą lub gorszą, ale to inna sprawa).
A podróżując?
Czy decyzja o zostaniu Podróżnikiem wiąże się z przysłowiowym "życiem chwilą"? Nie martwmy się co będzie potem...
Czy może jest jakiś tajny sposób Podróżników na zapewnienie sobie utrzymania na starość?

Jeśli znajdzie Pani chwilkę, to proszę o krótki list z Pani przemyśleniami na ten temat.
Dla mnie to ważna rzecz, bo od niej zależy to w którą stronę niedługo pójdę. Zdaję sobie sprawę, że nigdy nie jest za późno, ale równocześnie wiem, że im się jest starszym tym trudniej coś zmieniać z swoim życiu.
Rozumiem też, że nie będzie powie mi Pani co mam zrobić. Nie proszę o to.
Maksymalnie upraszczając moje pytanie, sprowadza się ono do kilku słów; co z emeryturą jeśli jest się podróżnikiem?

Jeśli przeczyta Pani ten list, który jest swojego rodzaju niemym krzykiem, to będę miał z tego ogromną satysfakcję.
Jeśli odpisze Pani na ten list, to może pomoże mi to rozwiązać bardzo ważną zagadkę, związaną (być może) z moim przyszłym życiem.

Pozdrawiam serdecznie,

jacek

Witam serdecznie!
Kurcze...ale ma Pani zycie:):) zazdroszczę tym bardziej,że sama uwielbiam podróże:) Chyba dzieki rodzicom,którzy od zerówki w każde wakacje wysyłali mnie na kolonie:D ..nie przepuscili takze zimowisk:D:) I chwała Bogu...:)Jestem maturzystką a przyszłość wiążę z geografia,turystyką-ten właśnie kierunek chcę studiować:)Oprócz ludzi uwielbiam także
fotografię - razem z moim chłopakiem odkopalismy na strychu starego zenita..piekny: w te wakacje - po wszystkich rekrutacjach i egzaminach i innych sprawach zwiazanych ze studiami-wyruszamy w góry..pod namiot z plecakami:) Wybraliśmy opcję "wędrowniczą":):)

Zastanawiam się jak udało się Pani spełnić młodzieńcze pasje:) to bardzo interesujace,a dla mnie wręcz motywujace:) Muszę przyznać,ze także mam wiele planów,a zwłaszcza marzeń, a audycja w Radiu Zet(zawsze słucham jej w autobusie..tzn tym nowocześniejszym, kiedy wracam z Łodzi z kursów geograficznych) podbudowuje mnie i jesli można to tak nazwać buntuje, przestrzega mój umysł przed "zykłym" studiowaniem..:)
Jest coś takiego w podróżowaniu jak zatrzymanie czasu.. brak jakichkolwiek mysli na temat obowiązków,czy rzeczy jakie trzebaby było zrobić w ciagu tygodnia..zakupy sprzatanie,a przede wszystkim ludzie!! kultura..obcowanie z nowymi tradyjami, folklorem..

Mnie osobiscie bardzo zajmuje kultura Dalekiego Wschodu , kraj tanga - Argentyna, a takze Brazylia i wiele innych miejsc,gdzie spontaniczność i muzyka są jakby kręgosłupem:):)
Razem z moimi zamiłowaniami idzie w parze temat mojej prezentacji maturalnej ustnej z j.polskiego mianowicie.." motyw wędrówki w literaturze,filmie i muzyce.."temat-rzka"..można powiedzieć - to prawda,ale już powoli klaruje mi się ostateczny jej obraz.Zwracam się z zapytaniem:czy posiada Pani jakąś taśmę z nagraniem muzyki etniczej któregoś z wymienionych przeze mnie obszarów??I czy ew. mogłaby mi jej
Pani uzyczyć na okres trwania matury ustnej??Może napisze po krótce skad taki pomysł::)

Oprócz motywu wędrowki w lekturach szkolnych i nieobowiązkowych w prezentacji maturalnej przedstawiam także wedrówkę ukazaną w filmie:), np film, pt "Baryka":)gorąco go Pani polecam:),albo "miedzy niebem, a piekłem",a takze w muzyce.Długo się zastanawiałam jaki rodzaj muzyki byłby najodpowiedniejszy.Na myśl przychodziły mi teksty
Niemena,E.Stachury,M.Rodowicz,Czerwonych Gitar i wielu innych.Doszlam jednak do wniosku,ze to byłoby zbyt proste,a ponad to liczy się pomysł i przedstawienie prezentacji:)Może ilość punktów jaką można otrzymać nie jest zniewalajaca,ale zalezy mi na ciekawym przedstawieniu tematu i wyczerpaniu własnych pomysłów i mozliwosci:)Dlatego zwracam się do Pani o pomoc:) Oczywiscie zdaję sobie sprawę z realnosci mojej prosby,ale mam
nadzieję, ze pomimo wszystko rozpatrzy ją Pani:)

Chciałam także napisać (muszę przyznać,ze w miarę pisania listu rozkrecam się coraz bardziej i spouchwalam chyba także..;) ) o pomysle jaki dzisiejszego dnia zaświtał mnie i mojemu przyjacielowi w głowie podczas konsumpcji pizzy Fungi. Kiedy skonczymy studia planujemy własny interes.. tzn oboje uwielbiamy tańce latynoamerykańskie, ale prymat
wiedzie gorace tango. chcielibysmy przyblizyć ludziom,najpierw w naszym miescie później być moze rozrosłoby to się na skalę Polski,charakter krajów latynoamerykańskich ze szczególnym uwzglednieniam Argentyny,Kuby,Brazyli..myslelismy nad utworzeniem miejca w typowym klimacie,z typowymi trunkami,daniami,a także zachowaniem i manierami
mieszkancow tych terenów:)Nastawilismy się na to bardzo..bardzo :D-jeszcze nie zdalismy matury,a już chcielibysmy skończyć studia i realizować plany:)Do głowy przyszło nam takze,ze ciekawie byłoby posiadać różnego rodzaju pamiatki z tych krajów,cygara kubańskie,a szczytem sukcesu byłoby goszczenie ludzi,zespołów z Argentyny,Brazyli..itp wraz z kursem salsy czy tanga.Wydaje mi się jednak,ze ludzie w Polsce nie sa odwazni,aby taki klub od razu zaczął świetnie prosperować,ale jestesmy "starym",a napewno starzejącym się społeczeństwem wiec młodzi ludzie mają coraz większe pole manewru..jesli tylko oczywiście lubią ryzyko;]

serdecznie pozdrawiam!!!
Adriana

Witam Panią pani Beato.
Obejrzałem, niejako przypadkiem, fragment programu telewizyjnego w którym wystąpiła Pani opowiadajac o dziewiczych terenach. Usłyszałem z Pani ust zdanie którym kupiła mnie Pani absolutnie. Chodzi mi o poszukiwanie raju na ziemi. W jednej chwili z osoby którą pierwszy raz widziałem na oczy, stała się Pani moim Guru.

Proszę mi wybaczyć pewien sentymentalizm do gatunku który Pani uprawia. Już jako dziecko zaczytywałem się ksiażkami Arkadego Fiedlera, zazdroszczę Pani pewnego rodzaju odwagi, podziwiam osiągnięcia i życzę jak najlepiej. Pewnie doszedłem do etapu filozoficznego spojrzenia na życie, więc sformułowanie prostych prawd i stwierdzeń w obronie natury, dziewiczych części globu, trafia do mnie w zadziwiający sposób.

Wstyd jednocześnie zrobiło mi się z faktu nie znajomości Pani książek. Jestem w zasadzie namiętnym "czytaczem" w szerokim tego słowa znaczeniu (a przynajmniej do niedawna tak myślałem) i nagle szok że słysząc kiedyś o Pani w mediach zlekceważyłem czy też zaniedbałem. Mam nadzieję zdobyć gdzieś Pani ksiażki i nasycić się nimi do woli. Pani Beato, prosze wybaczyć mi tą obcesowość. Nigdy nie zdobyłem się na taką odwagę aby kontaktować się z tak znaną osobą(teraz o tym jestem przekonany).

Być może skasuje Pani ten list bez czytania, ale to i tak nie zmieni faktu że stała się Pani moją idolką, mimo iż nie jestem nastolatkiem. Intuicja mówi mi że powinienem stać się wyznawcą Pani dzieł i Pani jako autorki.
Przepraszam więc za impertynencje i kiepski styl mojej wypowiedzi.
Z wyrazami szacunku i podziwu.
Pozdrowienia,
Krzysztof

Kochana Pani Beato
Po przeczytaniu książki "W dżungli życia" postanowiłam napisać do Pani jako część mojej terapii. Mam 23 lata i kończę w tym roku studia dziennikarskie. Od najmłodszych lat borykam się z piętnem choroby, i wiem, co oznacza ból fizyczny. Jako dziecko często "podróżowałam" po rożnych szpitalach, sanatoriach, odkrywając w sobie pasje poznawania nowych miejsc i osób, tak jak ja chorych.

Zawsze byłam bardzo dzielna, wmawiając sobie ze choroba mnie wzmocni i otworzy na cierpienia innych. I tak się stało, zrobiłam się bardzo wrażliwa i wyrozumiała dla innych ludzi, szukając w nich zawsze dobra. Moim problemem zawsze było pomaganie i wspieranie innych, a zapominanie o własnych potrzebach. Miałam dość ciężkie życie, choć na swój sposób szczęśliwe. Niestety ostatnio moje siły uległy zniszczeniu, przeżyłam dwie największe traumy w moim życiu, rok po roku i zauważyłam ze wokół mnie zostało malutko ludzi. Zawsze byłam dzielna wiec i w tym przypadku pomyśleli ze dam sobie rade. Ciężko patrzeć, gdy nagle ustabilizowane życie rodzinne, legło w gruzach, a ja jestem codziennie narażona na przykre słowa ze strony najbliższych. Jak ostatnio usłyszałam, stałam się rodzicem swoich rodziców, którzy pogrążyli się we własnych złościach.

Zrobiłam się straszliwie drażliwa i smutna. Marze o tym by jak najszybciej skończyć studia i zacząć samodzielne życie. Przez te wszystkie życiowe problemy przestałam Wierzyc we własne siły i po raz pierwszy w życiu zaczęłam się bać. Strach ze nie dam sobie rady w życiu, bardzo utrudnia mi moja egzystencje. Dużo czytam o duchowości, interesuje się filmem (w roku 2005 obejrzałam ponad 400 filmów) i uwielbiam fotografować. Moje zainteresowania sprawiają mi wielka radość, ale boje się czymś zająć poważniej, gdyż obawiam się porażki.

Pani książka, bardzo mi pomogła. Czytając ja śmiałam się i płakałam na przemian. Posiada Pani bardzo piękna duszę, z której bije ciepło i miłość do świata. Rozumiem ze t piękno, wykształciło się pod wpływem lat poszukiwań siebie. Bardzo dziękuje Pani Beato za cudowne chwile spędzone z ta mądrą i bardzo odkrywcza książką.

M.

Witam, pani Beato!
Mam na imię Asia i mam 17 lat. Piszę ten list, bo jestem pod dużym wrażeniem pani osoby. Znam nie wielu ludzi, którzy mogą powiedzieć, że są szczęśliwi. Nawet ja do nich należę... Tak na prawdę to nie wiem, dlaczego nie jestem w pełni szczęśliwa. Brakuje mi mojego taty, który zginął, gdy ja miałam zaledwie 6 lat. Mam mamę i ojczyma, młodsze rodzeństwo i rodzeństwo przyrodnie- to moje szczęście. Jestem niepełnosprawna- to nieszczęście, ale jest w nim wiele szczęścia, bo potrafię chodzić, radzę sobie, jestem samodzielna i mogę przebywać w pełni zdrowymi ludzmi, np. w szkole.

Chciałabym być panią! Chyba wielu ludzi by chciało. Wierzę jednak, że po coś się urodziłam i to, że chodzę po Ziemii, to nie przypadek. To daję mi siłę. Mam przyjaciół, ale chciałabym, żeby oni kochali mnie tak bardzo jak ja ich. Nie miałam nigdy chłopaka (chyba przez to ze jestem niepelnosprawna...) i bardzo brakuje mi przytulenia i poczucie bezpieczeństwa.

Dużo rzeczy zaprząta mi głowę, które nie dotyczą bezpośrednio mnie, od wojny przez głód, aż do biednych futerkowych zwierzątek lądujących w szafie... Nie wiem czy to nie głupie, ale czuję, że swiat sam siebie niszczy. Moja mama mówi, że powinnam dać sobie spokój z takim dogłębnym wnikaniem w tego typu sprawy. Mam też swoje problemy, np. brak pieniążków na następny turnus rehabilitacyjny, który jest mi bardzo potrzebny.
Mimo wszystko chicałabym podróżować i w życiu i po świecie, jak pani- w szczęściu, spełnieniu, przeżywająć niesamowite przygody.

Interesuję się też Indianami i lektura o nich mi pomaga. Fascynuje mnie ich sposób bycia, ich wierzenia i życie zgodnie z naturą. Chciałabym cofnąć czas i sprawić, by Kolumb nigdy nie odkrył drogi do Ameryki! Czyż nie byłoby lepiej, gdybyśmy mogli ich tylko odwiedzać, a nie wchodzić w ich życie i na ich ziemię z brudnymi butami??? Nie byłoby lepiej, gdyby zamiast Nowego Jorku istniał wielki las lub preria?

Jeszcze nie przeczytałam pani książki dla młodzieży i nie tylko, ale wkrótce to zrobię. Jestem ciekawa czy wszystkie głosy uznania są słuszne :) Chociaż nie wątpie w to, bo i tak spodoba się mi pani książka, przecież jest pani moją idolką :) :)

Zamieszczam w tym e-mailu moje opowiadanie i proszę o recenzję. Bardzo mi na tym zależy, bo chciałabym usłyszeć o nim z ust osoby, która sama pisze.
Życzę kolejnych sukcesów w życiu i żeby zarażała pani swoją ideologią szczęścia następne osoby! :)

Asia