Droga Pani Beato,

Mam na imię Dorota, mam 14 lat. Mój tata pamięta Panią jak prowadziła Pani audycje w Trójce. „Od Mikołaja” dostałam Pani książkę „w Dżungli Życia”. Uważam że jest wyjątkowa.
Bardzo podoba mi się Pani stosunek i podejście do życia. Imponuje mi Pani tym, że w tak wielu sprawach poradziła pani sobie sama. Opisała Pani w swojej książce jaka była Pani droga do szczęścia i co Pani robiła, żeby osiągnąć to co obrała Pani za cel.

Nie lubię siebie. Nie jestem taka jak inni bo mam rude włosy, których serdecznie nienawidzę i jeszcze do tego nosze okulary. Mam kompleksy z tego powodu, bo ludzie zwracają uwagę na wygląd (mam tutaj na myśli chłopców przede wszystkim). Jestem dosyć towarzyska, lubię się wygłupiać, poznawać nowych ludzi i te sprawy. Mam trzy bardzo dobre koleżanki. Teoretycznie to jest przyjaźń, ale nie wiem czy tak do końca. Na przykład mówią że chciałyby mieć rude włosy, chociaż doskonale wiem, że tak nie jest. Gadają tak tylko żeby mnie pocieszyć, ale mnie to jeszcze bardziej dołuje. Zreszta dosyć często się sprzeczamy o głupoty.

Przez te włosy nie jestem osobą tak śmiałą i tak asertywną jak bym chciała. Dziwne to trochę, ale to jest tak jakby odbierały mi pewność siebie. Doprowadzają do tego, że nie jestem w stanie sprzeciwić się rodzicom, jeżeli na przykład nie pozwalają mi zrobić drugiej dziurki w uchu czy kupić glany (nie mówiąc już o przefarbowaniu włosów). Wiele osób na moim miejscu nie widziałoby w tym problemu, poszedł by z kumpelą do kosmetyczki, zrobił tą dziurkę i miałby wszystko gdzieś. A ja tak nie potrafię.

Nie zrobiłam w życiu nic takiego szalonego o czym mogłabym opowiadać później dzieciom. Tak jak bym była nudna. A nie jestem bo z kumpelami wariujemy ile wlezie…ale to nie jest nic szczególnego. I czuje, że to wszystko przez włosy. Nie za bardzo wiem co mam z tym zrobić, ale chciałabym coś zmienić.

Odbiegając trochę od problemu… uwielbiam czytać książki. Najbardziej obyczajowe, przygodowe i kryminały (nie interesują mnie odmóżdżacze typu Pamiętnik Księżniczki). Szczerze mówiąc nie czytałam jeszcze książek podróżniczych ale na pewno sięgnę po Pani inne ksiązki.

Moim ulubionym zwrotem z „W Dżungli Życia” jest: /„nikt mi nie powiedział że…”/. Uważam, że jest bardzo dobry do pokazania że do tak wielu rzeczy doszła pani sama. Książka jest po prostu genialna. Ja napisałam też kilka opowiadań i uważam że pisanie jest super. W
przyszłości też chciałabym napisać książkę.

Dziękuje bardzo Pani za przeczytanie mojego listu. Bardzo proszę o odpowiedź i radę (w sprawie włosów).

Pozdrawiam

Dorota

Witam pani Beato! Ma Pani swietne życie, podróże swietny program w radio. Moim najwiekszym marzeniem jest zostac dziennikarka radiowa lub pisac do gazety. To własnie ja byłam tworca szkolnej gazetki w gimazjum,pisuje teksty do gazety opolskiej i na strone szkoły oraz czekam na opowiedz gazety studenckiej UMCS. NBardzo bym Pania prosiłą o ocenę mojego reportazu i prosze o zajrzenie i komentarz na mym blogu www.paula-mala.blog.onet.pl

Paulina

Witaj Beata!

Witamy w nowym dniu! Dziękujemy za wczorajszy interesujący program w zetce.Miło spędza się z Tobą niedzielne południa.Życzymy miłego poniedziałku:)

Ewelina, Kamil i Waldek

Droga Pani Beato:)
Przede wszystkim chcę z całego serca podziękować Pani za niezwykłą książkę "W dżungli zycia". Czytałam ją z wielkim przejęciem, przyznam się, że momentami także z ogromnym wzruszeniem, bo zdawało mi się, że czytam o swoich problemach. Wcześniej nie potrafiłam ich po prostu nazwać. Było to dla mnie wilekim przeżyciem, którego nigdy nie zapomnę:)

Pani rady otworzyły mi oczy na wiele spraw. Naprawdę, jestem baaaarzdo wdzięczna za te słowa:) Jednak nadal mam pewien problem: otóż nadal trudno mi porozmawiać ze sobą. Zdaje się, że przez większość mojego życia kierowałam się wskazówkami innych ludzi, robiłam takie rzeczy, by byli szczęśliwi ( przynajmniej tak mi się wydawało). Mam poczucie, że nie wiem kim jestem, a najgorsze jest to ,że nie wiem co chcę w życiu robić. Wydaje mi się, że jestem taką czystą kartka niesioną przez wiatr.

Boję się, że nie mam już marzeń, mam trudności z podejmowaniem decyzji. Można powiedzieć, że moim marzeniem jest mieć pasję, coś, czemu pragnęłabym sie w zupełności oddać i poświęcić swój czas. Obecnie studiuję. Jestem na 3cim roku Stomatologii, ale przyznaję, że nie jest to kierunek na którym czuję się spełniona.Podjęłąm te studia za radą Rodziców oraz dlatego, że nie miałam za bardzo innego pomysłu ( no może tylko renowacja zabytków,ale perspektywa egzaminu z historii i z chemii przeraziła mnie).Tak bardzo chciałabym wreszcie się ze sobą dogadać, dowiedzieć się od siebie co powinnam postawić sobie za cel.

Po lekturze Pani książki wiem, że wszystko jest możliwe. Można powiedzieć, że zapałałam chęcią wyruszenia w drogę ku szczęściu, ale nie wiem co ono dla mnie oznacza:) Bardzo proszę o pomoc:)
Pozdrawiam serdecznie!! Życzę wielu szczęśliwych, pełnych przygód wypraw oraz siły i mocy ,by je opisać w kolejnych książkach:)
Jeszcze raz bardzo dziękuję

Monika

Witam pani Beato

Skończyłam czytać pani książkę W dżungli życia. I jest pod bardzo dużym wrażeniem. Książka jest świetna! Czasem czytając ja miałam wrażenie, że ta ksiązka jest o mnie i to moje własne przemyślenia. Moje losy, pomimo, że inne, były dosyć podobne.

Urodziłam się z zajęcza wargą. Wydawałoby się, że jestem skazana na nudne życie i pracę nie przynosząca mi satysfakcji. Bo co może robić człowiek z buzią jak..... Och, różne nieprzyjemne epitety słyszałam na temat mojej twarzy..... Jednak się nie poddałam! Zaczęłam od operacji plastycznej. Zbierałam na nią bardzo długo. Resztę pieniędzy, na owe czasy
zawrotnej sumy, dołożyli rodzice. Potem przez dwa lata nosiłam aparat ortodontyczny... koszmar. Pracowałam wtedy jako krawcowa, wszystko to co inni ludzi dostają od losu, czyli normalny wygląd, ja musiałam zdobywać sama. Potem stwierdziłam, że nie chcę szyć do końca życia! Zaczęłam studia bibliotekoznawcze.

W moim przypadku było to dobre wyjście. Wyleczyłam się z kompleksów! Uwierzyłam
w siebie. Zmieniłam też pracę. Pracuję w bibliotece szkolnej! Uwielbiam to co robię! Łączę
w mojej pracy dwie pasje: literaturę i wychowywanie dzieci i młodzieży! 13 lutego kończę studia podyplomowe z pedagogiki opiekuńczej!

Do tego wszystkiego doszłam sama. Była to długa i bardzo ciężka podróż. Dlaczego się zdecydowałam? Bo kiedy miałam 18 lat zmarł mój młodszy brat.... Po okresie, rozpaczy, kiedy także chciałam umrzeć.... stwierdziłam, że życie jest krótkie i nie warto go marnować, nad użalanie się na sobą!

Dziękuję pani za te książkę! Nie każdy młody człowiek ma w życiu takie traumatyczne przeżycia jak ja. I dlatego każdemu młodemu człowiekowi polecę pani książkę! Jutro wysyłam ją mojej kuzynce, zagubionej w życiu 20- latce! Sama zawsze chciałam coś takiego napisać, tyle, że adresować to do ludzi którzy urodzili się z taka wadą genetyczną jak ja.

W rodz. Jałmużna napisała Pani, że żebranie nie sprawia nikomu przyjemności. Do tego samego wniosku doszłam jakieś 2 tygodnie temu, kiedy zobaczyłam żebrzącą matkę dzieckiem na 20 stopniowym mrozie. Dawniej wahałam się pomoc nie pomóc? Teraz nie mam wątpliwości i pomagam.

Bardzo istotne było dla mnie zdanie, że człowiek powinien robić w życiu to co naprawdę chce, nie uginać się pod naporem pragnień innych ludzi. Gdybym przeczytała pani książkę,
to może nie związałabym się z człowiekiem, do związku z nim nie byłam przekonana, a nawet nie chciałam być z nim, ale tak ładnie mówił.... Związek po pół roku rozpadł się, a ja o mało nie zwariowałam, bo zdążyłam się już zakochać..... Minęło 8 miesięcy boli dalej...........
Brakuje mi tylko W dżungli życia rozdziału o miłości???

Ze wstydem muszę przyznać, że nie znam pani książek......... Ale już nadrabiam zaległości.
Już teraz rozumiem dlaczego moja koleżanka Monika panią uwielbia!

DZIĘKUJĘ ZA KSIĄŻKĘ W DŻUNLI ŻYCIA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Pozdrawiam gorąco i życzę wszystkiego co najlepsze!

Renata

Droga pani Beato !

Przeczytałem Pani książkę "W dżungli życia" i płakałem,a nie płakałem od 1998 kiedy to w wieku 21 lat postanowiłem się zabić.
Pierwszy raz przeczytałem coś nie dlatego, że ktoś mi kazał albo musiałem się czegoś nauczyć ( tak musiałem, bo nie pamiętam, kiedy czegoś naprawdę chciałem), Ale, teraz naprawdę chciałem zrozumieć przekaz twórcy. I zrozumiałem !
Nie zabiłem się do tej pory, bo uważałem że nie mogę tego zrobić mojej mamie. Ona by tego nie zniosła. Jej córka (moja siostra) znalazła się w okolicznościach podobnych do opisanych przez Panią w rozdziale "Konsekwencje" niestety miała mniej szczęścia - została zgwałcona i zamordowana...to było w 1987. Pomyślałem wtedy, że gbyby Ona przeczytała Pani książkę pozostałaby przy życiu...

Ja natomiast w 1998 stwierdziłem, że nikt mnie nie lubi, życie nie ma mi nic do zaoferowania i już mnie nie interesuje. Więc skończę ze sobą, ale dopiero po śmierci mamy. I tak od 1998 chodzę z kąta w kąt nieszczęśliwy i opuszczony przez wszystkich. Bo i po co miałbym się starać skoro mam się zabić na co komu takie nieciekawe życie ?
A co ja zrobiłem żeby było ciekawe ? Absolutnie nic !
W Pani książce znalazłem odpowiedzi na pytania, których nigdy nie miałem odwagi sobie zadać.
POSTANOWIŁEM ŻYĆ, co zawdzięczam wyłącznie Pani.
Pani postawiła mnie pod ścianą i wygarnęła całą prawdę prosto w oczy, tak że płakałem dwa dni, ale najważniejsze powiedziała mi Pani, że warto żyć ! To takie proste, ale nie dla wszystkich.
Zmarnowałem jedne z najlepszych lat mojego życia z własnej głupoty!
Ale Pani dała mi nadzieję, że to co się zdarzy zależy ode mnie !
Jest Pani strasznie wymagająca. To o czym Pani pisze NIE JEST WCALE TAKIE PROSTE. Zastanawiam się, czy nie jest zbyt trudne jak dla mnie.

Podobno nie ma większej przemiany duchowej od tej, która zaczyna się
pragnieniem śmierci, a kończy postanowieniem, aby jednak żyć dalej... Dopiero teraz wydaję się rozumieć co to tak naprawdę oznacza. w każdy razie myśl o samobójstwie porzuciłem raz na zawsze Dziś wszystko wygląda zupełnie inaczej, nawet śnieg za oknem jest bardziej kolorowy.

Zastanawiam jak to jest możliwe że wśród nas istnieją ludzie tacy jak Pani, którzy chcą komuś bezinteresownie pomóc... Udzieliła mi pani częściowej odpowiedzi na to pytanie - Po prostu Bóg miał bardzo dobry plan wymyślając Beatę Pawlikowską pisarkę, podróżniczkę,
łowcę, DOBREGO CZŁOWIEKA...

PS
Naprawdę nie wiem, gdzie jest Afryka ale gdybym wiedział kim Pani jest nie przyznał bym się do tego Teraz mogę tylko obiecać Pani i sobie że na pewno się dowiem.
Bardzo serdecznie Pani dziękuję i pozdrawiam z całego serca

Z wyrazami szacunku graniczącego z uwielbieniem
Leszek

Droga Pani Beato,
Piszę, gdyż dłużej już trudno mi się powstrzymywać.
Mam taką intucję (niestety nie zawsze jej słucham!), która mówiła mi, że Pani nowa książka będzie czymś wyjątkowoym dla mnie - z różnych względów. Prawdę mówiąc, jestem porażona! To tak jakbym czytała swoje myśli, przeżywane problemy, troski, rozterki i wszystko co się z tym wiąże.
Niedługo będę obchodzić 30-tkę. Marzyłam o jednym - nowe miejsce (kraj), nowi ludzie i ....wreszcie doznanie szczęścia. I jaka jest sytuacja na dzisiaj? Poczucie niespełnienia, zagubienia, niezrozumienia, niezrealizowania. Jestem bardzo otwarta na kontakty z ludźmi, ale nawet przyjaciele nie są w stanie mi pomóc.
Czuję w pewien sposób pokrewną duszę w Pani - jeśli wolno mi tak powiedzieć.

Ale wciąż tkwię w czymś co nie przynosi mi radości. Przeraża mnie to, że nie mam odwagi samej wyjechać. Nie potrafię a czuję, że jeszcze moment i się uduszę. "Niewolnik swego rozgoryczenia" - to prawda, w wyniku odkładania wszystkiego na potem, "jakoś będzie" itp.
Przywołując w pamięci minione lata...Zawsze miałam marzenia: śpiew, fotografia ("Kto to będzie finansował?!"), wiersze (żeby już nie słyszeć tych słów ośmieszających, wyszydzających - zawsze pisane do szuflady). Myślę, że tego typu słowa dobiły we mnie resztki poczucia własnej wartości, właściwej samooceny i pewności siebie. Szkoła Muzyczna, udział w konkursach fotograficznych - wszystko gdzieś się rozmyło. Obecnie śpiewam tylko dla siebie, wiersze mam głęboko w szufladzie a zdjęcia robię (o dziwo mam siłę i chęć działać). I w tym wszystkim podróże stały się pasjonującą przygodą, spełnianiem marzeń i ..ucieczką. Aby nigdy nikt mnie tak nie ranił.
Ta moja pokręcona artystyczna trochę, dusza nie powala mi marnować czasu w kraju, w którym nie czuję się dobrze (delikatnie mówiąc), z ludźmi, którzy odbierają mi energię i marzenia.
Nie mam w sobie Pani odwagi (mój podziw jest bezgraniczny!) i naprawdę nie wiem co mam zrobić!
Te urodziny miały przynieść diametralną a zarazem pozytywną zmianę w moim życiu!
Obawiam się, że nie wykrzesam z siebie takich możliwości jakie Pani w sobie znalazła.
Pozdrawiam i dziękuję za te piękne słowa, trafne spostrzeżenia oraz ...nadzieję.
Powodzenia w Pani niekończących się podróżach!
Ala