Dzień dobry,

a ja postanowiłam napisać, bo przedwczoraj zajrzałaś na chwilę do mojego snu, ha :)

I dlatego sie odważam pisać na ’ty’ bo w śnie też tak było i mam nadzieję, że to nic złego, mimo że jestem troche młodsza (24 lata) :)

Sen był krótki i dość zwyczajny (jak niestety ostatnie dni) ale w pewnym momencie podszedł do mnie mój znajomy i powiedział, że chce
mi kogoś przedstawić i powiedział "to jest Beata, chciałbym, żebyś z nią chwilę porozmawiała" a Ty podeszłaś i patrząc mi uważnie w oczy powiedziałaś, że trzeba znaleźć swoją siłę, nawet jak dookoła wszystko wydaje się przeciwko i że nigdy nie mogę zapomnieć o
marzeniach. Niby banalne i oczywiste, ale ja ze snami jestem mocno zaprzyjaźniona i wiem, że nie pojawiają się znikąd zwłaszcza, że
wiem, że nie był spowodowany wydarzeniami bieżącymi, ani nie słuchałam audycji, ani nie czytałam ostatnio żadnej książki, ani
nawet nie wchodziłam na stronę. Weszłam dziś, po śnie :) i uznałam, że jest tak sympatycznie, że mogę chyba napisać bezpośrednio.

Krótko o mnie ze ’zwykłego’ życia (bo listów pewnie masz mnóstwo) - skończyłam niedawno studia i pracuję w biurze - czyli całkiem w zawodzie, choć nie do końca jest tak, jak myślałam, że będzie (może to miejsce nie to..)- no ale zazwyczaj nie jest tak jak sobie wyobrażamy.. wepchnięta nagle z w sumie beztroskiego życia (i nie boję się tego powiedzieć, bo teraz widzę że było dość beztroskie) do ’nine to five job’ poczułam, że chyba coś jest nie tak. Nie sam fakt pracy, ale tego, że trzeba się na nowo zauczyć, że zawsze i wszędzie musi byc to COŚ, ten cel, większy i dalszy niż jutrzejszy poranek. A ja go tracę z oczu.

Zawsze dużo jeździłam (najbardziej szalona wyprawa to miesięczny pobyt w Skandynawii, gdzie stopem udało mi się dojechać na Nordkapp i zakochać w północnych krainach na całe zycie) a teraz to wszystko przygniecione codziennością gdzieś zaczęło znikać. Pewnego dnia obudziałm sie i stwierdziłam "ja nie mam żadnych marzeń". Parę dni później przyśnił mi się ten sen z Tobą i o marzeniach. I zaczęłam otwierać oczy, próbując dopasować marzenia do nowej sytuacji, w której ’coś trzeba’. Wiem, że sporo osób w moim wieku (przejście studia/praca) to przeżywa, jedni bardziej drudzy mniej boleśnie. I wiem, że nie mozna się ’dać życiu’.

Skąd Ty w tym śnie? Nie wiem. Czytałam pare miesicy temu ’Blondynkę u szamana’ - jednym tchem, zwłaszcza o pobycie z szamanem właśnie, czując wszystko pod skórą - nie tylko za sprawą barwnej opowieści ale też dlatego, że jestem związana z tematem magii i rytuałów przede wszystkim tych które dzieją się w głowie i w przyrodzie. I coś mi utkwiło. Potem byli Zdobywcy, których oglądałam kibicując koleżance rudej Ani (też tańczę taniec irlandzki :>) no i tyle.

Bo wierzę w moc snów, opowieści, marzeń i dalekich podróży - bo czasem będąc daleko, można wreszcie zrozumieć to co jest najbliżej. I cieszę się z tego snu. I kupię dziś Twoją nową książeczkę, jeśli tylko nasz Empik ją będzie miał.

Pozdrawiam naprawdę ciepło :)
Dorota

Witam Panią
W tym roku pod choinke dostałam od wujka Pani książkę-"Blondynka Tao Rajd Samochodami Przez Dżunglę W Majezji". Muszę przyzna że na początku wcale nie miałam zamiaru jej czytac ale przecież wujek nigdy nie dawał mi nudnych książek. Po przeczytaniu jej długo się zastanawiałam co mam pani napisa. Muszę powiedzie że ta ksiązka jest bardzo inspirująca. Wiele zrozumiałam gdy ją przeczytałam. Zrozumiałam że warto jest walczy o swoje i że te nasze najskrytsze marzenia tez się spełniają. Czasami jednak trudno jest opowiedzie o swoich marzeniach. Moim jest zosta aktorką. Pewnie sama pani przyzna że to trochę śmieszne u czternastoletniej dziewczyny ale tak jest. Ja czuję że potrafiłabym to robi a przedewszystkim kochałabym to zajęcie.Pewnie że jest rozwiązanie.Są przecież castingi ale tu pojawia się problem. Mieszkam w Radomiu a tu raczej nie są one organizowane więc moje marzenie raczej sie nie spełni.Nie wiem czemu pani o tym opowiadam. Może dlatego że pani wcale ne znam i pewnie nigdy nie poznam. Może potrzebuje rozmowy z obcą osobą.Naprawdę nie wiem. Przecież jak pani opowiedzialam to to nic nie da. Chcialabym jednak pani powiedzie że zrozumialam ze warto mie marzenia nawet takie które się nie spełnia. Mam nadzieję że odpisze mi pani ta tego maila.By może jestem jedną z tysiąców osób które do pani piszą ale mam głeboką nadzieję że zrealizuje pani jedno z moich marzeń i napisze pani do mnie.
Pozdrawiam,

Magda 

Lubie słuchać twojego programu. jest świetny. pani przygody sam bym chciał przeżyć.

Janusz

Droga Pani Beato,
Pani postawa w zyciu i realizacje jakich sie Pani podejmuje bardzo intryguja. Jeszcze jakis czas temu bylam pelna zapalu do rzucania sie w rozne swiaty. Potem niestety cos runelo i w tym liscie niestety chcialabym zadac Pani kilka pytan nieprzyjemnych. W sumie wstyd mi, ze je mam, ale cynizm wkradl sie gdzies bokiem mimo wszystko chce go stamtad przegonic. Czy nigdy nie myslala Pani, ze 1. ucieczka od swiata zwyklego, szarego jest ucieczka slaboscia, ze nie potrafi sie odnalesc w zwyklej rzeczywistosci? 2. Ze to nie ona ma sie zmienic tylko ja a przeze mnie moge ja zmieniac na lepsze? 3. Czy nie miala Pani watpliwosci ze jezdzi sie z kata w kat, bo nie potrafi sie "zagrzac miejsca" docenic swiat jaki jest? 4. Czy nie czula Pani , ze sie wywyzsza majac i realizujac marzenia, ze mysli Pani o sobie, ze jest lepsza dlatego nie zostanie na miejscu i nie pomoze innym w mniej slynny i zwyczajny sposob? 5. Co mysli Pani o ludziach, ktorzy zyja zupelnie zwyczajnie, ze czegos sie przestraszyli? 6. Czy nie mysli Pani, ze w zwyklym prostym zyciu mozna odnalesc tyle samo blasku co w cieniu dzungli? 7. Czy nie myslala Pani, ze ucieczka do dzungli to dlatego, ze sie nie potrafi wytrzymac z ludzmi? 8. Czy watpila Pani, ze lepiej by bylo zeby w bardziej praktyczny sposob sie przydac swiatu? 9. Czy nie mysli Pani, ze niezalozenie rodziny to niesprawdzona slabosc, ze by sie niepotrafilo i dlatego sie ucieka w pasje? 10. Czy samotnosc Pani nie doskwiera? 11. Czy nie meczy Pani pytanie, ze moglaby Pani przezyc "lepiej" swoje zycie (lepiej to pewnie znaczy np. bardziej z pozytkiem dla innych i swiata, lub odkryc cos w nauce lub nie wiem pracowac w hospicjum...)... ja mysle,ze podroze, sztuka i rozwoj wewnetrzny (psychologia czy duchowosc) na pewno ksztaltuja czlowieka coraz piekniej wewnatrz, ale czy traktowanie tego w sposob szerszy (tzn. np robienie z tego zawodu i obracanie sie tylko w tych niezwyklych, glebokich, oryginalnych, wznoslych lub jakkolwiek wyzszych sprawach) nie jest przesada i dowodem, ze nie potrafi sie zejsc na ziemie? Wiem, ze to moze jest przesada z mojej strony, ale jesli zgodzi sie Pani odpowiedziec na te pytania, prosze eby je Pani dokladnie przeczytala (starajac sie mnie nie oceniac), bo czesto jest tak, ze ludzie sie ich tak boja, ze maja gotowe odpowiedzi i je serwuja.
Wiem, ze na taki rodzaj pytan nie chce sie odpowiadac. Chce tylko zapewnic, ze nie jestem osoba, ktora chce kogos pograzyc tylko, ktora jesli juz to sama sie pograza zbyt duzo watpiac i przejmujac sie konsekwencjami (choc przeciez zawsze jakies sa). Zrozumie jesli Pani nie odpowie, ale bedzie mi tej odpowiedzi brakowac (przez jakis czas mam nadzieje). Dziekuje za ewentualna odpowiedz. Pozdrawiam Pania Serdecznie mimo wszystko i zycze duzo radosci i spokoju w nowym Roku.

Dota

Podziwiam twoją aktywność, pracowitość tytańską, systematyczność. Też tak lubię... Czy zawsze tak było, czy mobilizuje cię twoja popularność, której skutkiem są liczne zaproszenia do programów i nowe wyzwania? Naprawdę trzymam kciuki i wysyłam ci ładunki energii, żebyś mogła wykorzystać wszystkie okazje, bo to twój wspaniały czas i niech tak będzie zawsze! Bardzo chciałabym poznać twoją afrykańską trajektorię. Ściskam gorąco,
Renata
P.S. Gdyby babcia nie obudziła mnie dzisiaj telefonem, to pewnie nie usłyszałabym twoich mądrych słów o starszyźnie wśród Indian. Uwielbiam cię oglądać, słuchać i czytać.