Droga pani Beato!

Nazywam sie Monika i mam 17 lat. Jestem zafascynowana pani podrózami. Maja w sobie niezwykłą moc i magię. Podróżowanie po świcie jest moim wielkim marzeniem, ale narazie ogranicza sie tylko do europy. Ciesze sie ze "spotkałam" pania, ponieważ uświadomiłam sobie ze nie jest to nierealne szczególnie dla kobiety. Juz powoli planuje swoje małe podróze, doszukuje sie róznych artykółów i relacji podrózników. Zapewne impulsem do takich poszukiwan była moja praca z angielskiego o podróży życia, w której zwarłam swoje odczucia wywołane pani opowiadaniami. Poprostu nie moge sie do czekac by swobodnie sobie usiasc i pocztyac pani ksiażki, ale na razie musze sie jeszcze wstrzymac bo niestety jest jeszcze szkoła. Równiez z przyjemnoscia pojechałabym na jedna z pani wypraw do dzungli amazońskiej, ale na razie to raczej rodzice nie zafunduja mi takiej wycieczki, ale nie trace nadziei bo przeciez pieniadze to nie jedyny problem.. zawsze idzie cos wymyslec :).. Wierze ze kiedys zostanie pani moim przewodnikiem lub towarzyszem podrózy.. to równiez jest moim marzeniem. Powoli juz koncze, choc głęboko watpie czy kiedykolwiek przeczyta pani ten list... ludzie sa zazwyczaj bardzo zajeci.

Pozdrawiam i życze dlaszych twórczych inspiracji
Z wyrazami szacunku Monika

witam :)

wczoraj skończyłam czytać Pani nową książkę "W dżungli życia"...ogromnie się cieszę że ją kupiłam. Zwłaszcza że równolegle czytałam poradnik Niwińskiego pt "Ja" i wiekszość rozwiązań jakie pani opisywała miało u niego "dowody naukowe". Chcicałam Pani bardzo serdecznie podziękować za Pani twórczość :) Bardzo mi pomogła...żałuję że nie mam w sobie tyle odwagi co Pani ale mam nadzieję że to się zmieni.
Zastanawiałam się jak to możliwe że ludzie wrażliwi którzy czują sie samotni, smutni, którzy chcą popełniać samobójstwa i nie mogą się odnaleść w życiu, myślą że nikt ich nie rozumie, bo oni nie rozumieją samych siebie... nie zauważąją tego że obok nich są ludzie którzy mają podobne problemy i również szukają zrozumienia....bo przecież tyle osób napisało w recenzji że czuli to samo co pani...

Ja również czułam jakbym czytała opis mojego życia...moich przemyśleń...do każdego rozdziału starałam się dopisać swoją historię....

doszłam do podobnych rozwiązań- stwierdziłam że muszę być swoją własną przyjaciółką,że nie mogę się porównywać z innymi...odnalazłam w sobie dziwną nieskończoną siłę do życia i do walki....ale doły nadal powracają...i pewnie będą powracać całe życie....

Przepraszam za tak długiego maila...pewnie dostaje ich Pani setki i każdy pisze podobnie, ale czuję nieodpartą potrzebę napisania tego co myślę i czuję...:)

Jest Pani wspaniała. Mam nadzieję że ja również spełnię swoje marzenia....i kiedyś spotkam Panią na szlaku w Ameryce Łacińskiej.

Zuzanna

Droga Beato!
Wydaje mi sie, ze dla wiekszosci ludzi "normalna, prawdziwa praca" to taka, ktora codziennie wykonuje sie w biurze, banku lub innym zamknietym pomieszczeniu.Oczywiscie najlepiej jesli wczesniej, w pocie czola zdobylo sie porzadne wyksztalcenie. Podswiadomie chyba i ja sama tak sadze poniewaz caly czas mam wyrzuty sumienia, ze za malo pracuje, ze inni sie mecza a ja moge sobie pozwolic na tyle luzu. Zawsze slyszalam, ze bycie artysta to bujanie w oblokach, to taki niezyciowy zawod.

Czy Ty nigdy nie mialas podobnych rozterek? Podrozowanie, pisanie to przeciez przyjemnosc, a dookola tabuny ludzi w kieracie pracy? Wiem,ze to poaranoja, bo obok zadowolenia z wolnosci jaka posiadam, wkradaja sie wyrzuty sumienia w stosunku do innych.
Pozdrawiam Kasia.

Pani Beato
Chciałam Pani bardzo podziekować za tak wspaniałą i mądrą książkę, jaką jest "W dżungli życia".
Znajduję się obecnie w takim punkcie mojego życia, że takie słowa są mi niezmiernie potrzebne.
Niby mam dobrą pracę, niby niczego mi nie brakuje i wszystko w zasadzie powinno być w porządku, ale wciąż odczuwam jakąś pustkę i nieznośny bezsens codzienności. Nie jestem zadowolona z mojego życia i nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem szczęśliwa.
Całe dni spędzam w pracy, która choć bardzo mnie angażuje i wypełnia moje myśli, nie jest tym, co chiałabym w życiu robić. A po powrocie do domu odczuwam tym większą pustkę i bardziej zajęta byłam w ciągu dnia.
Kiedy byłam w liceum bardzo bałam się "dorosłego" życia, przede wszystkim tego, że jeden dzień będzie podobny do drugiego, jak dwie krople wody. Jadąc autobusem do szkoły codziennie widziałam tych samych smutnych i znudzonych ludzi. Obiecywałam sobie wtedy, że moje życie będzie inne. A teraz jestem taka jak oni...

Niezadowolenie z mojego życia obróciłam przeciwko sobie samej - zaczęłam po prostu nie lubić siebie. Najpierw próbowałam się zniszczyć niejedzeniem, a póżniej nastąpiło niekontrolowane obżarstwo. Na szczęście miałam jeszcze na tyle rozsądku, żeby nie prowokować wymiotów, chociaż poczucie winy było przytłaczające. Czułam się tak, jakbym miała rozdwojenie jaźni, jakby mój umysł
i moje ciało stanowiły dwa odrębne i niezależne elementy - nie byłam w stanie zapanować nad swoim ciałem i apetytem.
Kiedyś w moim życiu taka sytuacja miała już miejsce, ale na szczęście udało mi się z niej wyjść. Niestety teraz historia znowu się powtórzyła i nie mogłam sobie przypomnieć, co właściwie wtedy zrobiłam, żeby się uwolnić od tego koszmaru. Dopiero Pani książka mi to uzmysłowiła - trzeba polubić i zaakceptować siebie i zaprzestać ciągłej walki przeciwko sobie samej. Kiedy to zrozumiałam moje niekontrolowane napady obżarstwa ustąpiły. I wiem, że już nigdy nie będę sobie w ten sposób dokuczać i że będę sobie przyjacielem.
Myślę też, że dzięki Pani książce uda mi się coś zrobić ze swoim życiem, ukształtować je w taki sposób, żebym była z niego zadowolona, żeby było takie jakbym tego chciała i żebym była wreszcie szczęśliwa. Będę musiała dokładnie przemyśleć to wszystko, co Pani napisała i zadać sobie kilka ważnych pytań. I pewnie jeszcze nieraz wrócę do Pani książki.

Serdecznie dziękuję :) i pozdrawiam.
Kasia z Wrocławia

Dzien dobry Pani Beato. Napisała Pani, ze najlepsze co moge zrobic to otworzyc sie przed soba sama... zgadzam sie z tym..ale mi to nie wychodzi..tyle ksiazek co ja przeczytalam np.:Potega podswiadomosci" J.Murphy i "Lustereczko powiedz przecie" L.  Papadopoulos i Pani ksizke i mnostwo innych i ja wiem , mniej wiecej, "jak mam myslec", ale w praktyce nie wychodzi mi to .

nie wiem dlaczego i tez nie wiem dolaczego mam takie problemy ze soba. ja osobiscie uwazam , ze mam bardzo male poczucie wlasnej
wartosci. Zawsze probowalam zdobywac "przyajciol" i tez mi sie to nie udawalo. W szkole sredniej do ktorej uczeszczalam w
Swinoujsciu nie mialam kolezanek, bylam niesmiala i kiedy ktokolwiek i kiedykolwiek cos sie mnie zapytalam to sie czerwienilam i z tego sie ze mnie smiali. Te czerwienie sie zostalo mi do dzisiaj. Nie czerwienie sie dlatego ze sie zawsydzialam tylko dlatego ze sie kiedys czerwienilam (nie wiem czy Pani rozumie co mam na mysli).. nie moge sie od tego uwolnic..

Najpiekniejsza dla mnie rzecza w Pani ksiazce jest to zdanie gdzie Pani pisze ze kazdy kto probuje uciekac do ludzi ucieka przed samym soba :) to jest prawda..ja mam 21 lat a w duszy sie czuje jak ta czerwieniejaca sie 16, 17 , 18 z ktorej sie uczniowie w klasie smieli..
Troszke sie rozpisalam..mam nadzieje ze zrozumiala Pani mojego e- maila.. Ciesze sie bardzo ze moge do Pani napisac:)
Pozdrawim cieplutko z tej zimnej Szwecji
Viktoria

Droga Beato! 
Zawsze chcialam byc niezalezna i to osiagnelam. Prowadze wlasna firme, a za tym idzie mam swobode czasowa i finansowa.Jednak brakuje mi tego czegos i meczy mnie, ze pomimo zadawawania sobie pytan nie moge znalesc odpowiedzi czego mi brak.
Pozdrawiam cieplo Kasia

Pani Beato,

W Wigilię zobaczyłam Pani ksiązkę "W dzungli życia" i nie mogę się od niej oderwać... To jakby opowieść o moim życiu, o moim błądzeniu, o moich pragnieniach - choć nie jest nim puszcza amazońska. Nie jestem już nastolatką, ale że mnie wciąz brak mi odwagi, aby pokierować moim życiem tak, jak chcę. Kroczek naprzód, dwa w tył... A wiem co chcę, a czego nie chcę robić. Widzę jednak, że nie
tylko ja robiłam błędy:). Czuję też, że jestem na dobrej drodze i o tym chciałam Pani powiedzieć.

Serdecznie pozdrawiam, Ewa

Czy społeczność w indiańskich albo innych plemiennych wiosek cierpi na problemy skorne? Czy mają oni, np.trądzik, łuszczycę, łupież? Czy stosują metody na pozbycie się tych nieprzyjemnych dolegliwości -szczegolnie trądziku?
P.S. Gratuluję ostatniej książki. Prawdziwie przywraca wiarę w ludzi, sens życia i skłania do postawienia sobie jasnych celow.

Joanna

Witam na dzień dobry. Nazywam sie Sylwia, mam 30 lat skonczyłam studia, pracuje, mam gdzie mieszkac i co jesc...ale coraz bardziej pogrązam sie w pustce istnienia. Codzienna rutyna praca, dom, czasem spacer, ale tak naprawde ja nie zyje czuje jak czas mi przepływa przez palce. Tak kurczowo uczepiłam sie mysli, ze czlowiek jest szczesliwy wtedy gdy ma kogos obok siebie, samotnosc mnie zabija, te dlugie niekonczace sie wieczory i poranne frustracje, zeby isc do pracy. Mam za soba 2 nie udane zwiazki. Pewnie pisza do Pani tysiace podobnych do mnie...a ja mam tyle milosci w duszy co z nia zrobic? Umieram powoli...

Szanowna Pani Beato!

Jakiś czas temu ogromnie zainteresowałam się Pani osobą. Stało się tak dlatego iż obie mamy podobne doświadczenia... obie przeszłyśmy przez anoreksję, bulimię, alkohol... szukałam inspiracji, sposobu walki o własne życie i szczęście - w taki spsób odkryłam Pani istnienie. Jako wielka pasjonatka radia oczywiście słuchałam Pani audycji nadawanych z Ameryki Pd. w radiu Zet. Nie wiedziałam jednak, że Pani tak wiele przeszła i że poza podobną do mojej pasją posiada Pani również podobne
doświadczenia. Czuję wielkie pokrzepienie czytając w "Dżungli życia", bo widzę jeszcze dla siebie nadzieję. Chciałabym, aby Pani poznała moją historię i jako osoba mądra, niegdyś też bardzo zagubiona ustosunkowała się do niej.

Na imię mi Marzena... jeszcze 3 lata temu byłam Piotrkiem. Mam 21 lat, mieszkam w małej miejscowości. Moim życiowym problemem, dramatem i wielkim doświadczeniem jest transseksualizm - zespół dezaprobaty płci. O tym, że wewnętrznie jestem dziewczynką wiedziałam od najmłodszych lat życia. Czułam, ze coś jest nie tak jak być powinno. W wieeku 5 - 6 lat uwielbiałam bawić się lalkami, przedbierać w kobiece ubrania i organizować rewie mody. Kiedy pani pielęgniarka na początku szkoły podstawowej w trakcie tzw. bilansu chciała, żebym zdjęła koszulkę ja krępowałam się, bo przecież dziewczynki nie musiały. Żyłam rozdarta między tym co czułam, kim byłam naprawdę, a tym w jaki sposób postrzegali mnie ludzie. Byłam doskonałą aktorką, udawałam chłopaka, bo tak chcieli ludzie, otoczenie. Wiedziałam, że jeśli zdradzę komuś moją tajemnicę to zostanę wyśmiana.

Ukrywałam swój problem wiele lat, przed rodziną, przyjaciółmi, kolegami. Bywały oczywiście momenty, w których prawda
wychodziła na jaw w jakimś damskim geście, czy spojrzeniu ( nie dawałam rady kontrolować karzdej sekundy w ciągu 24 godzinnej doby ), ale zaraz po tym ponownie przywdziewałam męską maskę. Wiele lat nie byłam sobą, nie mogłam. Strach był tak silny, że wydawał się być nie do pokonania. Jedyną odskocznią od codzienności okazało się radio, pisanie wierszy i publikowanie ich na łamach gazetki, którą zaczęłam wydawać i w lokalnej prasie.

Uczyłam się dobrze. Pod koniec 8 klasy zdałam wzorowo egzaminy do szkoły średniej. Wybrałam klasę o profilu dziennikarsko - językowym. Cieszyłam się, że ędę mogła poszerzać swoje zainteresowania, że spotkam ludzi otwartych, kreatywnych, z polotem, którzy nie będą mi dokuczać z powodu mojej inności. Szkoła podstawowa upływała pod znakiem morza łez, walki o to, zeby nie dać sie pogrążyć, zniszczyć. Byłam wyśmiewana przez kolegów, którzy nie rozumieli dlaczego nie chcę grać z nimi w piłkę... itp. Pamiętam kiedy w 7 klasie znalazłam artykuł w jakiejś gazecie o tym czym jest transseksualizm. Dowiedziałam sie z niego, że to zaburzenie powstaje w łonie matki na skutek niedoboru jakihś hormonów i że jedynym wyjściem dla takich osób jest zmiana płci. Czytałam ten tekst ze łzami w oczach. Wiedziałam, że to jest to, ze znalazłam odpowiedź, definicję swojego dramatu. Artykuł pokazałam mamie. Nie mogła uwierzyć, pojechałyśmy do lekarza w Warszawie, który stwierdził, że ze zmianą płci trzeba poczekać do 18 roku życia czyli jakieś 4 lata. Ja cieszyłam sie tylko z tego, że to jest realne, że będe mogła dostosować swoje ciało do psychiki, wiedziałam, ze zrobię wszystko, aby tego dokonać.

Wracając jednak do szkoły średniej. Bardzo cieszyłam sie, że mogę tam być. Mogłabym o niej długo pisać, ale nie chcę Pani zanudzać, a mam jeszcze wiele do napisania. Szkoła okazała się piekłem, byłam bita, poniżana, wyśmiewana znacznie bardziej niż w podstawówce. Im mocniej starałam się tym słabiej wychodziło. Udawałam jak mogłam. Grałam chłopaka, a moje wnętrze płakało. Pamietam momenty, kiedy londowałam w łazience z podbitym okiem. Pamietam ich słowa "gejów nie obsługujemy" ( gdy wchodziłam do szatni). To był koszmar. Nie umiałam tam być. Drżały mi ręce, głos. Zrezygnowałam, mimo, ze byłam tam jedyną obobą, którą inteesowało dziennikarstwo. To było okropne doświadczenie, bo zrezygnowałam tak jakby z siebie, żeby ratować swoje psychiczne zdrowie. Przeniosłam się do szkoły wieczorowej. Rodzina nie mogła w to uwierzyć, robli mi z tego tytułu ogromne wyrzuty, oni też w jakis sposób mnie przekreślili. Odnalazłam spokój w tej własnie szkole wieczorowej.

Podjęłam decyzję o zmianie płci. To stało się moim jedynym celem - stać sie sobą. Musiałam nakłonić rodzinę do pomocy, a to wtedy nie było łatwe. Ojczym, który nie rozumiał moich problemów traktował mnie jak chłopaka, któremu potrzebna jest męska ręka - potrafił mnie udeżyć i skarcić. Myślałam sobie w duchu, że on nie wie kogo bije. Zaciskałam jednak zęby i nie poddawałam się. Zaczęłam sama zbierać pieniądze. Mama pokryła koszty badań, diagnoz ( wszystkie jednoznacznie wskazywały, ze jestem kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny) i kueacji hormonalnej.  Wiem też czym jest anoreksja. Wpadłam w nią, gdy poczułam, że potrafię panować nad tym co jem. Zawsze wszystkie swoje kłopoty i stres zajadałam słodyczami. Chciałam jednak byc piękną i doskonałą kobietą. Zaczęłam się odchudzać. W końcowej fazie anoreksji ważyłam 43 kg przy 175 cm wzrostu. Anoreksja przerodziła sie bulimię. Teraz powoli dochodzę do siebie. Jem słodycze, bo stwierdziłam, że nie chcę zniewalać swojego umysłu jakimiś ograniczeniami. Jem je w ramach 5 posiłków w ciągu dnia. Kiedy leżałam w AM poznałam swoją wielką pierwszą miłość - chłopaka, który mnie zaakceptował taką jaką jestem. Myślałam, ze to już koniec bólu w moim życiu, że on da mi radość i szczęście. Przekonałam się jednak, że pomyliłam się. Paweł w pewnym momencie zaczął mnie bić, był agresywny. Wytrzymałam z nim 2 lata, nadal mo0je serce bije dla niego, a ja wiem, że nie mogę z nim być.

Mój list jest dość chaotyczny, gdzieś podrodze zgubiłam swoje zdolności redaktorskie. W tym roku zdałam maturę. Dyrektor szkoły, do któej chodziłam powiedział mi, że ja już wygrałam w życiu, że wygrałam siebie. Wyglądam ładnie, dostałam nawet propozycje od kilku agencji modelek, żeby u nich pracować ( w życiu nie spodziewałam się takiego efektu). Ja jednak czuję jakbym przeszła przez obóz koncentracyjny, brak mi sił, energii. Nie użalam sie, tak zwyczajnie jest. Zaczęłam studia, ale chyba zrezygnuję, poszłam tam dlatego, że mam ogromną potrzebę zdobywania wiedzy. Tylko te siły, cięko mi, bo chyba się wyczerpały. Nie mam przyjaciólki, z którą mogłabym rozmawiać, korespondować. etc. Jestem sama, oby ten stan był chwilowy. Nie jestem wampirem, którego opisała Pani w swojej ksiażce, ale tak, chcę, zeby ktoś mnie zauważył i wyciągnął rękę, bo sama już nie wiem jak wrócić na normalne tory. Tak jak Pani kocham podróże. Nie opisałam wielu rzeczy, ale jeśli choć trochę zainteresuje Panią mój list bardzo proszę o kontakt.

Pozdrawiam,
Aneta

dzien dobry

na imie mam jola. jestem uczennica liceum.

psize bo to dla mnei wazne,zeby do pani napisac i podzielic sie z kims czyms dla mnei waznym, no i nawet jesli pani mnei wysmieje,to nie bedzie tak bolało. sorry,ze tak pesymistycznie.

a wiec chodze do liceum,rok temu poznalam kolezanke, nigdy nei bylam jakas super lubiana,znaczy bywalo,ze bylam odrzucona przez klase, zawsze lubie co innego niz wszyscy, nie ubieram sie modnie,nei slucham hip hopu, techna , hausa,czy popu. w ogole zawsze inna, ,nie lubei imprez, ale przez to nie mialam blizszych kolezanek,wiec szlam do tego liceum z mysla, ze poznam przyjaciole do konca zycia, wiec bylam sobie w klasie,no i jak to powinno byc kazdy w klasie zaczal sie z kims zadawac, meic swoja paczke, ja zazelam sie zadawac z dorą, minią, i dosia... bylo ok,no i pewnego razu  okazalo sie,ze dosia mnie lubila i chciala sie ze mna zadawac,a bylo to dla mnie na maxa dziwne,ze woooooooooow,ktos chce ze mna zadawac. to bylo dla mnei spelnienie,marzen zawsze chcialam,miec taka przyjaciolke, no i ona akceptowala moje gorsze chwile  i dosia byla, to bylo suuuuper, kots mnei lubil,ktos sie mna interesowal, i zaczelo sie tak,ze po lekcjach szlysmy do mieszkania i moja wielka potzeba milsoci wybuhła. potrzebowalam opieki zainteresowania,czegos co rzaden facet mi nei dawal,bo nei inetersowalam faectwo,wiec lezalysmy z dosia wtulone w siebie, ja sie czulam bezpiecznie, i tak pare dni,ale pewnego dnia pocalowalysmy sie. po prostu nie bylo to pozadanie,tylko kolejny sposob wyrazenia uczuc, no i na pocalunkach sie nei skonczylo,ale to juz pozniej bylo .

w kazdym razie przerodzilo sie to w milosc,zakochalam sie, ona tez, moze zauroczylam,. spedzalysmy ze soba dnie i noce lezac, olaysmy wszystko,bylam szczesliwa ktos mnei kochał, opiekowal sie mna, bylo swietnie,no i tak pzez dlugo,bo ponad 7 miesiecy,ale zaczelo sie psuc, uzaleznilam sie. stalam sie zaborcza, ... no zerwalysmy ze soba. zaczely sie straszne kłotnie. baaaaardzo siebie ranilysmy, do teraz. mimo wszytskiego nadal utrzymywalysmy ze soba konakty,nadal sie calowalysmy, nadal byla jakas milsoc fizyczna miedzy nami. ale ja i moaj zaobrczosc.. wiem,ze mozna meic przyjaciolke, no i ze ona mzoe meic milion koelezanek,innych przyjaciol .ale coz tego,ze ja to wiem,skoror zrobilam tyle glupot? och,dlugo by opowiadac, teraz jestem zraniona.

stracilam przyjaciolke,choc trudno mowic o przyjazni,stracilam dziewczyne. hmm codziennei sie budze i chce umrzec, mysle jak znowu sie zabic,powstrzymuje mnei to,ze rodzice moga juz tego nei przezyc, zyje bo zyje,szukam sensu zycia. chce zyc i cos tworzyc, ale nie umiem,bo cierpie, bo ocieram sie o smierc.

ogolnie to wszytsko bylo w skrocie.moze brzmiec banalnie. tylko prosze nei smiac sie ze mnie. przepraszma za klopot. 
jola

Pani Beato, jestem zachwycona i poruszona Pani książką. Cenię Panią za szczerość z jaką opisuje Pani swoje życie, za chęć podzielenia się z czytelnikiem Swoimi odczuciami i przemyśleniami, i że w ogóle zależy Pani na drugim człowieku. To teraz niezwykle rzadkie, wszyscy dbają tylko o swoje sprawy.

Chciałam też Pani złożyć najserdeczniejsze życzenia zdrowych, spokojnych i rodzinnych świąt Bożego Narodzenia oraz szczęśliwego Nowego Roku. Oby zawsze była Pani sobą i nigdy się nie zmieniała. Mam nadzieję, że mogę do Pani od czasu do czasu napisać.

Pani czytelniczka Basia

W gruncie rzeczy jawisz mi się jako osoba dość niezwyczajna. Wcale nie wynika to z Twoich podróży... wbrew pozorom. Ze zdziwieniem znalazłem w księgarni książkę "W dżungli życia". Zdziwienie moje wzięło się głównie z tego, że uważałem się za jednego z nielicznych niedobitków ludzkiej gromady, która szczerze patrzy na innych ludzi i chce ich dobra. A zwłaszcza patrzy na młodych ludzi i pragnie im coś przekazać...

Nie czytałem tej Twojej książki, ale ją już kupiłem i od razu pożyczyłem ją memu "pomocnikowi w survivalu", Adamowi, który dopiero co wszedł w dorosłość, stara się całym sercem być dobrym człowiekiem, ale wciąż jest marząco-naiwny. Jak i ja. Jak i ja "wtedy" i teraz. 

W ten sposób możesz się spodziewać, że Twoja książka pojawi się w mojej galerii z moją recenzją. Bywam ironicznie złośliwy, ale generalnie należę do ludzi życzliwych. Mam już pierwsze sygnały od Adama, że masz już na niego wpływ. Potem będą to czytać inni moi ludkowie... 

Jeśli tylko bedziesz miała ochotę, to zabierz się z nami w ferie zimowe na... bytowanie w szałasach i namiotach. Chcemy pojechać sobie w Bory Tucholskie i tam pomieszkać ze 3-4 dni.
Sciskam serdecznie!
Krzysztof

Droga Beato!
Święta to czas rodzinnych spotkań, ciepłej atmosfery, bliskości. Jednak w naszej rodzinnie jest inaczej gromadzimy się przy wspólnym stole i...zamiast miłej, spokojnej rozmowy-pretensje, rozczarowania i wzajemne oskarżenia.
Dlaczego tak jest, iż pomimo wieku chcemy sprostać oczekiwaniom jakie pokładają w nas rodzice, nawet gdy podświadomie czujemy, że jest to niemożliwe. Żałuję , że słowa bliskich tak potrafią zaboleć, że nie potrafię złapać dystansu, który może uchroniłby mnie przed poświątecznym smutkiem.
Serdecznie pozdrawiam Kasia.

Musze przyznać, że bardzo Panią lubię wręcz uwielbiam.Codziennie oglądam Studio Pogoda, ale w piątek to wręcz nie mogę oderwać wzroku- jest Pani fantastyczna, a te opowieści, po prostu super.Bardzo interesuję się geografią, ale niestety nie dane mi było studiować.Ostatnio w moim Kościele było zorganizowane spotkanie z Anna Czerwińską- himalaistką, a dzisiaj tzn, 26.12.2005 z Markiem Kamińskim- zdobywcą biegunów,o czym Pani w 100% wie.Może i Pani dała by się zaprosić, by opowiedzieć o swoich podróżach na żywo.Jeżeli nie to rozumie, ma Pani tyle na głowie.Mieszkam 4 km od Sieradza.Błagam niech Pani chociaż coś mi napisze, bo jest Pani dla mnie prawdziwym podróżnikiem i wzorem.Pozdrawiam. Dawid