Przestałam odkładać rzeczy „na póŸniej”. Do tamtego momentu zawsze kończyło się na marzeniach i na planach. Aż wreszcie pewnego dnia stwierdziłam, że życie ma sens wtedy, kiedy człowiek jest w stanie się nim cieszyć. A ja różne przyjemne rzeczy odkładałam „na potem”, na „jutro”. Ale właściwie czemu nie zrobić tego DZIŒ zamiast czekać do jutra?...  

 Tak, ale nie wiedziałam o tym przed wyjazdem do dżungli. To się okazało dopiero na miejscu. W Amazonii całe moje życie zostało odwrócone do góry nogami, zmieniła się cała moja perspektywa, z której dotąd patrzyłam na świat. Nagle pojęłam rzeczy, o jakich wcześniej nie miałam pojęcia.  

 Zrozumiałam co to znaczy być „samodzielnym”. Zrozumiałam jak bardzo kruche jest życie człowieka, jak łatwo zagubić się w puszczy. Zrozumiałam co to znaczy „głód” i nauczyłam się pokonywać własne słabości. Wcześniej kiedy byłam zmęczona, to po prostu zaczynałam odpoczywać. W dżungli wszystko musiałam zmienić.  

 Wybieram miejsca, które w jakiś sposób działają mi na wyobraŸnię. Czasem wystarczy tylko sama nazwa geograficzna, żeby wywołać gonitwę myśli i planów. Czy nie chciałaby Pani pojechać na przykład do Gujany Francuskiej i zobaczyć na własne oczy jak ona wygląda? No właśnie. Ja też chciałam. I w tym roku zobaczyłam.  

 Nie wiem co Pani ma na myśli mówiąc „kosztowne”? Czy chodzi pani o sto tysięcy dolarów? Czy sto tysięcy złotych? A gdybym powiedziała, że taka wyprawa do Ameryki Południowej na miesiąc będzie kosztowała około czterech tysięcy złotych, uwierzy mi Pani?  

 Tyle naprawdę kosztuje niezbyt skomplikowana wyprawa do Peru czy Kolumbii, podczas której zwiedza się kraj środkami lokalnego transportu. Do tego trzeba dodać koszt biletu lotniczego – ale bilet kupiony w promocji to też wydatek mniejszy niż się zwykle ludziom wydaje. Dwa lata temu poleciałam do Sao Paulo w Brazylii za 450 dolarów w obie strony. Ale wracając do poważniejszych wypraw, takich, które trzeba samemu wymyślić i zorganizować, wynająć czółno i silnik, zatrudnić przewodników – to rzeczywiście znacznie większy wydatek. Fundusze na moje wyprawy zbieram w najprostszy i najuczciwszy znany mi sposób – pracuję. I odkładam. Zamiast kupić nowe modne buty, ja odkładam na podróż.  

 Hiszpańskiego nauczyłam się w Ameryce Południowej. Hiszpański, jakiego używa się w Europie, jakoś mnie nie zachwycił. Różnica między hiszpańskim europejskim a latynoamerykańskim jest mniej więcej taka jak pomiędzy językiem brytyjskim a amerykańskim. W Ameryce Południowej po hiszpańsku mówi się bardziej melodyjnie i nie ma tam tego charakterystycznego świszczącego „s”. Poza tym jest to język bardzo łatwy dla Polaka.  

 Czasem to po prostu życie. Zbieg okoliczności. Nie planuje się spotkania z jaguarem (śmiech). A w jeszcze innych przypadkach to po prostu konieczność. Niech Pani sobie wyobrazi taką sytuację: siedzi Pani w czółnie przez dziesięć godzin, w palącym słońcu, jest tak piekielnie gorąco, że ma Pani ochotę się rozpuścić na dnie łodzi jak galaretka, ale nie ma mowy o odpoczynku, bo siedzi Pani w tej łodzi trzymając w rękach wiosło i kiedy przestaje Pani wiosłować, to łódka zamiast płynąć do przodu, zaczyna się cofać z nurtem rzeki. Nadchodzi wieczór. Jest Pani spocona, zgrzana, bolą panią wszystkie mięśnie, ma pani bąble na rękach i opuchnięte z gorąca stopy. Przybijacie do brzegu. Indianin mówi, że w tej rzece mogą być piranie. Co pani robi? Idzie pani spać bez mycia? Bez kąpieli? Bo ja zrzucam z siebie ubranie i wskakuje do rzeki. I macham rękami i nogami najmocniej jak potrafię, żeby odstraszyć wszystkie wodne węże, złe demony i piranie, które miałyby ochotę schrupać mnie na kolację.  

 Indianie są mistrzami świata we wszystkim, co dotyczy przetrwania w dżungli. Znają dziesiątki sposobów na odnalezienie śladów, robią kilka rodzajów grotów do strzał, którymi strzelają do zwierząt, słyszą rzeczy, których nie usłyszy ucho białego człowieka, widzą to, czego my dostrzec nie jesteśmy w stanie, potrafią komunikować się z dobrymi i złymi duchami dżungli, umieją znaleŸć wodę i lecznicze rośliny. W tej sferze życia nigdy się na nich nie zawiodłam. Czasem zdarzały nam się nieporozumienia na tle różnic mentalności. Ja kiedyś myślałam, że kiedy przewodnik mówi: „wyruszymy o 6 rano”, to znaczy, że naprawdę wyruszymy o świcie. I bardzo się robiłam nerwowa, kiedy o siódmej ja wciąż czekałam, a oni byli zajęci swoimi sprawami. Teraz wiem, że w puszczy obowiązuje „jungle time” czyli „czas dżunglowy”, który z naszym pojęciem czasu i punktualności nie ma nic wspólnego.  

 Budzę raczej przyjazne zainteresowanie. Jeśli ktoś nie ma ochoty mnie poznać, to skryje się w puszczy i tam zostanie. U niektórych plemion w bardzo jasny i wyraŸny sposób daje się do zrozumienia czy gość jest mile widziany, czy powinien raczej natychmiast wyruszać dalej w swoją drogę. Czasem spotyka się w puszczy dwie skrzyżowane ze sobą dzidy. To znak, że wkraczamy na terytorium szczepu, które może sobie nie życzyć odwiedzin. Trzeba więc ich zapytać o zgodę. W tym celu pod dzidami zostawia się jakiś niewielki dar, na przykład trochę wędzonego mięsa albo cukier. Następnego dnia wraca się po odpowiedŸ. Jeżeli dar został zabrany i zostawiono w zamian coś dla nas, to znaczy, że możemy wejść. Jeżeli nasz dar pozostał nie ruszony, to znaczy, że Indianie nie chcą, żeby im przeszkadzano.  

 Chodziłam na wagary i wyruszałam czasem w podróże w nieznane. Wsiadałam w pociąg i znikałam. Zawsze umiałam znaleŸć drogę powrotną do domu.  

 W Warszawie jestem właściwie wegetarianką i nie mam ochoty na mięso. W Ameryce południowej to się zmienia. Daleko w dżungli nie ma wielkiego wyboru, a kiedy człowiek jest naprawdę głodny, to z niesamowicie ogromną radością je pieczone mrówki, które wojownicy przynieśli z polowania. Czasem próbuję różnych rzeczy z ciekawości. W tym roku na przykład bardzo smakowała mi kaszanka z tapira.  

 Przekora, prowokacja, zabawa. Ludzie lubią blondynki (śmiech).  

 O tym jak Baltazar – który dotąd mieszkał na Wyspie – pewnego dnia postanawia wrócić na Ziemię i zobaczyć jak teraz wygląda tam życie. Książka opisuje tę jego podróż. Baltazar spotyka się z Miastami Nocy, rozmawia ze zwierzętami i roślinami, odnajduje swojego dawnego przyjaciela, trafia na wojnę i do dziwnych krain...  Czasem jakis fragment z tej ksiażki zamieszczam na moich stronach w Internecie: www.beatapawlikowska.com.  

 Mam nadzieję, że moja następna książka podróżnicza ukaże się – tak jak poprzedniewczesnym latem, może w maju przyszłego roku. To będzie dalsza część podróży rozpoczętej w książce „Blondynka śpiewa w Ukajali”. Tym razem wędruję przez dżunglę z dwoma Indianinami, z którymi między innymi przeżywam podróż w mistyczny świat szamanów i uczę się fruwać.  

 Staram się walczyć z bezsensami i z bezmyślnością. Czasem mi się to nawet udaje. Podczas czytania zawsze przeszkadzał mi nadmiar przecinków, które wysypują się w języku polskim jak grzyby po deszczy jesienią. Każdy przecinek coś oznacza, każdy przecinek na moment zatrzymuje czytelnika, nawet w tych miejscach, gdzie czytelnik wcale nie powinien być zatrzymywany. Dlatego w moich książkach przecinki stoją tylko tam, gdzie nie przeszkadzają.  

 Maluję obrazy. Właśnie kończę malować obraz na płótnie pt. „Piramidy nie-egipskie”. A poza tym większość rzeczy, które robię i które ludzie nazywają „pracą”, to przecież wielka przyjemność.  

 Może polecę w kosmos?... (śmiech) Chciałabym nagrać płytę z muzyką dżunglową i zorganizować wystawę multimedialną: dŸwięki, światło, fotografie, obrazy, liany, rzeŸby, kolibry...    

 Myślę, że wielu ludzi ma mnóstwo wielkich talentów, tylko może ich nie pokazują, bo zbyt są zajęci gonitwą codziennego życia. Odkładają na „jutro”. Ja tylko zaczęłam żyć „teraz”.  

 Życzyłabym jej, żeby teraz udało jej się na nowo ułożyć swoje życie. Myślę, że takie życzenia też są w tej książce. A pomysł przyszedł mi do głowy wtedy, kiedy sama usiłowałam w ostatniej chwili wymyślić jakieś sensowne życzenia na Dzień Matki i nic oryginalnego mi nie przychodziło do głowy.