Większość materiału zbierałam na miejscu, czyli w Ameryce Południowej. Na własnej skórze doświadczyłam choroby wysokościowej w Andach, jak smakuje herbatka z liści koki i tego jak głęboko można się unurzać w błocie podczas przeprawy przez peruwiańskie bezdroża. Przez kilka dni płynęłam też statkiem niewolników, na którym w wilgotnym upale na niewielkiej przestrzeni tłoczy się kilkaset osób, mając przez cały czas do dyspozycji tylko jedną łazienkę. To przeżycia, które niełatwo zapomnieć.  

   Od Indian bardzo wiele można się nauczyć. Na przykład tego, żeby nie oczekiwać, że świat przyniesie nam w prezencie wszystko, co jest potrzebne do życia. W dżungli amazońskiej człowiek musi sam zadbać o swoje dobro.  

   Ciekawość. Chcę zobaczyć jak żyją inni ludzie.  Chcę budzić się co rano mając za oknem tropikalne słońce i błękitne niebo i jeść na śniadanie ananasy. Albo płynąć czółnem po amazońskiej rzece w ogromnej ciszy, którą czasem przerywają tylko krzyki papug albo szczekanie wydry, która z zaskoczeniem wystawia głowę z wody i przygląda się mi z takim samym zdumionym zainteresowaniem, jak ja jej.  

   Myślę, że moja ścieżka jest bardzo kręta i im bardziej jej szukam, tym bardziej jej koniec się ode mnie oddala. Ale nie mówię tego z żalem czy ze smutkiem. To radość móc jej ciągle szukać.  

   Chciałam być prezydentem USA albo kierowcą ciężarówki, który jeŸdzi po całym świecie. Można więc chyba powiedzieć, że tak, widziałam siebie jako osobę występującą przed mikrofonem i często zmieniającą miejsce pobytu.  

   Największy wpływ mieli na mnie Beatlesi. Miałam chyba 16 lat, kiedy usłyszałam ich po raz pierwszy i nagle odmienił się cały mój świat. Zrozumiałam, że największą wartością w życiu jest tworzenie czegoś nowego i pięknego, co można dać w prezencie innym ludziom. Wtedy zaczęłam rysować, malować, pisać opowiadania, wiersze i książki.