Ja wtedy raczej nie zadaję sobie pytań, ale myślę wykrzyknikami. Rozkładam mapę, pochylam się nad Amazonią. Orinoko! Wykrzyknik! Tutaj byłam kilka razy, dobre wspomnienia, Indianie Yanomami... Ukajali! Peru! Wykrzyknik! Statek niewolników, ciężka przeprawa, ostatni wódz Indian Yagua... Aż nagle natykam się na miejsce, w którym pojawia się sam wykrzyknik bez komentarza, bez wspomnień, bez skojarzeń. A co to jest?... A kto tam mieszka? Ile jest miast w okolicy? Jeżeli nie ma miast, nie ma wiosek, nie ma lądowisk wyciętych w dżungli – to jest dobry kierunek.  

 Beatlesi. Byli wolni, radośni, a przede wszystkim – byli twórcami, autorami piosenek, poetami, pisarzami, rysownikami, mistykami... a jednocześnie gitarzystami, bębniarzami i eksperymentatorami ze wszystkim, czego się dotknęli. A trochę wcześniej moimi bohaterami byli bohaterowie z książek podróżniczych, zagubieni gdzieś w dolinach bez wyjścia, w pustyniach i w puszczach, w podróżach przez morza i lądy...  

 W tym pytaniu zawiera się założenie, że jestem uparta i wytrwała. Dlaczego Pani tak myśli?  

 Dwa lata temu zadzwonił do mnie redaktor naczelny National Geographic i zaproponował, żebym pojechała do Argentyny i napisała o tym reportaż. Nigdy o tym nie marzyłam. Nawet nie śmiałam o tym marzyć . Więc nie wszystko zaczyna się od marzenia. Ale marzenia to dobry punkt wyjścia do tego, żeby coś osiągnąć w życiu. Co? To zależy od człowieka. Czasem nawet można nie uświadamiać sobie co to jest. Ważne, żeby umożliwić temu czemuś stanie się rzeczywistością. Czyli – mówiąc inaczej – nie zamykać za sobą drzwi, ale mieć je zawsze otwarte. Życie jest wspaniałe miedzy innymi dlatego, że jest całkowicie, totalnie i absolutnie nieprzewidywalne.  

   Czy myśli Pani, że na przykład Amerykanki albo Szwajcarki są szczęśliwsze? Bo ja myślę, że nie. Kraje bogatsze od Polski są bardziej sztywne, wszystko jest tam ściślej zorganizowane, ludzie od dziecka są wtłaczani w ramki i uczeni przynależenia do systemu. Polska jest krajem bardziej otwartym – co też oznacza, że bardziej zwariowanym i niestabilnym, ale jednak sprzyja otwartości umysłu i zachęca do tego, żeby kombinować – we wszystkich znaczeniach tego słowa, mam na myśli też „kombinowanie” jako bycie kreatywnym.   Czyli – mówiąc krótko – myślę, że Polkom niczego nie brakuje. Czasem tylko ludziom brakuje wyobraŸni i świadomości swojego życia na ziemi – ale to się zdarza niezależnie od szerokości geograficznej i kraju, w którym się mieszka.  

 Tęsknię za tamtym rodzajem radia, nie tęsknię za tamtymi czasami. Bardzo żywiołowo reaguję na muzykę, więc wybierałam zawsze nagrania, które poruszały mnie tak mocno, że na przykład nie byłam w stanie spokojnie usiedzieć ani ustać w miejscu. Nadać takie piosenki przez radio do reszty świata to jak odlot rakietą w kosmos :)) Fantastyczne uczucie. Czasem bardzo mi tego brakuje. Muzyki słucham teraz głównie podczas jazdy samochodem i dlatego często tańczę prowadząc samochód.  

 Nie myślę, ja to wiem na pewno. Czasem kiedy wchodzę do wioski zagubionej gdzieś bardzo głęboko w puszczy amazońskiej i widzę ludzi pomalowanych na czerwono, z patykami wbitymi w brodę, kłębkami liści w uszach i skąpo ubranych w paski z małpiej skóry, patrzę im w oczy i widzę, że oni na twarzach mają taką samą ciekawość jak ja, są tak samo zaintrygowani moją odmiennością, moim dziwnym strojem, moim niezwykłym kolorem oczu i jasnymi, prostymi włosami.  

 Tak, jest iskra. Iskra nadziei. Niewiele więcej. „Biali ludzie”, o których pani pyta to także misjonarze, którzy chcą zbawiać świat i przyjeżdżają do puszczy amazońskiej w dobrej wierze i z pięknymi zamiarami. Chcą nawracać pogan – czyli zgodnie ze swoją wiarą – czynią dobro i ocalają indiańskie dusze. Czy można w takim razie powiedzieć, że szerzą zło czyniąc dobro? Widziałam szamana, który nie chciał leczyć chorych w wiosce, bo uwierzył misjonarzowi, że jego szamańskie sposoby były dziełem szatana. Nawrócił się na chrześcijaństwo i przyjął chrzest. Misjonarz spełnił swoją rolę i odjechał. A niedługo potem zachorowała żona wodza. Szaman powiedział, że nie może jej wyleczyć, a nikt do wioski w dżungli nie przyśle przecież lekarza, bo jaki lekarz po studiach medycznych zgodzi się leczyć dzikich w dżungli?   Ci „biali ludzie” to także nielegalni poszukiwacze złota i diamentów, którzy przyjeżdżają z bronią i zabijają wszystkich, którzy staną im na drodze. Czy myśli pani, że nawet gdyby udało się zamknąć Amazonię dla turystów, to można by uchronić ją przed przestępcami?