Zorganizowałabym podróż dookoła świata. Właściwie mam już nawet przygotowaną trasę. A potem... napisałabym o tym książkę.  

 O  tak! Dobrze jest mieć świadomość, że nie trzeba wracać, że ta podróż skończy się wtedy, kiedy sama uznam, że nadszedł czas, by ją zakończyć, a nie dlatego, że mam wykupiony bilet powrotny, zobowiązania czy inne powody. Jeśli więc wygrałabym milion dolarów, wybrałabym się w taką podróż, że w każdym miejscu, które uznałabym za tego warte, zostałabym tak długo, jak bym chciała.  

 Nie. To moja  kolekcja kajmanów. I tukanów. Pochodzą z różnych części świata – od Afryki przez Azję po obie Ameryki. Przywożę je z każdej podróży.

 Są obdarzone tajemną mocą, podobnie jak wiele innych zwierząt i roślin w dżungli. Kajman symbolizuje siłę i szybkość działania. Indianie często malują albo rzeŸbią magiczne zwierzęta, żeby poprzez sztukę nawiązać z nimi bliskość i nabyć część ich siły. Jeden z moich kajmanów trzyma w pysku rybę, inny jest pomalowany na tęczowe kolory. Z Kolumbii  przywiozłam kajmana, który jest okaryną. Można na nim grać, dmuchając mu w ogon. W Wenezueli robi się  ogromne wielometrowe kajmany z drewna, które zawsze były zbyt wielkie jak na mój podróżny bagaż. A tukany? Pewnego dnia na Karaibach zobaczyłam drewnianego tukana, który kołysał się w słońcu. Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia. Kupiłam go nie bacząc na cenę, a potem z każdą podróżą kolekcja robiła się coraz większa.    

 -  DOM... to jest takie miejsce, do którego człowiek chce wracać z najdalszej podróży. Miejsce, gdzie czuje, że jest „u siebie”. Ja wciąż szukam takiego miejsca.  

 Amulety. Od indiańskich szamanów. Mam je zawsze przy sobie.

 Do sztuki, twórczości. To niezwykłe uczuciemóc stworzyć coś, co nie istniało. Przeżywać, czuć, myśleć – i dzielić się tym z ludŸmi poprzez książki, audycje radiowe, piosenki, wiersze, reportaże, fotografie.  

 Nie. Ciężki staroświecki styl kojarzy mi się z kurzem i ciemnością, z ciasnymi pokojami i pustymi fotelami. Wolę jasną stronę życia, lubię słońce i aktywność. Ze starych mebli podoba mi się styl kolonialny w krajach tropikalnych, gdzie zawsze jest mnóstwo słońca i przestrzeni.  

 U  ludzi? Drażni mnie niekompetencja. Gdy ktoś zajmuje ważne stanowisko, podejmuje istotne  decyzje i kompletnie się na tym nie zna. A  jednocześnie z niewiadomych dla mnie przyczyn trzyma się tego stanowiska, mimo że taka praca nie sprawia mu radości ani go nie rozwija. Z takimi ludŸmi ciężko mi  się porozumieć. Może dlatego tak dobrze się czuję wśród Indian, bo oni wszyscy są kompetentni. Tam, żeby być dobrym wojownikiem, człowiek uczy się 20 lat. Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się, żeby na polowanie szedł ze mną ktoś, kto nie umie tego robić!  

  - Jaki stres? Taki codzienny? Nie mam takich codziennych stresów. Nauczyłam się organizować mój czas i porządkować sprawy według priorytetu. Od najważniejszych do mniej ważnych i potem kolejno je... eliminować z listy moich zobowiązań.    

 Tak. Piranie.  

 Tak. Teraz maluję piranie. Rozmawiała: Joanna Onoszko fe7