Wszystkiego co wiem o duszy, dowiedziałam się od Indian w dżungli amazońskiej. Oni wytłumaczyli mi z jakich części składa się dusza, gdzie zwykle w człowieku mieszka i jak należy o nią dbać.

Od Indian Yanomami dowiedziałam się, że dusza ludzka jest krucha i samowolna. Czasem po prostu wychodzi z człowieka na spacer. Dzieje się tak zwykle nocą – i to co nam się śni, to właśnie są przygody, jakie przezywa nasza dusza na wolności. Problem jednak polega na tym, ze czasem dusza nie zdąży wskoczyć z powrotem do człowieka.

Może się tak zdarzyć wtedy, gdy człowiek zostaje gwałtownie przebudzony i wyskakuje z łóżka słysząc przeraźliwy dźwięk budzika. Jeśli jego dusza akurat jest w trakcie samowolnej wycieczki, z całą pewnością nie zdąży wskoczyć do niego z powrotem. Dlatego właśnie stosowanie budzików powinno zostać zakazane jako szkodliwe dla zdrowia.

Od Indian Sziwarosów dowiedziałam się, że ludzka dusza mieszka w głowie. Sziwarosi potrafią zmniejszyć ludzka głowę do wielkości pomarańczy. Zawsze też zaszywają jej usta - po to, żeby dusza nie mogła z niej wylecieć.

A oto Zbyszek, boa tęczowy mojego znajomego Piotra, fot. Piotr Trybalski:

Pojęcie „duszy” w wierzeniach niektórych plemion Ameryki Północnej