Połek, 7 marz  

  Serce nie sługa. Serce jest jak niestrudzony robotnik, który musi stawiać czoła wszystkim ograniczeniom, jakie przed nim stawiamy. Ale z drugiej strony - kiedy ktos pracuje przez 24 godziny na dobę, to potrzebuje czasem odpocząć.

  To pomyślałam po przeczytaniu dzisiejszego wpisu Michała (we wczorajszym Dzienniku).

  I nie chodzi mi o serce jako `zakochanie się`, ale serce w ogóle - jako coś trzymającego nas przy zyciu.

  Obserwuję różne związki i pary (miałam na mysli ludzi, ale brzmi to tak, jakby pisała referat z chemii o związkach i parach :))) ).

  I widzę przede wszystkim jedno bardzo wyraŸnie: człowiek, który nie żyje w spokoju, harmonii i przyjaŸni z samym sobą, nie będzie umiał żyć w przyjaŸni, harmonii i miłości z drugim człowiekiem. Nawet jesli ten drugi człowiek bardzo kocha.
 
  Nie ma wtedy łatwego wyjścia z sytuacji. Byc razem jest Ÿle, być osobno też Ÿle.

  Być może dopiero człowiek pozostawiony sam odnajdzie pokój z samym sobą, a wtedy będzie mógł podzielic się swoim wewnętrznym światłem także z innymi ludŸmi.

  Co byście powiedzieli na to, żeby zbudować na Poletku Zamek Œwistaków?.... :)))) Tam zamieszkają wszystkie świstaki po Końcu Dnia Swistaka :))))